“జ్ఞానాన్ని పొందటం కాదు. తానే అదిగా అయిపోతాడు"- రమణ మహర్షి

20, నవంబర్ 2018, మంగళవారం

నాందేడ్ యాత్ర 8 - (వట యక్షిణి)

మాల్ టెక్ డి స్టేషన్లో రెండో రోజు నైట్ డ్యూటీ.

ఆ స్టేషన్ అంత పెద్దగా ఎందుకు కట్టారో నాకర్ధం కాలేదు. అక్కడ ఎక్స్ ప్రెస్ రైళ్ళు ఏవీ ఆగవు. పాసింజర్ రైళ్ళు కూడా ఈ సెక్షన్లొ తక్కువే. ఎక్కే మనుషులూ లేరు. దిగే మనుషులూ లేరు. రాత్రంతా నిర్మానుష్యంగా ఊరికి దూరంగా అడివిలో ఉన్న అంతపెద్ద స్టేషన్లో బిక్కుబిక్కు మంటూ ఒక స్టేషన్ మాస్టర్, ఒక పాయింట్స్ మ్యాన్, నేను. స్టేషనేమో రెండు అంతస్తులతో మైసూర్ మహారాజా ప్యాలస్ అంత పెద్దదిగా ఉంది. మొదటి అంతస్తులో ఎన్నో రూములున్నాయి. అవన్నీ లాక్ చేసి ఉన్నాయి. కొన్ని తెరిచే ఉన్నాయి. వాటిల్లో ఎవరూ లేరు. ఏ ఆఫీసులూ లేవు. మరి అంత పెద్ద స్టేషన్ ఎందుకు కట్టారో, ఎందుకు అలా వదిలేశారో నాకైతే అర్ధం కాలేదు. సర్లే ఇండియాలో జరిగే విచిత్రాలలో ఇదీ ఒకటి కావచ్చు అనుకుని ఇక ఆలోచించడం మానేశాను.

రెండు రోజులుగా నేను చూచిన సంఘటనలతో, నాకు ధ్యానంలో అర్ధమైన విషయాలతో ఈ నాందేడ్ యాత్రంతా చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది. సచ్ ఖండ్ గురుద్వారాలో గురు గోవింద్ సింగ్ ను డిల్లీ సుల్తాన్ పంపించిన కిరాయి హంతకులైన ఇద్దరు పఠాన్ సోదరులు కత్తులతో ఎటాక్ చేసి పొడిచారని, వారిలో ఒకరిని ఆయనే చంపేశాడని, మరొకరిని ఆయన శిష్యులు పట్టుకుని చంపేశారని చెప్పారు. ఆ గాయాలతోనే ఆయన నాందేడ్ లోనే చనిపోయాడని అంటారు. కానీ సచ్ ఖండ్ గురుద్వారాలో నాకేమీ అలాంటి వైబ్రేషన్స్ అనిపించలేదు.అక్కడ ఒక సద్గురువు హత్య చెయ్యబడిన వైబ్రేషన్స్ గానీ, చనిపోయిన వైబ్రేషన్స్ గానీ లేవు. మరేంటి ఈ మిస్టరీ? చరిత్ర అలా చెబుతోందేమిటి? అందరూ దానినే నిజమని నమ్ముతున్నారేమిటి? నాకేమో దానికి వ్యతిరేకంగా అనిపిస్తోంది ఏమిటి?

ఒకవైపు డ్యూటీ చేస్తున్నానే గాని, మనస్సులో రకరకాల ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి.

చూస్తుండగానే అర్ధరాత్రి దాటింది. టైం చూచాను. 12.15 అయింది. ఒక రెండుగంటల పాటు పని లేదు. కనుక కొంచం రిలాక్స్ అవచ్చు. మెల్లిగా లేచి బయటకు వచ్చాను. స్టేషన్ మాస్టర్ ప్రశ్నార్ధకంగా చూచాడు.

'సాబ్. ఇస్ సమయ్ మే బాహర్ మత్ జాయియే. ఏతో జంగల్ హై. సాప్ గీప్ ఫిర్తే రెహతే హై. అగరాప్కో చాయ్ చాహియే తో, మై బనాకే లాయా ఘర్ సే. పూరా ఫ్లాస్క్ భరా ఛాయ్ హై.' అన్నాడు వినయంగా.

