గతంలో నాకు శిష్యురాలయ్యే అదృష్టాన్ని కొద్దిలో మిస్సయిన ఒకామె ఉండేది. ఆమె అప్పుడప్పుడూ మా ఇంటికి వచ్చి కొన్నాళ్ళుంటూ ఉండేది. కానీ అదేంటోగాని, నేను చేసే ప్రతిపనినీ తప్పుపడుతూ, సాధిస్తూ, నసపెడుతూ ఉండేది.
మనకేమో సరదాగా జోకులేస్తూ నవ్వుతూ నవ్విస్తూ ఉండటం అలవాటు. ఆమెకది నచ్చేది కాదు.
'మనం అలా జోకులెయ్యకూడదు. సీరియస్ గా ఉండాలి' అనేది.
'మనం' అంటోంది ఏమిటా అని డౌటొచ్చినా, 'ఏం కోల్పోయామని అంత సీరియస్ గా ఉండాలి?' అనడిగాను.
ఆమెకు బోల్డంత కోపమొచ్చేసింది.
'గురువులంటే సీరియస్ గానే ఉండాలి. అప్పుడే మనకు విలువ ఉంటుంది. లేదంటే నలుగురిలో చీపై పోతాం. మీరెందుకు అన్నన్ని పుస్తకాలు వ్రాస్తున్నారు? అన్ని టాపిక్స్ అవసరం లేదు. ఒక్క విపస్సానా చాలు' అన్నది.
అంటే, తనను కూడా నాతో సమానంగా ఊహించుకుంటూ, నలుగురికీ బోధించాలని చూస్తోందని అర్ధమైంది.
'ఒక్క విప్పసారానే అందరికీ సరిపోయేపనైతే ఇన్నిన్ని బ్రాండ్లు ఎందుకు?' అన్నాను.
'అలాంటి చీప్ జోకులే వెయ్యద్దని చెప్పేది' అని ఆమెకు చాలా కోపమొచ్చింది.
'అబ్బో చాలా ముదిరిందే' అనుకున్నాను.
ఒకసారి ఏదో పుణ్యక్షేత్రానికెళ్ళినపుడు, అటు వెళ్ళకూడదు, ఇటు వెళ్ళకూడదు. అలా నిలబడకూడదు, ఇలా కూచోకూడదు, వాళ్ళవైపు చూడకూడదు, వీళ్ళతో మాట్లాడకూడదు, అంటూ ప్రతిదానికీ నస మొదలుపెట్టింది.
'నయం కావడం కష్టం. త్వరగా మంచి స్పెషలిస్టుకు చూపించాలి' అనుకున్నాను.
ఒకరోజున ఏదో చిన్నవిషయంలో గొడవేసుకుని, 'మీ మార్గం వేరు. నా మార్గం వేరు. నేను మీ దారిలో నడవలేను. పోతున్నాను, నమస్కారం' అన్నది.
నేనుకూడా ప్రతినమస్కారం చేస్తూ 'ఓకేనండి. నా పాదాలకు మీ నమస్కారం' అన్నాను.
తర్వాత ఏమైపోయిందో కనిపించలేదు.
పాపం ఎలా ఉందో? తగ్గిందో లేదో?
