'పిచ్చి లోకం ! పిచ్చి మనుషులు ! '

3, డిసెంబర్ 2019, మంగళవారం

ప్రియాంకారెడ్డి దారుణహత్య - కొన్ని ఆలోచనలు - 2

6. ప్రజలలో విశ్వాసాన్ని పొందలేని పోలీసులు

People friendly policing అనే మాటను తరచుగా మనం పోలీసువారి నోటినుంచి వింటూ ఉంటాం. కానీ ఇది ఆచరణలో ఎక్కడా కనపడదు. నిజానికి ఇంతకంటే పెద్దజోక్ ఇంకెక్కడా ఉండదు.

మన దేశంలో, లాయర్లు, క్రిమినల్స్ మాత్రమే పోలీసులతో చక్కగా కలసిమెలసి ఉండగలుగుతారు గాని సామాన్యుడు పోలీసులంటే భయపడుతూనే ఉంటాడు. ఎందుకంటే, వాళ్ళ ప్రవర్తన చాలా దురుసుగా ఉంటుందని అందరికీ తెలిసిందే. ఒక సమస్య మీద ఒక సామాన్యుడు పోలీస్ స్టేషన్ కి వెళితే, వాళ్ళు వాడిని పెట్టె తిప్పలు ఊహాతీతంగా ఉంటాయి. ముందు వాడినే దొంగలా చూస్తారు. కేసు రిజిస్టర్ చేసుకోరు. దురుసుగా ప్రవర్తిస్తారు. అసలు పోలీస్ స్టేషన్ వాతావరణమే భయానకంగా, బెరుకు బెరుకుగా అనిపిస్తుంది.

మొన్నటికి మొన్న, ప్రియాంకా రెడ్డి కేసులో, కేసు పరిధి మాది కాదంటే మాది కాదని మూడు పోలీసు స్టేషన్లకు తిప్పారని వారలొచ్చాయి. ఇందులో అబద్ధం లేదని నేను నమ్ముతున్నాను. నేనే కాదు, మన దేశంలో ఎవరైనా సరే, నమ్ముతారు. FIR రిజిస్టర్ చేయించాలంటే పై అధికారులో, రాజకీయ నాయకులో ఎవరో ఒకరు తెలిసి ఉంటేనే అది సాధ్యమౌతుంది. అంతేగాని, ఒక సామాన్యుడు వెళ్లి తన సమస్య చెబితే FIR రాయరు. ఎందుకంటే వాళ్ళ స్టాటిస్టికల్ గ్రాఫ్ పెరిగిపోతుందని భయం ! రివ్యూ మీటింగులలో జవాబు చెప్పుకోవలసి వస్తుందని భయం ! అందుకని, ఫిర్యాదీని భయపెట్టి పంపించాలనే చూస్తారు గాని, కేసు రిజిస్టర్ చెయ్యరు. ఇది సర్వసాధారణంగా జరిగే తంతు. ప్రియాంకారెడ్డి ఉదంతం జరిగాక - 'ఎవరొచ్చి సమస్యను చెప్పినా కేసు రిజిస్టర్ చెయ్యండి, FIR రాయండి' - అని IGP ఆర్డర్స్ ఇవ్వవలసి వచ్చిందంటే, మరి ఇన్నేళ్ళూ ఏం జరుగుతున్నట్లు? Cr.PC  ఏం చెబుతోంది? ప్రాక్టికల్ గా ఏం జరుగుతోంది? ఇది అన్యాయం కాదా? ఇది చట్టవిరుద్ధం కాదా?

ఒక ఆడపిల్ల పోలీస్ స్టేషన్ గడప తోక్కిందంటే, ఎంతో అలవిగాని సమస్య ఉంటేగాని ఆ పని చెయ్యదు. మొగాళ్ళే పోలీస్ స్టేషన్ కి వెళ్ళాలంటే ఒకటికి వందసార్లు ఆలోచిస్తారు. అలాంటిది ఒక అమ్మాయి అందులోనూ రాత్రిపూట స్టేషన్ కి వచ్చో, పోన్ చేసో, తన సమస్యను చెప్పిందంటే, ఎలా స్పందించాలి? దాన్ని ఎంత సీరియస్ గా తీసుకోవాలి? ఇది పోలీసులకు తెలియదా? ట్రెయినింగ్ లో నేర్పరా? ఏంటి ఇదంతా? ఎలాంటి వ్యవస్థలో మనం బ్రతుకుతున్నాం అసలు? మళ్ళీ మనది పెద్ద ప్రజాస్వామ్య దేశం అని బడాయిలు ! ఎక్కడుంది ప్రజలకు స్వామ్యం??

పోలీసుల స్నేహం అంతా రాజకీయ నాయకులు వారి తొత్తుల తోనే అనేది జగమెరిగిన సత్యం. ఏ అండా లేని సామాన్యుడికి ఇక న్యాయం ఎలా జరుగుతుంది?

అమెరికాలో 911 కి ఫోన్ చేస్తే నిమిషాలలో సహాయం అందుతుంది. ఇక్కడో? '100 కి ఫోన్ చేస్తే 100 తిప్పలు' అని అందరూ అంటున్నారంటే అర్ధం చేసుకోవాలి మనం ఎక్కడున్నామో? ఊరకే, విదేశాల సిస్టమ్స్ ని కాపీ కొట్టడం కాదు, వాటిని ఎంత సమర్ధవంతంగా అమలులో పెడుతున్నాం అనేదే ముఖ్యం. అది మాత్రం ఎక్కడా కానరాదు.

7. సమాజాన్ని భ్రష్టు పట్టిస్తున్న రాజకీయ నాయకులు

న్యాయ వ్యవస్థలోనూ, నేరాలను అరికట్టే వ్యవస్థలోనూ, రాజకీయుల జోక్యం మన దేశంలో ఎలా ఉంటుందో అందరికీ తెలిసినదే. చాలామంది నేరగాళ్ళు, ఏదో ఒక పార్టీతో సంబంధాలు కలిగి ఉంటారు. ఆయా నాయకులు వారి కొమ్ము కాస్తూ ఉంటారు. ఏదైనా కేసులో ఇరుక్కుంటే, ఆయా లీడర్ల నుంచి 'మావాడే వదిలెయ్యండి' అంటూ పోలీసులకు ఫోన్లు వస్తాయి. ఇది అందరికీ తెలిసిన నిజం. అలాంటప్పుడు నేరగాళ్లకు భయం ఎలా ఉంటుంది? ఏ నేరం చేసినా, రాజకీయ అండదండలతో తేలికగా తప్పించుకోవచ్చని వారు అనుకుంటారు. పరిస్థితి ఈ విధంగా ఉంటె, సమాజంలో నేరాలు ఎలా తగ్గుతాయి?

అన్ని కాంట్రాక్టులతొ సహా, లిక్కర్ కాంట్రాక్టులు కూడా, రాజకీయుల బినామీలకే దక్కుతాయి. సారాయిని అమ్మించేది రాజకీయ నాయకుల అనుచరులే. అధికారంలో లేనప్పుడు 'లిక్కర్ బ్యాన్ చెయ్యాలి' అంటూ అరుస్తారు. అధికారం లోకి వచ్చాక మౌనం వహిస్తారు. అప్పుడు దిగిపోయినవాళ్ళు అరుస్తుంటారు. ఇదొక డ్రామా ! ఇక నేరాలు తగ్గమంటే ఎలా తగ్గుతాయి?

'చట్టాలు చేసినంత మాతాన నేరాలు తగ్గవు, లిక్కర్ బ్యాన్ చేసినంత మాత్రాన నేరాలు తగ్గవు, ప్రజలలో మార్పు రావాలి' - అని నిన్న నాయకులందరూ పార్లమెంట్ లో తెగ మాట్లాడారు. ప్రజలలో మార్పు అంటే ఏంటో? అంటే, తెల్లారేసరికి అందరూ బుద్ధ భగవానులు అయిపోవాలా? చుట్టూ తాగుడూ, తందనాలూ, జూదగృహాలూ, వ్యభిచార గృహాలూ, సమాజంలో అవినీతీ అన్నింటినీ మీరు పెంచి పోషిస్తూ - 'ప్రజలలో మార్పు రావాలి' - అంటే ఎలా వస్తుంది? ఎక్కడనుంచి వొస్తుంది? అదేమన్నా తోకచుక్కా పైనుంచి రాలి మీద పడటానికి?

నేర ప్రపంచాన్ని రాజకీయ నాయకులు ఇన్ డైరెక్ట్ గా పోషిస్తూ ఉన్నంత కాలం మన సమాజంలో నేరాలు ఆగనుగాక ఆగవు. ఇది పచ్చి నిజం !