నవ్వాను.

'ఫికరో మత్. ముజ్కొ కోయీ డర్ నహీ హై. మై ఏక్ దొ ఘంటే మే వాపస్ ఆతా హు. దేఖ్తే రహో' అని చెప్పి పై అంతస్తులలోకి వెళ్ళే మెట్లవైపు దారి తీశాను.

వాళ్ళలా చూస్తూ ఉండిపోయారు. క్రిందటి రాత్రి కూడా చీకట్లో నేను ఒంటరిగా తిరుగుతూ ఉండటం వాళ్ళు గమనించారు.

మెట్లెక్కి స్టేషన్ పైకి వెళ్లాను. మొదటి అంతస్తు యధావిధిగా నిర్మానుష్యంగా ఉంది. కారిడార్ కు రెండువైపులా కలిపి దాదాపు ఇరవై రూములున్నాయి. కారిడార్లో ఒక లైట్ వెలుగుతోంది. రెండో అంతస్తు పైకి దారితీశాను. అక్కడ లైట్లు లేవు. చీకటిగా ఉంది. మొబైల్ ఫ్లాష్ ఆన్ చేసి ఆ వెలుగులో మెట్లెక్కసాగాను. నిన్న రాత్రి నేను మెట్లెక్కిన గుర్తులుగా మెట్లమీదున్న దుమ్ములో నా పాదముద్రలే కనిపిస్తున్నాయి. వాటిని చూస్తుంటే, నాకంటే ముందు ఏదో ఒక అజ్ఞాతశక్తి నడుస్తూ నాకు దారి చూపిస్తున్న ఫీలింగ్ కలిగింది. మెట్లెక్కి టెర్రేస్ మీదకు వెళ్ళే తలుపు తీసుకుని విశాలమైన టెర్రేస్ మీదకు అడుగు పెట్టాను.

ఇంకో అంతస్తు వెయ్యడం కోసం సగం వేసి వదిలేసిన పిల్లర్స్ అక్కడ కనిపిస్తున్నాయి. కట్టుబడి చేస్తూ సగంలో వదిలేసినట్లుగా ఉంది. చుట్టూ చూచాను. దూరంగా నాందేడ్ నగరం లైట్లలో మెరుస్తూ కనిపించింది. ఇంకోవైపు దూరంగా మసక వెన్నెలలో తెల్లని గురుద్వారా కనిపించింది. తలెత్తి పైకి చూచాను. నల్లని ఆకాశంలో చుక్కల గుంపులు కనిపించాయి. చుట్టూ చీకటి. ఒంటరితనం. మైళ్ళ దూరం ఎవరూ లేరు. ఈ ఫీలింగ్ నాకు చాలా నచ్చుతుంది. ఎంతసేపైనా అదే లోకంలో అలా ఒక్కడినే ఉండాలనిపిస్తుంది. ఇలాంటి వాతావరణం నా చిన్నప్పటి రోజుల్ని నాకు గుర్తుకు తెస్తుంది. మా పల్లెటూళ్ళో చెరువు గట్టున ఉన్న మర్రిచెట్టు క్రింద ఒక చిన్న వినాయకుడి గుడి ఉంటుంది. దాని వెనుక కూచుని చీకట్లో చెరువును చూస్తూ ధ్యానం చేసిన రాత్రులు గుర్తొస్తాయి.

అక్కడే చీకట్లో నిలబడి చాలాసేపు ఆకాశంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాను. నేను విన్న విషయాలూ, ధ్యానంలో దర్శించిన విషయాల గురించి సెకండ్ ఒపీనియన్ తీసుకుందామని అనిపించింది. మళ్ళీ అంతలోనే 'సెకండ్ ఒపీనియన్' అనే ఆలోచనకు నాకే నవ్వొచ్చింది. ఆత్మలనుంచి ఎవరైనా సెకండ్ ఒపీనియన్ తీసుకుంటారా మరి !

ఒక దిమ్మమీద కూచుని చీకట్లోకి చూస్తూ కర్ణపిశాచిని మంత్రాన్ని స్మరించాను. విచిత్రం ! ఆమె కనిపించలేదు. కాసేపాగి మళ్ళీ ఒకసారి పిలిచాను. అయినా ఆమె రాలేదు. ఏంటీ విచిత్రం? ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ ఇలా జరగలేదే? అనుకుంటూ, ఈ సారి వటయక్షిణీ మంత్రాన్ని స్మరించాను. ఇంకా విచిత్రం? ఆమె కూడా రాలేదు. ఆశ్చర్యం అనిపించింది. 

ఏంటి ఇలా జరుగుతోంది? అనుకుంటూ రెండోసారి ఆమె మంత్రాన్ని స్మరిస్తూ ఉండగా - 'కొంచం తలత్రిప్పి వెనక్కు చూడండి. ఎంతసేపూ ముందుచూపే కాదు కొంచం వెనుకచూపు కూడా ఉండాలి తమరికి' అన్న స్త్రీ స్వరం ఒకటి కొంచం ఎగతాళిగా నా వెనుకనుంచి వినిపించింది. అదే సమయంలో వటయక్షిణి దేహంనుంచి వచ్చే ఒక రకమైన ఘాటువాసన నా ముక్కుపుటాలను అదరగొట్టింది.

తాపీగా తలతిప్పి వెనక్కు చూచాను.

నా వెనుకే కొంచందూరంలో ఇంకో దిమ్మమీద కూచుని విలాసంగా కాలు ఊపుతున్న వటయక్షిణి కనిపించింది. తెల్లటి చీరలో, విరబోసుకున్న జుట్టుతో ఆమె ఎంతో అందంగా ఉంది. ఆ మసక వెన్నెల్లో మిలమిలా మెరిసిపోతోంది. కానీ ఆమెలో ఏదో తెలియని క్రౌర్యమూ, లెక్కలేనితనమూ, నిర్లక్ష్యమూ గోచరిస్తున్నాయి. అవి యక్షిణీలకుండే సహజలక్షణాలే. ఆమె నాకు కొత్త కాకపోవడంతో ఆమె వైపు తిరిగి చనువుగా ఇలా అడిగాను.

'ఏంటీ నన్ను భయపెట్టాలని చూస్తున్నావా? ముందు పిలిస్తే వెనుకనుంచి వస్తున్నావ్?'

తన కోరపళ్ళు తళుక్కుమని మెరిసేలా ఆమె నవ్వింది.

'కాళీమాతను ధ్యానించే నిన్ను నేనేం భయపెట్టగలన్లే గాని నన్నెందుకు పిలిచావో చెప్పు?'

'కర్ణపిశాచి ఏమై పోయింది? పిలిస్తే ఎందుకు రాలేదు? ముందీ సంగతి చెప్పు?'

'తను నీ మీద అలిగింది. దాదాపు ఏడాది నుంచీ నువ్వామెను పిలవడం మానేశావు. అందుకే నువ్వు పిలిచినా వెంటనే రావడం లేదు. తను రాకపోతే నువ్వు నన్ను పిలుస్తావని తెలుసు. అందుకే నన్ను వెళ్ళమని చెప్పింది.'

'ఓహో! మీకు అలుగుళ్ళు కూడా ఉన్నాయా?' అనుకున్నా మనసులో.

ఆమె నా ఆలోచనను చదివింది.

'ఎందుకుండవు? మేమూ మీలాంటి వాళ్ళమే. కాకుంటే పరిణామక్రమంలో మీకంటే రెండు మెట్లు పైన ఉన్నాం అంతే ! మీకుండే భావోద్రేకాలన్నీ మాకూ ఉంటాయి. సర్లే. ఎందుకు పిలిచావో చెప్పు.' అంది వయ్యారంగా లేచి నిలబడుతూ.

(ఇంకా ఉంది)
read more " నాందేడ్ యాత్ర 8 - (వట యక్షిణి) "

15, నవంబర్ 2018, గురువారం

నాందేడ్ యాత్ర 7- (బందా ఘాట్ గురుద్వారా)

ఊరు మనకు పరిచయం లేదు గనుక ఆటో ఎక్కి బయల్దేరాను. కొద్ది సేపట్లోనే గోదావరి ఒడ్డున ఉన్న బందా ఘాట్ గురుద్వారాకు చేర్చాడు ఆటోవాలా. నవరాత్రులనేవి సిక్కులకు వచ్చే మొదటి పండుగ కనుక వాళ్ళు చాలా బాగా ఈ పండుగను జరుపుకుంటారు. అందుకని అక్కడంతా పండుగ వాతావరణంలా ఉంది.