8. కొత్త చట్టాలు అవసరమా?

నేరం జరిగిన ప్రతిసారీ ఒక కొత్త చట్టం కావాలని చట్టసభలలో ఊదరగొడుతూ ఉంటారు నాయకులు. కావలసింది కొత్తచట్టాలు కావు. ఉన్న చట్టాలను సరిగ్గా వాడితే చాలు ! ఆ ప్రక్రియలో రాజకీయులు జోక్యం చేసుకోకుండా ఉంటె చాలు. అది మాత్రం ఎవరూ చెయ్యరు.

పదేళ్ళక్రితం ఘోరమైన నేరం చేసిన వాడికి కూడా ఈనాటికీ ఉరి పడకపోతే, కొత్తగా నేరాలు చేసేవాళ్ళు ఎందుకు భయపడతారు? 'మనం ఏం చేసినా పర్లేదు లేరా, ఉరిశిక్ష వెయ్యరు. మహా అయితే జైలుశిక్ష వేస్తారు. జైల్లో మనల్ని బాగా చూసుకుంటారు. భోజనం బాగా పెడతారు. బయట కంటే లోపలే బాగుంటుంది. ప్రాణం తియ్యరు కదా! కనుక మనం ఏ నేరమైనా చెయ్యొచ్చు. తప్పించుకోవచ్చు' అనుకునే క్రిమినల్స్ చాలామంది సమాజంలో ఉన్నారు.

అరేబియా దేశాలలో ఇస్లామిక్ షరియా అమలులో ఉంది. ఇలాంటి నేరాలు చేస్తే అక్కడ భయంకరమైన శిక్షలు వెంటనే పడతాయి. జనమందరూ కలసి నేరస్తులను రాళ్ళతో కొట్టి చంపేస్తారు. లేదా కాళ్ళూ చేతులూ నరికేస్తారు. లేదా కళ్ళు పెరికేస్తారు. నాలుగురోడ్ల కూడలిలో ఉరితీస్తారు. ఈ శిక్షలు చాలా త్వరగా అమలౌతాయి. రెండోసారి అలాంటి నేరాలు చెయ్యాలంటే ప్రజలు భయపడతారు. మరి మన దేశంలో పరిస్థితి ఎలా ఉంది? ఇరవై ఏళ్ళ క్రితం నేరం చేసినవాడికి కూడా నేటికీ శిక్షలు లేవు. ఆయేషా బేగం కేసు ఏమైంది? నేటికీ తేలలేదు. అంతకు ముందు ఇంకో కేసు ఏమైంది? అంతకు ముందు ఇంకో కేసు ఏమైంది? ఏవీ తేలవు. వేటికీ శిక్షలు పడవు. నేరాలు తగ్గమంటే, ఎందుకు తగ్గుతాయి?

పొత్తిళ్ళలో పసిపిల్లను ఎత్తుకెళ్ళి రేప్ చేసిన మానవజంతువుకు కూడా నేటికీ ఉరిశిక్ష పడలేదు. ఇంకేంటి మన న్యాయవ్యవస్థ పనితీరు?? సిగ్గుండాలి మాట్లాడుకోవడానికి??

9. సినిమాల ప్రభావం

ఈ మధ్యన ఒక కొత్త ట్రెండ్ కనిపిస్తోంది. ఏదైనా నేరం జరగగానే, సినిమా వాళ్ళు వచ్చేసి టీవీలలో తెగ మొసలికన్నీరు కురిపిస్తున్నారు. సమాజానికి మెసేజీలు గుప్పిస్తున్నారు. ఇదొక విచిత్రం ! అదే సినిమా హీరోలూ హీరోయిన్లూ ఒక్కసారి వెనక్కు తిరిగి వాళ్ళు డాన్సులు చేసిన ఐటెం సాంగ్స్, ఆ పాటల్లో టూ పీస్ దుస్తుల్లో డాన్సర్లు వేసిన జుగుప్సాకరమైన నడుము ఊపే స్టెప్పులూ ఒకసారి గుర్తు తెచ్చుకోవాలి. ఆయా పాటల్లో వాడిన అసభ్యమైన భాషను గుర్తు తెచ్చుకోవాలి. ఆడదాన్ని వాడిపారేసే వస్తువుగా చూపిస్తున్న సినిమా సంస్కృతిని గుర్తు తెచ్చుకోవాలి.

వీళ్ళా మనకు నీతులు చెప్పేది? ఒకవైపు అసభ్యతనూ, అశ్లీలతనూ ప్రోత్సహిస్తున్నది వీళ్ళే. మళ్ళీ సమాజానికి నీతి సూత్రాలు చెబుతున్నదీ వీళ్ళే. ఏంటీ మాయ? వీళ్ళ వేషాలు నమ్మడానికి మనం వెర్రివాళ్ళమా?

టీనేజి కుర్రకారుమీద ఈ అసభ్య సినిమాపాటలు, డాన్సుల ప్రభావం ఎలా ఉంటుందో నేను వివరించనక్కరలేదు. అందరూ కలసి కూచుని త్రాగుతూ ఉంటె, మధ్యలో ఒక టూ పీస్ అమ్మాయి, చుట్టూ తనలాంటి ఒక ఇరవైమంది అమ్మాయిలతో ఎగురుతూ రెచ్చగొట్టే ఐటెం సాంగ్స్ ఎన్నున్నాయి మన సినిమాల్లో? ఈ పాటలన్నీ ఏం సందేశాన్ని ఇస్తున్నాయి కుర్రకారుకి? ఊరకే, తెరమీద ఒక మూలకి, smoking is injurious to health, Consumption of liquor is injurious to health అంటూ కనిపించీ కన్పించని అక్షరాలు కొద్ది సెకండ్లు కనిపిస్తే సరిపోతుందా? ఆ పాటలు, డాన్సులు చేసే మానసిక డామేజిని ఈ సందేశాలు నివారించగలవా? వీటిని అదుపులో పెట్టాల్సిన వ్యవస్థలు ఏం చేస్తున్నాయి? నిద్రపోతున్నాయా?

నిలువెత్తు వాల్ పోస్టర్లలో, కటౌట్లలో, రకరకాల కామసూత్ర భంగిమలలో ఉన్న హీరో హీరోయిన్లు రోడ్లమీద ఎక్కడ చూసినా కనిపిస్తారు. లేకపోతే బికినీలోనో, చెడ్డీలోనో విలాసంగా నడిచిపోతూ ఒళ్ళు మొత్తం 70mm లో చూపిస్తున్న హీరోయిన్, దాన్ని నోరెళ్ళబెట్టి చూస్తున్న హీరో - ఇలాంటి దృశ్యాలు ఎక్కడబడితే అక్కడ కనిపిస్తున్నాయి. ఇవి సరియైన పోకడలేనా? ఇవన్నీ ఎలాంటి భావోద్రేకాలని రేకెత్తిస్తాయి మనుషులలో? అరికట్టాల్సిన బాధ్యత మనకు లేదా? డబ్బు సంపాదించాలంటే బ్లూ ఫిలిమ్స్ తియ్యడం ఒక్కటే మార్గమా? ఇక వేరే మార్గాలు లేవా?

10. Internet, Youtube ప్రభావం

నెట్లో ఒక పోర్న్ వీడియో చూడాలంటే ఇప్పుడు మంచినీళ్ళు త్రాగినంత సులభం. చిన్నచిన్న పిల్లలు కూడా వాటిని చూస్తున్నారు. 'ఏడేళ్ళ పిల్లవాడు, నాలుగేళ్ల పిల్లని రేప్ చెయ్యాలని ప్రయత్నం చేశాడు' అని వార్తలు చూస్తుంటే నోట మాటరాని పరిస్థితి ఉంటోంది. పైగా ఆ సీన్ ని వీడియో తీసిన అతని ఫ్రెండ్స్ అట ! మళ్ళీ వాళ్ళందరూ కూడా పదేళ్ళలోపు పిల్లలే. ఇదీ మన ప్రస్తుత సమాజపు తీరు !! ఈ పిల్లలందరూ పెద్దయ్యాక ఏమౌతారు? క్రిమినల్స్ అవుతారా లేక సాధువులు అవుతారా? మీరే చెప్పండి ! 

లారీ డ్రైవర్లూ, క్లీనర్లూ కలసి, హైవే పక్కన విచ్చలవిడిగా దొరికే మద్యం తాగుతూ, ఇలాంటి వీడియోలు చూస్తూ, అలాంటి సినిమాల ఐటెం సాంగ్స్ చూస్తూ, పోలీసులకు మామూళ్ళు ఇస్తూ, వాళ్ళు తీసుకుంటూ, న్యాయవ్యవస్థ అంటే భయం లేకుండా ఉంటూ ఉంటే, రౌడీయిజమే హీరోయిజం అవుతూ ఉంటే, రాజకీయులూ, పోలీసులూ ఈ పోకడలను ఇన్ డైరెక్ట్ గా ప్రోత్సహిస్తూ ఉంటే, ఎలాంటి సంఘటనలు జరుగుతాయి మరి?

11. స్కూళ్ళలో నేర్పే కరాటే కుంఫూలు పనికొస్తాయా?

పనికిరావని నిర్భయ ఉదంతం జరిగినప్పుడే రాశాను. ఇవి ఫాన్సీగా నేర్చుకునేవే గాని ప్రాక్టికల్ గా ఎందుకూ పనికిరావు. అసలు ఆడపిల్లకు కావలసింది కరాటే కుంఫూ కాదు. అతిమంచితనం పనికిరాదు, మెతకదనం పనికిరాదు, చుట్టూ ఏం జరుగుతోందో గమనిస్తూ ఉండాలి, ఎలాంటి పరిస్థితిలో తాను ఉన్నానో అంచనా వెయ్యగలిగే మానసికస్థితి ఉండాలి, తననెవరు ఫాలో అవుతున్నారో గమనిస్తూ ఉండాలి, ప్రమాదంలో పడుతున్నాను అనిపించినప్పుడు ఎవరికి ఫోన్ చెయ్యాలి? ఏయే నంబర్లకు SOS మెసేజి ఇవ్వాలి? ఆ ప్రమాదం నుంచి ఎలా తప్పుకొని సేఫ్ ప్లేస్ కు వెళ్ళాలి? అన్న విషయాలు తెలియాలి. ఎవరితో ఎలా ప్రవర్తించాలో తెలియాలి. ఏయే సమయాలలో ఏయే ప్రదేశాలకు వెళ్ళకూడదో తెలియాలి. ఒకవేళ తప్పక వెళ్ళవలసి వస్తే, ముందు జాగ్రత్తలు ఎలా తీసుకోవాలి? ఏయే యాప్ లు తన ఫోన్లో ఉండాలి. వాటిని ఎలా వాడాలి, ఆయా మనుషులతో ఎలా డీల్ చెయ్యాలి మొదలైన విషయాలన్నీ తెలిసి ఉండాలి. అంతేగాని, పనికిరాని కరాటే కుంఫూలు నేర్చుకుని ఉపయోగం లేదు.

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఎన్నైనా రాసుకోవచ్చు. కానీ సారాంశం ఒక్కటే. అశ్లీలతని, చెడుని మనమే పెంచుతున్నాం, మళ్ళీ ఏదైనా ఘోరం జరిగినప్పుడు మనమే గగ్గోలు పెడుతున్నాం. కానీ నిర్మాణాత్మక చర్యలు ఏవీ చేపట్టవలసిన స్థాయిలో చేపట్టడం లేదు. అందుకే ఈ నిర్భయలు, ప్రియాంకలు, మానసలలను మనం చూస్తున్నాం. మన విలువలు లేని తనానికి, మన నీతిరాహిత్యానికి, మన హిపోక్రసీకి బలైపోయిన సమిధలు వీళ్ళంతా !

వీరి బలికి ఎవరిదీ బాధ్యత? ఆ నేరాలు చేసిన వాళ్ళదేనా? మనకు లేదా బాధ్యత? సమాజాన్ని ఇంత దరిద్రంగా నిర్మించుకుంటూ, చెడగొట్టుకుంటూ, మళ్ళీ గోలగోలగా తప్పు మీదంటే మీదని అరుచుకుంటూ, ఒక నిర్మాణాత్మక వైఖరి లేకుండా, మళ్ళీ రేపు ఇంకొక క్రొత్త న్యూసు కోసం ఎదురుచూచే మనలాంటి అసమర్ధ నీచపు మనుషులు ఉన్న సమాజంలో ఇలాంటివి గాక ఇంకెలాంటి సంఘటనలు జరుగుతాయని ఆశించగలం?

అందరూ సుఖంగా హాయిగా ఉండే నేరరహిత సమాజంలో బ్రతికే అర్హత మనలాంటి మనుషులకు ఉందా? మీరే చెప్పండి ! మళ్ళీ కొన్నాళ్ళకు ఇంకో అమ్మాయి ఇలాగే బలి కాకుండా ఉంటుందని ఎవరైనా గ్యారంటీ ఇవ్వగలరా? నాకైతే నమ్మకం లేదు !!
read more " ప్రియాంకారెడ్డి దారుణహత్య - కొన్ని ఆలోచనలు - 2 "

2, డిసెంబర్ 2019, సోమవారం

ప్రియాంకారెడ్డి దారుణహత్య - కొన్ని ఆలోచనలు - 1

ప్రియాంకారెడ్డి దారుణహత్య మిగిల్చిన గాయాల గురించి, మన సమాజపు డొల్లతనం గురించి కొంత మాట్లాడుకుందాం.

1. పబ్లిక్ మతిమరుపు

ఏడేళ్ళ క్రితం నిర్భయ హత్య డిల్లీలో జరిగింది. జనమంతా గోలగోల చేశారు. సోషల్ మీడియా వెల్లువైంది. కేండిల్ ప్రదర్శనలూ, టీవీల్లో అరుచుకోవదాలూ, రోడ్లేక్కి నినాదాలు ఇవ్వడాలూ, మేధావుల మేసేజిలూ, మౌన నివాళులూ, 'చెల్లీ మమ్మల్ని క్షమించు, మళ్ళీ ఇది జరగనివ్వం' అన్న ప్రతిజ్నలూ అన్నీ జరిగాయి. కానీ ఏడేళ్ళ తర్వాత మళ్ళీ అదే జరిగింది. అయితే ఈ సారి డిల్లీ కాదు, హైదరాబాదులో జరిగింది. ఈ మధ్యలో కూడా ఇలాంటివి ఎన్నో జరిగాయి. కొన్ని బయటకొచ్చాయి. కొన్ని రాలేదు. డబ్బూ పలుకుబడీ ఉన్నవాళ్ళు కొన్నింటిని బయటకు రానివ్వలేదు. అంతే తేడా !

మరి మనం ఏం నేర్చుకున్నట్లు? ఎవరో అన్నట్లు - 'పబ్లిక్ మెమరీ చాలా చిన్నది. ఈ రోజు జరిగినది రేపటికి గుర్తుండదు' అన్న విషయం నిజమేనేమో? మనకు ప్రతిదీ న్యూసే. ప్రియాంకా రెడ్డి ఇంకో రెండు రోజులకు పాతబడి పోతుంది. మళ్ళీ ఇంకో కొత్త న్యూస్ మనకు కావాలి, సోషల్ మీడియాలో మళ్ళీ కాసేపు అల్లరి చెయ్యడానికి. అంతేగాని ఒక నిర్మాణాత్మక ఆచరణ మనలో లేదు. ఇదే మన సమాజపు ప్రధానమైన లోపం.

నిర్భయ సంఘటన నుంచి నేర్చుకోవాల్సినంత పూర్తి స్థాయిలో మనం పాఠం నేర్చుకోలేదనేది సారాంశం ! పాలకులు మాటలు చెప్పినంత ధాటిగా చేతలు చెయ్యడం లేదనేది వాస్తవం. పౌరులు ఇష్టానుసారం తయారయ్యారనేది ఇంకొక వాస్తవం !

2. న్యాయశాస్త్రం నిజంగా సత్వరన్యాయాన్ని అందిస్తోందా?

నిర్భయ కేసు జరిగి ఏడేళ్ళు అయింది. కానీ నిందితులకు ఇప్పటికీ ఉరి పడలేదు. ఎందుకని? తాబేలు కంటే నిదానంగా నడిచే మన న్యాయ వ్యవస్థ కొంతవరకు కారణం కాదా? నేను 30 ఏళ్ళ క్రితం 'లా' చేశాను. న్యాయశాస్త్రం చదివేటప్పుడే అందులో చాలా విషయాలు నాకు నచ్చలేదు. అందులో ఇది ఒకటి. తీవ్రమైన నేరాలలో మన లీగల్ ప్రాసెస్ నత్తనడక నడుస్తుంది. క్రింది కొర్టు నుంచి సుప్రీం కొర్టు వరకు కేసు వెళ్లేసరికి ఆ నేరస్తులలో చాలామంది చనిపోతారు. కేసు నీరుగారిపోతుంది. ఈ లోపల పబ్లిక్ దానిని మర్చిపోతారు. మళ్ళీనేమో - 'న్యాయాన్ని ఆలస్యం చేస్తే, అన్యాయం చేసినట్లే' అనే సామెతలు మాత్రం బాగా చెబుతారు.