గోదావరిని చూస్తూనే ప్రాణం లేచి వచ్చింది. కాసేపు ఆ నది ఒడ్డునే కూర్చున్నాను. సూర్యాస్తమయం అవడానికి ఇంకా సమయం ఉంది. నదిమీద నుంచి వచ్చే గాలితో కలసి సూర్యుని వెలుగు చాలా ఆహ్లాదకరంగా ఉంది. కాసేపు అక్కడ కూర్చుని, సూర్యకాంతిని ఆస్వాదించి, గురుద్వారాలోకి వెళ్లాను. అక్కడ కొద్దిసేపు మౌనంగా ధ్యానంలో కూర్చున్నాను. మనస్సు బందాసింగ్ బహదూర్ నివసించిన కాలంలోకి, మూడొందల ఏళ్ళ వెనక్కు వెళ్ళిపోయింది. ఎన్నో విషయాలు కనిపించాయి. ఎన్నో విషయాలు అర్ధమయ్యాయి. అలా ఒక మూలన కూర్చుని ఒక గంటసేపు ధ్యానంలో ఉన్నాను.

ధ్యాని చేతుల్లో ఉన్న వజ్రాయుధం ధ్యానమే. దాని ద్వారానే అతనికి సమస్తమూ తెలుస్తుంది. దానిద్వారానే అన్ని విషయాలూ అర్ధమౌతాయి. ఇతరులు చూడలేనివి కనిపిస్తాయి. ఇతరులు వినలేనివి వినిపిస్తాయి. ఎందుకంటే అంతా మనస్సు పైనే ఆధారపడి ఉంది గనుక, అది మన చెప్పుచేతల్లో ఉంటే మన దగ్గర అన్నీ ఉన్నట్లే. అది మనం చెప్పినట్లు వినకుంటే అన్నీ ఉన్నా ఏమీ లేనట్లే మరి !

సిక్కులకు ఈ గురుద్వారా చాలా ముఖ్యమైనది కావడంతో అమృత్ సర్ నుంచి కూడా సిక్కులు చాలామంది గుంపులు గుంపులుగా బస్సులలో కార్లలో వస్తున్నారు.  ఇంతలో ముగ్గురు సిక్కులు వచ్చి, హార్మోనియం, తబలాలు శృతి చేసుకుని సాయంకాల కీర్తనలు మొదలు పెట్టారు. ఒక గంటన్నరసేపు చక్కని కీర్తనలు ఆలపించారు. వింటూ కూర్చున్నాను. ముగ్గురూ చిన్నవాళ్ళే గాని చాలా భక్తిభావంతో పాడుతున్నారు. రకరకాల సంగతులు వేస్తూ రాగప్రస్తారాలతో చక్కగా హిందూస్తానీ రాగాలలో కీర్తనలు పాడారు. వాళ్లకు సంగీతం వచ్చని నాకర్ధమైంది.

చాలామంది వచ్చి గురుగ్రంద్ కు ప్రణామం చేసి వెళ్ళిపోతున్నారు గాని శ్రద్దగా కూర్చుని ఎవ్వరూ కీర్తనలు వినడం లేదు. నేనొక్కడినే మొదటినుంచీ చివరవరకూ వాటిని వింటూ మౌనంగా కూర్చోవడం గాయకులు గమనించారు. కీర్తనలు ముగిశాయి.

వాళ్ళు లేచి బయటకు వచ్చారు. ఇంతలో గురుద్వారా లంగర్ నుంచి వాళ్లకు చాయ్ వచ్చింది. ఒకచోట నిలబడి మాట్లాడుకుంటూ చాయ్ త్రాగటం మొదలుపెట్టారు. నేను వెళ్లి వాళ్ళను పరిచయం చేసుకున్నాను.