స్వాతంత్ర్యం వచ్చి ఇన్నేళ్లైనా, ఎప్పుడో బ్రిటిషు వాడు ఏర్పాటు చేసి పోయిన చట్టాలను మన సామాజిక పరిస్థితులకు అనుగుణంగా ఎందుకని మార్చుకోలేక పోతున్నాం? ఇలాంటి కేసుల్లో ఒక వారం రోజులలోపు ఎందుకని శిక్షలు అమలు చెయ్యలేకపోతున్నాం? ఇలా తాత్సారం చేస్తూ కేసులను నీరుగారుస్తూ ఉంటె, మనకు నిజంగా సమస్యలు పరిష్కారం చెయ్యాలని ఉన్నట్లా లేనట్లా? మనం ఓట్లేసి ఎన్నుకున్న ప్రజాప్రతినిధులు ఏం చేస్తున్నట్లు? వారి చిత్తశుద్ధిని శంకించాలా వద్దా? మళ్ళీ న్యాయవ్యవస్థలో ఎందఱో కొమ్ములు తిరిగిన మేధావులు ? దానికొక మంత్రిత్వ శాఖ ? ఏంటో ఇదంతా !

3. న్యాయాన్ని ప్రభావితం చేస్తున్న ఇతర అంశాలు.

మన దేశంలో ఆర్టికల్ 14 అందరినీ సమానంగా చూడమని అంటోందని అంటారు గాని, మళ్ళీ దానికి తొంభై ఆరు వెసులుబాట్లున్నాయి. ప్రతిదానికీ ఒక రిలాక్సేషన్, ప్రతి క్లాజుకీ పది సబ్ క్లాజులున్నాయి. కులాన్ని బట్టి, ప్రాంతాన్ని బట్టి, వర్గాన్ని బట్టి, పలుకుబడిని బట్టి ఒక్కొక్కడికి ఒక్కొక్క న్యాయం మన దేశంలో అమలవుతూ ఉంటుంది. న్యాయం ఇచ్చే అంతిమతీర్పులో ఈ అంశాలు ఉండకపోవచ్చు గాని, న్యాయవ్యవస్థలోని అనేకమంది ఈ అంశాలద్వారా ప్రభావితులై పోతూ, అంతిమ తీర్పును ఇన్ డైరెక్ట్ గా ప్రభావితం గావిస్తారు. న్యాయమూర్తులలో కూడా పార్టీలకు, కులాలకు, వర్గాలకు కొమ్ము కాసేవాళ్ళు, అవినీతిపరులు ఉన్నారంటే మన న్యాయవ్యవస్థ ఏ తీరులో ఉందో మనం అర్ధం చేసుకోవచ్చు. ప్రజల వైపునుంచి సరైన వత్తిడీ లేదు. పాలకులలో నిజాయితీ లేదు. పోలీసులేమో ప్రజల్ని భయపెట్టేలా తయారయ్యారు. ఇలాంటి వ్యవస్థలో న్యాయం ఎలా జరుగుతుంది?

4. పసలేని ఉద్యమాలు

ఏదైనా ఒక సంఘటన జరిగినప్పుడు మన జనమంతా రోడ్లేక్కి రెండ్రోజుల పాటు గోలగోల చేస్తారు. ఆ తర్వాత అందరూ దానిని మర్చిపోతారు. ముఖ్యంగా ఆంధ్రప్రదేశ్ లో ఈ ధోరణి చాలా ఎక్కువ. అక్కడన్నీ మొక్కుబడిగా చేస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది గాని ఒక ఉద్యమంలో ఉండవలసిన ఆవేశం, ఆ ఆవేశాన్ని చివరివరకూ కొనసాగించడాలు కనిపించవు. కాని, తెలంగాణాలో పరిస్థితి అలా ఉండదు. ఇది ఉద్యమాల గడ్డ గనుక, ఇక్కడి ప్రజలలో కమిట్ మెంట్ ఎక్కువగా కనిపిస్తూ ఉంటుంది. ఒక ఇష్యూ పట్టుకుంటే దాని అంతు తెల్చందే నిద్రపోరు. తెలంగాణలో నాకు నచ్చిన అనేక అంశాలలో ఇది ఒక ప్రధానమైన అంశం. ప్రియాంకా రెడ్డి ఇష్యూ లో కూడా, ఆంధ్రాలో చేసిన కేండిల్ లైట్ ప్రదర్శనలన్నీ విద్యార్ధుల చేత కాలేజీ వాళ్ళు చేయించిన మొక్కుబడి ప్రదర్శనల లాగా ఉన్నాయి. చాలామంది విద్యార్ధినీ విద్యార్ధులు కెమేరాకు పోజిచ్చినట్లో, మొక్కుబడిగా చేస్తున్నట్లో, కొందరైతే ముసిముసిగా నవ్వుకుంటూ కనిపించారు. కానీ శంషాబాద్ పోలీస్ స్టేషన్ దగ్గర హైదరాబాద్ పౌరులు చేసిన అలజడి చాలా భిన్నంగా ఆవేశపూరితంగా ఉంది. ఉద్యమం అంటే అలా ఉండాలిగాని, ఎవరి కాలేజీలో వాళ్ళు కేండిల్ ప్రదర్శనలు, ఆడిటోరియం లోపల తలుపులేసుకుని చెప్పుకునే ఉపన్యాసాల వల్ల ఉపయోగం శూన్యం. ఒక ఉద్యమం వల్ల ఆ ఇష్యూ పరిష్కారం కావాలి గాని, కంటితుడుపు చర్యలవల్ల ఏమాత్రమూ ఉపయోగం ఉండదు. కానీ మన సొసైటీ కంటితుడుపు చర్యలకే బాగా అలవాటు పడింది గాని నిర్మాణాత్మక విధానాలకు కాదు.

5. మద్యం అమ్మితేనే ప్రభుత్వానికి ఆదాయం వస్తుందా? వేరే మార్గాలు లేవా?

మద్యం అనేది సమాజంలో నేరాలకు మూలకారణం అనే విషయం పోలీసులకు తెలుసు. న్యాయమూర్తులకూ తెలుసు. మేధావులకూ తెలుసు. రాజకీయ నాయకులకూ తెలుసు. కానీ ఎవరూ మద్యనిషేధం దిశగా కృషి చెయ్యరు. కంటితుడుపు వాగ్దానాలు చేస్తారు గాని అమలు చెయ్యరు. పేదల కిస్తున్న రాయితీలన్నీ మళ్ళీ మద్యంషాపుల ద్వారా ప్రభుత్వానికే చేరుతాయన్నది వాస్తవం. ఈ రాక్షసిని ప్రభుత్వాలే పోషిస్తూ ఉంటె నేరాలు ఎలా అదుపులోకి వస్తాయి?

ప్రియాంకారెడ్డి హంతకులందరూ త్రాగి ఉన్నారని, ఆమె చేత కూడా బలవంతంగా త్రాగించారనీ వార్తలు వస్తున్నాయి. ప్రభుత్వాలు దీనికేం సమాధానం చెబుతాయి? ఎక్కడ చూచినా వైన్ షాపులు, లిక్కర్ షాపులు తామరతంపరగా కనిపిస్తున్నాయి. మంచినీళ్ళ బాటిల్ దొరకడం లేదు గాని సారాయి మాత్రం ఎక్కడ కావాలంటే అక్కడ దొరుకుతోంది? పైగా, హైవే మీద సారాయి ధారాళంగా దొరుకుతుంది. చాలామంది లారీ డ్రైవర్లు త్రాగి లారీలు నడుపుతారనేది చేదువాస్తవం. రాత్రిళ్ళు ఒకచోట లారీ ఆపవలసి వస్తే, ఆ దగ్గరలో సారాయి కొట్లూ, పాడుకొంపలూ ఉండే చోటనే వాళ్ళు లారీలు ఆపి కొన్ని గంటలు ఉంటారనేది అందరికీ తెలిసిన నిజం. అన్నీ తెలిసి కూడా పోలీసులూ ఇతర అధికారులూ చోద్యం చూస్తూ ఉంటారు. ఎవరి మామూళ్ళు వారికి అందుతూ ఉంటాయి. ఈ విషయాలు అందరికీ తెలుసు. అన్నీ తెలిసి మరి ఇవేమి ప్రభుత్వాలు? వీళ్ళేమి ప్రజాప్రతినిధులు? ఎందుకని మద్యాన్ని నిషేధించకూడదు? ఎందుకని పోలీసు వ్యవస్థలో మామూళ్ళు లేకుండా చెయ్యకూడదు? సమాజ శ్రేయస్సు కంటే మద్యం ఎక్కువా? మామూళ్ళు ఎక్కువా?

(ఇంకా ఉంది)
read more " ప్రియాంకారెడ్డి దారుణహత్య - కొన్ని ఆలోచనలు - 1 "

1, డిసెంబర్ 2019, ఆదివారం

నవంబర్ 2019 అమావాస్య ప్రభావం - ప్రియాంకారెడ్డి దారుణ హత్య - విశ్లేషణ

ప్రతి ఏడాదీ నవంబర్ నెలలో వచ్చే అమావాస్య ఫలితాలు చాలా దారుణంగా ఉంటాయని ఇంతకు ముందు ఎన్నోసార్లు వ్రాశాను. కావాలంటే, మనుషుల మీద అమావాస్య పౌర్ణమి ప్రభావాల గురించి నా పాతపోస్టులు చదవండి. మీకు చాలా స్పష్టంగా అర్ధమౌతుంది.

ఈ అమావాస్యలలో కూడా, నవంబర్ లో వచ్చే అమావాస్య చాలా చెడ్డది. దీనికి కారణం ఈ సమయంలో చంద్రుడు వృశ్చికరాశిలో ఉండటమే. ఇది చంద్రునికి నీచస్థానం. అంటే చందుని బలం పూర్తిగా క్షీణించి ఉంటుంది. చంద్రుడు మనస్సుకు కారకుడు గనుక మనుషుల మనసులు నీచపు ఆలోచనలతో నిండిపోతాయి. బలహీనంగా మారుతాయి. ఇంపల్సివ్ అవుతాయి. లాజిక్, రీజన్ కోల్పోతాయి. అందుకే ప్రతి ఏడాదీ ఈ సమయంలో వచ్చే అమావాస్య చాలా చెడ్డ ఫలితాలను ఇస్తుంది. మీరు గతంలో ఏ సంవత్సరమైనా చూడండి. నవంబర్ లో వచ్చే అమావాస్య పరిధిలో అనేక ఘోరాలు నేరాలు యాక్సిడెంట్లు చావులు జరిగినట్లు స్పష్టంగా చూడవచ్చు. అంతేకాదు, మీమీ జీవితాలలో పరిశీలించుకుంటే, ఈ అమావాస్య పరిధిలో మీమీ కుటుంబాలలో, గొడవలు, వాదప్రతివాదాలు, అలగడాలు, కోపతాపాలకు లోనుకావడాలు ఎన్నో జరిగి ఉంటాయి. గమనించండి.

జ్యోతిశ్శాస్త్ర ప్రకారం - టీనేజ్ లో ఉన్న ఆడపిల్లలకు, అమాయకంగా ఉండే ఆడపిల్లలకు చంద్రుడు సూచకుడు. అందుకే ఈ సమయంలో అలాంటి వాళ్ళే ఎక్కువగా బలైపోతూ ఉంటారు. ఇది ప్రతి ఏడాదీ జరుగుతున్న తిరుగులేని నిజం.

ఈ అమావాస్య పరిధిలో ప్రియాంకారెడ్డి ఉదంతం ఒక్కటే కాదు, అనేకం జరిగాయి. హైదరాబాద్ కే చెందిన రూత్ జార్జ్ అనే అమ్మాయి చికాగోలో రేప్ చెయ్యబడి చంపబడింది. ఇది కూడా సరిగ్గా నాలుగు రోజుల క్రితమే UIC - University of Illinois Chicago లో జరిగింది. ఈ పనిని చేసింది అప్పటికే ఇంకో నేరం చేసి పెరోల్ లో బయట తిరుగుతున్న డోనాల్డ్ తుర్మన్ అనే అమెరికన్ క్రిమినల్. అంతేకాదు, తమిళనాడులోని కోయంబతూర్ లో ఇంకో ఉదంతం ఇలాంటిదే జరిగింది. నిన్నటికి నిన్న, హైదరాబాద్ లో, నిజాంపేట్ అనే ఏరియాలోని ఒక అపార్ట్మెంట్ లో అత్యాచారం ఒకటి వెలుగు చూసింది. ఇవి బయటకు వచ్చినవి. బయటకు రానివి, రిపోర్ట్ కానివి ఎన్నో? ఇంకెన్నో ??

ఇక ఈ అమావాస్య పరిధిలో జరిగిన యాక్సిడెంట్లకు లెక్కే లేదు. బ్రిడ్జికి గుద్దుకొని ప్రమాదానికి గురైన ఆరంజ్ కంపెనీ ట్రావెల్ బస్సు నుంచి, కెనడాలో టేకాఫ్ అయిన కొద్దిసేపటికే కూలిపోయి దాదాపు పదిమంది అమెరికన్స్ ని, కెనడియన్స్ ని చంపేసిన విమానం వరకూ చిన్నా పెద్దా ప్రమాదాలు అనేకం ప్రతిచోటా జరిగాయి. ఒక్క హైదరాబాద్ లోనే, ఈ అయిదురోజులలో ఎన్నో యాక్సిడెంట్లు జరిగాయి.

అసలు, ఒకే టైం స్లాట్ లో ఇన్నిన్ని దారుణాలు ఎందుకు జరుగుతాయి? ఈ దారుణాల వెనుక మానవ తప్పిదాలున్నప్పటికీ, ఆ తప్పిదాల వెనుక పనిచేసిన యూనివర్సల్ శక్తులు ఏమిటి? ఇంతమంది మనస్సులు కూడబలుక్కున్నట్లుగా ఒకేసారి ఎందుకు గాడి తప్పుతాయి?ఆలోచించండి. నేను చెబుతున్నది నిజమే అని మీరూ ఒప్పుకుంటారు. అయితే, మరి రెమేడీలు చెయ్యడం ద్వారా ఈ ప్రమాదాలు తప్పవా? అని మీకు సందేహం రావచ్చు. తప్పుతాయి. కానీ అన్నీ తప్పవు. కొన్నింటిని తప్పించడం సాధ్యం కాదు. కొన్ని remedies నయితే అసలు చెయ్యడమే సాధ్యం కాదు. ఏయే కర్మలు పరిహారాలకు లొంగుతాయి? ఏవి లొంగవు? అనే సూక్ష్మాలు ఈ శాస్త్రపు లోతుపాతులే గాక, ఆధ్యాత్మిక లోకపు లోతుపాతులు చూచినవారికే అర్ధమౌతాయి గాని, డబ్బుకోసం ఏ పనైనా చేసే నేటి మిడిమిడిజ్ఞానపు జ్యోతిష్కులకు అర్ధమయ్యే విషయాలు కావు. పైగా, పరిహారాలు చెప్పినా వాటిని అందరూ చెయ్యలేరు. ఈ విషయం నా శిష్యులలో చాలామందికి అనుభవపూర్వకంగా తెలుసు.

రేమేడీలే కాదు, జీవితంలో ఏది చెయ్యాలన్నా అందరూ చెయ్యలేరు. కొందరు కొన్ని మాత్రమే చెయ్యగలరు. అందరూ అన్నీ చెయ్యలేరు. అదే పూర్వకర్మ బలం అంటే. అందుకే ' మనిషి స్వతంత్రుడు కాదు. తన కర్మ చేతిలో బానిస' అని వ్రాశాను.

మనిషి జీవితంలో సాధారణంగా జరిగే పనులు వారివారి పూర్వకర్మానుసారం నెట్టుకొని జరుగుతూ ఉంటాయి. ఆగమన్నా ఆగవు. వద్దన్నా తప్పవు. పూర్వకర్మను జయించాలంటే సాధన కావాలి. సాధన చెయ్యాలంటే సరియైన గురువు దొరకాలి. ఆ గురువును అంటిపెట్టుకుని ఉండే పరిపక్వతా, సంకల్పశక్తీ, నిలకడ కలిగిన మనస్సూ ఉండాలి. ఇవన్నీ లేనప్పుడు కర్మ తీరదు. జీవితం మారదు. టైం మాత్రం ఏళ్ళకేళ్ళు గడచిపోతూ ఉంటుంది. నెట్టింట్లో జీవితం ఆవిరైపోతూ ఉంటుంది.

ప్రస్తుత అమావాస్య చక్రాన్ని పైన ఇచ్చాను గమనించండి.