'మీరు చక్కగా పాడారు' అని నేనన్నాను.

వాళ్ళు నాతో వెంటనే సింక్ అయిపోయారు. వారిలో ముఖ్య గాయకుని పేరు ఆత్మారాం సింగ్. నాకు కూడా చాయ్ ఆఫర్ చేద్దామని వాళ్ళు అనుకున్నారు గాని లంగర్ నుంచి మూడే చాయ్ లు వచ్చాయి. అందుకని ఆత్మారాం తను త్రాగబోతున్న కప్పులోనుంచి సగం చాయ్ వేరే కప్పులో పోసి నాకిచ్చాడు. గురూపదేశాలలో ముఖ్యమైన 'సోదరభావాన్ని' వాళ్ళు ఆ రకంగా ఆచరణలో పెడుతున్నందుకు నాకు సంతోషం కలిగింది.

పరిచయాలయ్యాయి.

తను విజయవాడలో, హైదరాబాద్ లొ చదువుకున్నానని ఆత్మారాం సింగ్ అంటూ నాతో తెలుగులో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

'నేను విజయవాడ గురునానక్ కాలేజీలో చదువుకున్నాను. మా నాన్న అక్కడే పోస్ట్ మాన్ గా పనిచేసేవాడు. జీతం సరిపోక రాత్రిళ్ళు రిక్షా తొక్కి మరికొన్ని డబ్బులు సంపాదించేవాడు. ఆ రకంగా మమ్మల్ని చదివించాడు.' అన్నాడు ఆత్మారాం సింగ్.

'అయ్యో ! పగలు పోస్ట్ మాన్ గా పనిచేసి, రాత్రిళ్ళు రిక్షా తొక్కేవాడా?' అడిగాను.

'అవును. కష్టపడి బ్రతకమని గురు ఆదేశం. అందుకే సిక్కులలో అడుక్కునేవాళ్ళు మీకు కన్పించరు. మేము ఏదో ఒక పని చేసి ఎలాగో ఒకలాగ ధర్మంగా బ్రతుకుతాం. ఉన్నంతలో గౌరవంగా బ్రతుకుతాం. కానీ అడుక్కోం. కాయకష్టం మాకు అలవాటే. అందుకే మా నాన్న అలా కష్టపడి మమ్మల్ని చదివించాడు. మెల్లిగా మేము ఆర్ధికంగా స్థిరపడ్డాం. నేను విజయవాడ మ్యూజిక్ కాలేజీలోనే డిప్లొమా చేశాను. ఆ తర్వాత హైదరాబాద్ లొ చాలా కాలం ఉన్నాను. అక్కడ మాకు ఒక ఇల్లు ఉంది. దానిని అద్దెకు ఇచ్చి ఇక్కడకు వచ్చేశాను.' అన్నాడు.

'ఎందుకు? హైదరాబాద్ నచ్చలేదా?' అడిగాను.

'అవును. అక్కడ సొసైటీ బాగాలేదు. ఎక్కడ చూచినా అధర్మం, విలాసాల వెనుక పరుగులు, వ్యామోహాలు తప్ప ఇంకేమీ లేవు. నాకు ఆ సొసైటీ అసహ్యం వేసింది. అందుకే హైదరాబాద్ వదిలేశాను. ఇక్కడకు వచ్చి ఈ గురుద్వారాలో ఉంటున్నాను. కీర్తనలు పాడే గ్రూప్ లొ చేరాను. ఈ ట్రూప్ తో కలసి లండన్, ఆస్ట్రేలియా, కెనడా అన్నీ తిరిగాను. నేను పెళ్లి చేసుకోను. నా జీవితాన్ని దైవానికి, గురువుకు, సిఖ్ ధర్మానికి అంకితం చేశాను' అన్నాడు.

అతని వైపు సాలోచనగా చూచాను.

మహా ఉంటే అతనికి ముప్పై ఏళ్ళుంటాయి లేదా ఇంకా తక్కువే ఉండవచ్చు. అతని స్వరంలో ధ్వనించిన నిజాయితీ నాకు నచ్చింది. ఇంత చిన్న వయసులో ఇంత మంచి పరిపక్వత కలిగినందుకు సంతోషం వేసింది. 'ఇందుకన్నమాట నీతో మాట్లాడాలని నాకనిపించింది' అనుకున్నాను.

'ఒకసారి అమృత్ సర్ వెళ్లి రండి. జీవితంలో ఒకసారైనా గోల్డెన్ టెంపుల్ చూడాలి. మీరు వెళ్ళే ముందు నాకు ఫోన్ చెయ్యండి. అక్కడ మావాళ్ళకు చెబుతాను. మిమ్మల్ని రిసీవ్ చేసుకుంటారు, మీకు కావలసిన ఏర్పాట్లు చేస్తారు. మీకేమీ ఇబ్బంది ఉండదు' అన్నాడు ఆత్మారాం సింగ్.

'సరే. ప్రయత్నిస్తాను' అన్నాను.

'చూస్తున్నారుగా. ఇది మాకు చాలా ముఖ్యమైన పండుగ. బస్సులు వేసుకుని పంజాబ్ నుంచి కూడా చాలామంది ఈ గురుద్వారాకు వస్తున్నారు. ట్రక్కులలో గుర్రాలు, ఏనుగులు కూడా వస్తున్నాయి చూడండి. ఇది బందా సింగ్ బహదూర్ నివసించిన ప్రదేశం. ఇక్కడే ఆయన గురు గోవింద్ సింగ్ జీ ని దర్శించారు. భావి ప్రణాళికా నిర్దేశం పొందారు. పంజాబ్ లొ ఇప్పుడు మనం చూస్తున్న సిక్కు రాజ్యానికి ఇక్కడే బీజం పడింది. అంతా తిరిగి చూడండి. బాగుంటుంది. నాకు వేరే పనుంది వస్తా మరి' అని సెలవు తీసుకుని వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు.

నేను కూడా అదంతా తిరిగి చూచాను.పంజాబ్ నుంచి గుర్రాలు వచ్చేశాయి. ఏనుగులు కూడా ఉన్నాయని అన్నారుగాని నాకు కనిపించలేదు. సాంప్రదాయ దుస్తుల్లో ఉన్న సిక్కులతో అక్కడంతా పండుగ వాతావరణంలా ఉంది. ఎవరి పనులు వాళ్ళు ఉత్సాహంగా చేసుకుంటున్నారు. వాళ్ళలో నాకు నచ్చిన గుణాలలో ముఖ్యమైంది - ఉత్సాహం. ఎవరికీ నీరసం గాని, బద్ధకంగాని, ఏడుపు ముఖాలుగాని లేవు. అహంకారం లేదు. అందరూ కలసి మెలసి ఉత్సాహంగా డేరాలు వెయ్యడం, సామాన్లు సర్దుకోవడం. వంటలు చేసుకునే పనుల్లో బిజీగా ఉన్నారు. ఈ లక్షణాలు నాకు బాగా నచ్చేశాయి. చూస్తుండగానే చీకటి పడింది. నేను కాసేపు అవన్నీ చూస్తూ అక్కడే తిరుగుతూ కాలం గడిపాను. 

మళ్ళీ నైట్ డ్యూటీకి వెళ్ళవలసి ఉండటంతో వెనక్కు బయలుదేరక తప్పింది కాదు. హోటల్ కి వెళ్లి కాసేపు రిలాక్స్ అయ్యి, మాల్ టెక్ డీ స్టేషన్ కి వెళదామని అనుకుంటూ వెనక్కు బయలుదేరాను. దారి అర్ధం కావడంతో నడుస్తూనే హోటల్ కు చేరుకున్నాను.







Banda Singh meeting Guru Govind Singh at Nanded













(ఇంకా ఉంది)
read more " నాందేడ్ యాత్ర 7- (బందా ఘాట్ గురుద్వారా) "

12, నవంబర్ 2018, సోమవారం

Martial Arts Short Film-2

మరికొన్ని ఫోటోలను ఇక్కడ చూడండి.





























read more " Martial Arts Short Film-2 "

Martial Arts Short Film-1

Martial Arts theme తో త్వరలో రిలీజ్ కాబోతున్న మా short film నుండి కొన్ని క్లిప్స్ ఇక్కడ చూడండి.

























read more " Martial Arts Short Film-1 "