ఇందులో సూర్యచంద్రులు వృశ్చికరాశిలో కలిశారు. ఇదే వృశ్చిక అమావాస్య. ఈ కుండలిలో, ఒక్క రాహువు తప్ప, మిగతా గ్రహాలన్నీ, సూర్యచంద్రులను అప్పచ్చి (Sandwitch) చేశాయి గమనించండి. వీరిలో కుజబుధుల కలయిక, మొండితనానికీ, మూర్ఖత్వానికీ సూచిక. శని గురువుల కలయిక గట్టి పూర్వకర్మకు, అనుభవించవలసిన అగత్యానికీ సూచిక. శుక్ర కేతువుల కలయిక ఆడవారిమీద అఘాయిత్యాలకు సూచిక. పైగా ఉచ్చరాహువు ఆర్ద్రా నక్షత్రంలో ఒంటరిగ్రహం (lonely planet) గా మారాడు. అంటే విపరీత దూకుడు ప్రవర్తనను ఇస్తాడు. కనుక, మనస్సుకు కారకుడైన చంద్రుని మీద ఇన్ని గ్రహాల ప్రభావం పడింది. అసలే బలహీనుడు. మతిపోయి ఉన్నాడు. ఇక అలాంటి స్థితిలో ఉన్న అతని మీద ఇన్ని గ్రహాల ప్రభావం పడితే ఏమౌతుంది. రీజన్ లోపిస్తుంది. లాజిక్ కనుమరుగౌతుంది. చేస్తున్న పనికి ఫలితం ముందు ముందు ఎలా ఉంటుంది అన్న విషయం గుర్తుకు రాదు. ఈ లోపల జరగాల్సింది జరిగిపోతుంది. ఇలాంటి మానసిక స్థితిలో ఉన్నవారే నేరాలు చేస్తారు. ఘోరాలు చేస్తారు, యాక్సిడెంట్లు చేస్తారు. ఆత్మహత్యలకు ప్రయత్నిస్తారు. ఇంకా ఎన్నో చేస్తారు. అవే ఇపుడు జరిగాయి.

ఈ జ్యోతిశ్శాస్త్ర కోణాలను, ఆధ్యాత్మిక కోణాలను పక్కన ఉంచి, ప్రియాంకారెడ్డి దారుణ ఉదంతంలో ఉన్న సామాజిక కోణాలను రాబోయే పోస్టులలో గమనిద్దాం.

(ఇంకా ఉంది)
read more " నవంబర్ 2019 అమావాస్య ప్రభావం - ప్రియాంకారెడ్డి దారుణ హత్య - విశ్లేషణ "

17, అక్టోబర్ 2019, గురువారం

Wooden Dummy Practice - 1

Wooden Dummy మీద కొన్ని రకాల పంచెస్ అభ్యాసం చేయడాన్ని ఇక్కడ చూడండి.






read more " Wooden Dummy Practice - 1 "

Mosquito Kung Fu

చెట్ల మధ్యన ప్రాక్టిస్ చేసే సమయంలో చెట్ల దోమలు మనల్ని కుడుతూ ఉంటాయి. వాటినుంచి కాచుకుంటూ డమ్మీ ప్రాక్టిస్ చెయ్యడమే 'మస్కిటో కుంగ్ ఫూ'. సరదాగా చేసిన ఈ క్లిప్ ను చూడండి. 'మస్కిటో కుంగ్ ఫూ' ఎలా ఉంటుందో తెలుసుకోండి !


read more " Mosquito Kung Fu "

13, అక్టోబర్ 2019, ఆదివారం

Making of Wooden Dummy

హైదరాబాద్ కు వచ్చాక ప్రతి ఆదివారమూ మా ఇంట్లో యోగసాధన జరుగుతోంది. ఆ తర్వాత కాసేపు మాట్లాడుకుని టీ త్రాగి ఎవరిదారిన వారు వెళ్లడం జరుగుతోంది. కానీ ఈ రోజు మాత్రం యోగా తర్వాత Martial Arts practice కోసం Wooden Dummy ని తయారు చేసే కార్యక్రమం పెట్టుకున్నాం. దానికోసం తోటలో ఒకచోట పడిపోయి ఉన్న చెట్టును సేకరించి దానిని చక్కగా రెండుముక్కలుగా నరికి ఒక చక్కని స్థలంలో దానిని పాతాము. ఆ తర్వాత దానికి కావలసిన పాడింగ్ చుట్టి కొద్దిసేపు దానిమీద పంచెస్ ప్రాక్టీస్ చెయ్యడం జరిగింది. Iron body training లో ఇదొక ముఖ్యమైన అంశం. ఆ ఫోటోలను ఇక్కడ చూడండి.











 



read more " Making of Wooden Dummy "

9, అక్టోబర్ 2019, బుధవారం

సాంప్రదాయమూ - చట్టుబండలూ - 2

ఇంటర్ నెట్ వల్ల చాలా ఉపయోగాలున్నాయి. అందులో ఒకటి, ప్రపంచం ఏ మూలన ఉన్నవాళ్ళైనా సరే, మనలాటి భావాలే ఉన్నవాళ్లు మనకు తేలికగా పరిచయం అవుతారు. మంచి స్నేహితులూ అవుతారు. ఇంతకు మునుపు ఇంత చాయిస్ మనకు ఉండేది కాదు. బావిలో కప్పలాగా మన పరిధిలోనే, అంటే, మన ఊళ్ళోనో, మన కాలేజీలోనో, మనం ఉద్యోగం చేసిన ఆఫీసులోనో, స్నేహితులను వెదుక్కోవలసి వచ్ఛేది. ఇప్పుడలా కాదు. ఇంటర్నెట్ పుణ్యమాని ప్రపంచం ఒక చిన్న కుగ్రామం అయిపోయింది. భూమి నలుమూలనుంచీ మనకు నచ్చిన స్నేహితులను వెదుక్కోవడం ఇప్పుడు చాలా తేలిక.

నా భావాలు నచ్చేవాళ్ళు నా పాఠకులలో చాలామంది ఉన్నారు. వాళ్లలో చాలామంది నాకు మంచి స్నేహితులయ్యారు. అలాంటి వారిలో ఒకమ్మాయి, సాంప్రదాయాలు చట్టబండలు టాపిక్ మీద ఫోన్లో మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నప్పుడు ఒక మాట చెప్పింది.

'నా మాంగల్యం ఎప్పుడూ చల్లగా ఉంటుంది' 

'ఎలా?' అడిగాను.

'ఎలా అంటే, పెళ్ళవగానే దాన్ని తీసి ఫ్రిజ్ లో పెట్టేసాను కాబట్టి' - అందామె.

'అదేంటి? మీరు తాళి మెడలో ఉంచుకోరా?' అడిగాను భయం భయంగా.

'ఎందుకు? అదొక బోర్' అందామె.

'మరి మీ ఆయన ఏమీ అనడా?' అడిగాను.

'ఆయన మనంత నేరో మైండెడ్ కాదు. అర్ధం చేసుకుంటాడు' అందామె కూల్ గా.

సంతోషం వేసింది - ఆచారాలతో సంబంధం లేని నిజమైన బాంధవ్యాన్ని అర్ధం చేసుకుని ఆచరిస్తున్నందుకు.

ఇదే మాటను మొన్న ఒక బంధువుతో అంటే, ఆమె సూర్యకాంతం టైపులో దీర్ఘాలు తీస్తూ ' అయ్యో అయ్యో అదేం పోయే కాలం? పెళ్లైన పిల్ల, తాళి తీసి ఫ్రిజ్ లో పెట్టిందా అనాచారం ! కలికాలం !' అంటూ బుగ్గలు నొక్కుకుంది.

'నాచారమూ లేదు బొలారమూ లేదుగాని ఎక్కువ నొక్కుకోకండి. హోలు పడుతుంది. ఒక సంగతి చెప్పండి. మీ అమ్మాయి ఎక్కడుంది?' అడిగాను, ఎప్పుడో ఆమె చెప్పిన విషయం గుర్తుచేసుకుంటూ. 

'యూ ఎస్ లో ఉంది' అందామె గర్వంగా.

'పెళ్లయింది కదా?' అడిగాను.

'అయింది. అయ్యాకే అల్లుడితో కలసి అక్కడికి వెళ్ళింది?' అందామె.

'సముద్రాలు దాటి మ్లేచ్చదేశాలకు వెళ్లడం వల్ల కులభ్రష్టత్వమూ ధర్మభ్రష్టత్వమూ వస్తుందని మన ధర్మశాస్త్రాలలో వ్రాసుంది. మీకు తెలుసా?' అడిగాను.

ఆమె మాట్లాడలేదు.

'దానికి ప్రాయశ్చిత్తంగా, తిరిగి మన దేశానికి వచ్చినపుడు, నాలుకను నిప్పుతో కాల్చాలనీ, నలభై రోజులపాటు, ఏకభుక్తం, భూశయనం, బ్రహ్మచర్యం పాటిస్తూ, గాయత్రిని జపించాలనీ, అప్పుడే ఆ దోషం పోతుందనీ కూడా వ్రాసుంది. పోనీ ఇదైనా తెలుసా?' అడిగాను.

ఆమె మళ్ళీ మాట్లాడలేదు.

'ఒక్కసారి మీ అమ్మాయికి వీడియో కాల్ చెయ్యండి. నేను చూస్తాను' అడిగాను.

వీడియో కాల్ కలిసింది.

వాళ్ళమ్మాయి ఎక్కడో బయట షాపింగ్ లో ఉంది. మెడలో తాళి లేకపోగా, మోస్ట్ మోడర్న్ డ్రెస్సులో ఉంది. మొహాన బొట్టు లేదు. పొడుగాటి జుట్టూ లేదు. కత్తిరించుకుంది. కాసేపు అదీఇదీ మాట్లాడాక, 'ఏమ్మా? బొట్టు లేదు. తాళీ లేదు? జుట్టు కత్తిరించావ్?' అన్నాను.

'అవన్నీ ఇక్కడ కుదరవు అంకుల్. తాళి తీసి లాకర్లో పెట్టాను. బొట్టు పర్సులో ఉంది. ఇంటికెళ్ళాక పెట్టుకుంటా. వర్కింగ్ వుమెన్ కి జడ కష్టం అంకుల్. ఇదే హాయి' అంది నవ్వుతూ.

' అంతేలే. అక్కడకు తగ్గట్టు అక్కడ ఉండాలి మరి. ఓకే మా. బై' అంటూ ఫోన్ పెట్టేశా.

ఇటు తిరిగి 'ఏంటమ్మా ఇది?' అన్నా.

ఆమె ముఖంలో కత్తి వేటుకు నెత్తురు చుక్క లేదు.

'ఇండియాలో ఉన్న మా ఫ్రెండ్ తాళి తీసి ఫ్రిజ్ లో పెడితేనేమో, తప్పా? అనాచారమా? మరి అమెరికాలో ఉన్న మీ అమ్మాయి తాళి తీసి లాకర్లో పెడితేనేమో అది తప్పు కాదా? దాన్ని సాంప్రదాయం అంటారా?' అడిగాను.

'అంటే, అక్కడ నల్లవాళ్ళకు మన ఇండియన్స్ కి ఉన్న బంగారం పిచ్చి గురించి బాగా తెలుసు.  ఇక్కడలాగా, అక్కడ బంగారం వేసుకుని రోడ్డుమీద తిరిగితే ప్రాణాలకే ప్రమాదం' అందామె.

'ఓహో. ప్రాణం మీదకు వస్తే ఏదీ తప్పు కాదన్నమాట! మరి మన సాంప్రదాయం ప్రకారం ఆడవాళ్లు జుట్టు కత్తిరించుకోవచ్చా? అలాంటి డ్రస్సులు వేసుకుని రోడ్డుమీద తిరగొచ్చా?' అన్నాను పాతసామెతను ఒకదాన్ని గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ.

'అదీ. అదీ....' అంటూ నీళ్లు నమిలింది ఆమె.

'నార్త్ ఇండియాలో హిందూస్త్రీలు తాళి వేసుకోరు. మరి వాళ్ళు హిందువులు కారా? అని నువ్వు అడగాలమ్మా నన్ను' అన్నాను.

ఆ హింట్ కూడా ఆమెకు అర్ధం కాలేదు.

'అవన్నీ నాకు తెలీవండి, మా పెద్దవాళ్ళు చెప్పినంతవరకే నేను పాటిస్తాను. లోకంలో ఉన్న అన్ని సాంప్రదాయాలూ మనం పాటించలేం కదా?' అంటూ లాజిక్ తెచ్చింది ఆమె.

'అవున్లే. మనకు నచ్చినవి వీలైనవి పాటిద్దాం. నచ్చనివి, వీలుకానివి, చక్కగా వదిలేద్దాం. ఎదుటివాళ్ళకు మాత్రం నీతులు చెబుదాం. వాళ్లకు నచ్చనివీ వీలుకానివీ వాళ్ళు కూడా మనలాగే వదిలేస్తారు కదా అని మాత్రం ఆలోచించం. ఇదేకదా మన సాంప్రదాయం?' అడిగాను.

జవాబు లేదు.

ఇక ఎక్కువగా ఆమెతో మాట్లాడాలనిపించలేదు. వదిలేశాను.

ఆ సంభాషణ అంతటితో ముగిసింది.

మన సాంప్రదాయాలూ, ఆచారాలూ అన్నీ ఇంతే. ఏదైనా మనకు వీలైనంతవరకే పాటిస్తాం. కానీ ఇదే రూలు ఎదుటివారికి కూడా వర్తిస్తుందన్న విషయం మర్చిపోతాం. వారికి మాత్రం ఎక్కడలేని నీతులూ చెప్పబోతాం. హిందూమతంలో ఉన్న ఇంకో డొల్ల కోణం ఇది.

'సాంప్రదాయాలు ఎలా పుట్టాయి? వాటికున్న చారిత్రక నేపధ్యం ఏమిటి? ప్రాంతీయంగా వీటిలో ఇన్ని తేడాలు ఎందుకున్నాయి? మళ్ళీ అన్నీ హిందూ సాంప్రదాయంగానే ఎందుకు ఎలా ఆమోదింపబడుతున్నాయి? అసలు సాంప్రదాయం ఏమిటి? దాని ఉద్దేశ్యం ఏమిటి?' ఇవేవీ తెలీకుండా టీవీలు చూచి, వినేవాళ్ళు వెర్రి వెంగళప్పలనుకుని, వారికి చాగపాటి కబుర్లు చెప్పబోవడం వల్లనే హిందూమతం భ్రష్టు పడుతోంది.

అందుకే 'ఎదుటి మనిషికి చెప్పేటందుకే నీతులు ఉన్నాయి. డోంట్ కేర్' అంటూ ఘంటసాల తాగి ఎప్పుడో ఒక పాట పాడాడు.

కాదంటారా?
read more " సాంప్రదాయమూ - చట్టుబండలూ - 2 "

సాంప్రదాయమూ - చట్టుబండలూ - 1

హిందూమతంలో అనవసరమైన గోల  చాలా ఎక్కువగా ఉంటుంది. 'విషయం తక్కువ, గోల ఎక్కువ' అనే మాట నేటి హిందూమతానికి సరిగ్గా సరిపోతుంది. అందులోనూ, సాంప్రదాయం పేరుతో నాశనమయ్యే ధోరణి బ్రాహ్మలలోనే ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది. మిగతా కులాలలో ఇది ఉండదు. వారు చాలా ప్రాక్టికల్ గా ఉంటారు. బ్రాహ్మలు మాత్రం, పాత ఆచారాలను వదుల్చుకోలేక, నవీనతను అందిపుచ్చుకోలేక చూరుకు వేళ్ళాడుతున్న గబ్బిలాల్లా అఘోరిస్తూ ఉంటారు. అతి సాంప్రదాయం అతి చాదస్తం - ఇవే బ్రాహ్మల పతనానికి కారణాలని నా అభిప్రాయం. జీవితంలో ఏదైనా సరే, 'అతి' అయితే అది నాశనానికి దారి తీస్తుంది. ముఖ్యంగా బ్రాహ్మణకుటుంబాలలో ఈ 'అతి' అనేది చాలా ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఈ అతి చాదస్తానికి కారణం చాలావరకూ నేటి టీవీ ఉపన్యాసకులు. వీరు నూరిపోస్తున్న అతి సాంప్రదాయమూ అతి చాదస్తమూ కలసి ఎన్నో కుటుంబాలను నాశనం చేస్తున్నాయి. నేటి పెళ్ళిళ్ళలో ఈ రెండు పోకడలూ చాలా ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తూ ఉంటాయి. ముఖ్యంగా 'పెళ్లిళ్ల ఖర్చు' అనేది నేటి రోజులలో కొన్ని కుటుంబాలను పూర్తిగా నేలమట్టం చేసేస్తోంది.

మొన్నీ మధ్యన ఒకామె ఇలా చెప్పింది. 'మా అమ్మాయి పెళ్ళికి దాదాపు ముప్పై లక్షలు నాకు ఖర్చు అవుతోంది'. ఈ మాట విని నాకు మతి పోయినంత పని అయింది. పోనీ, వాళ్ళేమన్నా, కోట్లు మూలుగుతున్న వాళ్ళా అంటే అదీ కాదు. మామూలు మధ్యతరగతి మనుషులే. మరి వాళ్ళ శక్తికి మించి ఇంత ఖర్చు ఎందుకు పెడుతున్నారూ అంటే, లోకుల గొప్ప కోసం, బంధువులలో మెప్పు కోసం, వారి తాహతుకు మించి బట్టలూ, నగలూ, ఆర్భాటాలూ అప్పులూ చేసుకుంటూ, పెళ్లి అయిన తర్వాత లెక్కలు చూసుకుని భోరున ఏడుస్తున్నారు.

అసలు హిందూ వివాహాలలో జరిగే దుబారాని చూసీ చూసీ నాకు 'హిందూ వివాహం' అంటేనే చీదర పుట్టేసింది. ప్రస్తుతం జరుగుతున్నవేవీ హిందూ సాంప్రదాయ వివాహాలు కావని, ఆ పేరుతో జరుగుతున్న డొల్ల తంతులు మాత్రమేననీ నా ఖచ్చితమైన అభిప్రాయం.

ముప్పై ఏళ్ల క్రితం నా పెళ్లప్పుడు మా అత్తగారితో మామగారితో నేనిలా చెప్పాను. 'పెళ్ళంటూ దుబారా చెయ్యకండి. సింపుల్ గా రిజిస్టర్ మేరేజి చెయ్యండి. నాకు బంగారం, బట్టలూ వీటిమీద ఇంట్రస్ట్ లేదు. ఇన్ని రోజుల తంతులూ, గోలా నాకిష్టం ఉండదు. ఎంత సింపుల్ గా, క్లుప్తంగా చెయ్యగలిగితే అంతే చెయ్యండి.'

'అదెలా కుదురుతుంది నాయనా? మాకున్నది ఒక్కగానొక్క పిల్ల. పెళ్లి ఘనంగా చేస్తాము' అన్నారు వాళ్ళు.

'అంత ఘనం నాకవసరం లేదు. సింపుల్ గా చెయ్యండి చాలు' అన్నాను.

వాళ్ళు వినలేదు. నోరు మూసుకున్నాను.

నా పెళ్ళిలో నేను కట్నం తీసుకోలేదు. మా మామగారు ఏమి పెడతారో అడగలేదు. ఎంతిస్తారో అడగలేదు. అసలు వాళ్ళు ఏమి పెట్టారో కూడా నాకిప్పుడు గుర్తులేదు. పెళ్లి అయిన తర్వాత పండుగకు బట్టలు పెడతామంటే కూడా నేను వద్దన్నాను.

ఇదంతా చూచి మా అత్తగారు ఇలా అన్నారు 'ఇదేంటి నాయనా? ఇలాంటి అల్లుడివి దొరికావు. అందరూనేమో, ఇంకా కావాలి, ఇంకా కావాలి, అని అడిగి మరీ తీసుకుంటుంటే నువ్వెంటి 'నాకేమీ వద్దు' అంటావు. కనీసం పండుగకు బట్టలు కూడా వద్దంటే ఎలా?'

ఆమెతో నేనిలా అన్నాను.

'అత్తయ్యగారు. నా కష్టార్జితం నాకు చాలు. ఒకరి సొమ్ము నాకొద్దు. అది మీదైనా సరే, నేను తీసుకోను. అందుకని మీరు పెట్టేవేవీ నాకొద్దు'.

ఆమె ఇలా అన్నారు.

'మేము ఉన్నంతవరకే మేము పెడతాము నాయనా! మేము పోయాక మీకెవరు పెడతారు? అందుకని ఇచ్చినవి కాదనకు. తీసుకో'. 

'అందరికీ ఇచ్చేది భగవంతుడే. ఆయనే నాకిస్తాడు. నాకొద్దు' అని నేను ఖచ్చితంగా చెప్పేశాను.

నా పెళ్లి ఎలాగూ నా ఇష్టప్రకారం జరగలేదు. కనీసం, నా పిల్లల పెళ్లిళ్లన్నా నాకిష్టం వచ్చినట్లు చేద్దామని అనుకున్నాను. అదీ కుదరడం లేదు. ఇప్పుడు చూస్తుంటే, ముప్పై ఏళ్ల క్రితం కంటే చాదస్తాలు వందరెట్లు ఎక్కువయ్యాయి. అనవసరపు గోలా, తంతూ విపరీతంగా ఎక్కువైంది. చెబితే వినేవారు ఎవరూ లేరు. పాతకాలంలో మునులు అందర్నీ వదిలిపెట్టి కొండల్లోకి అడవుల్లోకి ఎందుకు పారిపోయారో నాకిప్పుడు బాగా అర్ధమౌతోంది.

మనకు మనస్ఫూర్తిగా నచ్చే మనుషులు మన కుటుంబాలలో, బంధువులలో, స్నేహితులలో, చివరకు 'నా' అనుకునే వారిలో కూడా ఎవరూ ఉండరన్న విషయం నాకిప్పుడు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. మన డొల్ల ఆచారాలు సాంప్రదాయాలు అంటే అసహ్యం కలుగుతోంది.

'(నోర్మూసుకుని) ఊరుకున్నంత ఉత్తమం లేదు, బోడిగుండంత సుఖమూ లేదు' అన్న సామెతలో ఎంత నిజముందో ! మనకు రెండూ ఉన్నాయిగా మరి !

ముప్పైఏళ్ల తర్వాత ఇప్పుడు కొన్ని పెళ్ళిళ్ళూ, వాటికి అవుతున్న గోలా చూస్తుంటే నాకు చచ్చే నవ్వూ, అసహ్యమూ రెండూ ఒకేసారి  కలుగుతున్నాయి. మనుషులంటే నాకిప్పటికే ఉన్న అసహ్యం కొన్ని లక్షల రెట్లు పెరిగిపోతోంది.

చీర అంచు ఎలా ఉండాలి, దారంలో ఎన్ని పోగులుండాలి, , పెళ్లి కార్డు ఏ రంగులో ఉండాలి, ఎంత సైజులో ఉండాలి, ఏ డిజైన్ లో ఉండాలి, కళ్యాణమంటపం స్టేజి ఎత్తెంత ఉండాలి, లోతెంత ఉండాలి, ఎన్ని గంటలకి ఇంట్లో బయలుదేరాలి, బయలుదేరే కారుకు ఎన్ని పూలు అతికించాలి, ఏవి ఏ రంగులో ఉండాలి, ఏ సైజులో ఉండాలి, బాయినేట్ మీద ఎంత దూరంలో వాటిని అతికించాలి, మధ్యలో అవి ఊడిపోతే మళ్ళీ ఎలా అతికించాలి, అలా అతికించడానికి ఏ కంపెనీ ఫెవికాల్ వాడాలి, క్యాటరింగ్ లో ఏయే పదార్ధాలు ఉండాలి, అవి ఎలా తయారు చెయ్యాలి, వాటిల్లో నూనె, నెయ్యీ ఎంతెంత వెయ్యాలి, ఎలా వడ్డించాలి, వడ్డించేవారు ఏయే బట్టలు వేసుకోవాలి, శ్వీట్లో ఎంత చక్కెర ఉండాలి, బాత్రూమ్ లో ఉండే సబ్బు ఏ కంపెనీది అయి ఉండాలి, బక్కెట్టు ఏ మూలన ఉండాలి, మగ్గు ఏ రంగులో ఉండాలి, అంట్లు తోమే పీచులో ఎన్ని వైర్లుండాలి?  -- ఈ విధంగా ప్రతి విషయాన్నీ శల్యపరీక్ష చేస్తూ, రోజులకు రోజులు ఈ చర్చలమీద కాలం గడిపేవాళ్లు ఎంతోమంది నాకు కనిపిస్తున్నారు. ఎంతసేపూ ఎదుటివారి మెప్పు కోసం, ఎదుటివారి దృష్టిలో గొప్పకోసం బ్రతుకుతున్న వీరి మానసికస్థితి చూస్తుంటే 'అయ్యో పాపం' అని నాకు విపరీతమైన జాలి కలుగుతోంది. నాకు తెలిసిన మానసిక రోగాల పేర్లన్నీ గుర్తొస్తున్నాయి.

ఇకపోతే ఇంకొక రకం మనుషులున్నారు.

'చీర కట్టుకునేటప్పుడు గోచీ పోసి కట్టాలా, వద్దా? వల్లెవాటు వెయ్యాలా వద్దా? నమస్కారం చేసేటప్పుడు వంగి చేస్తే చాలా, లేక సాష్టాంగం చెయ్యాలా, కుడిపక్కనించి నమస్కారం చెయ్యాలా ఎడమ పక్కనించి చెయ్యాలా, నమస్కారం పెట్టె సమయంలో కుడిచేత్తో కుడికాలికి పెట్టొచ్చా? లేక చేతులు క్రాస్ చేసి కుడిచేత్తో ఎడమకాలు, ఎడమచేత్తో కుడికాలూ తాకాలా? టాయిలెట్ కి వెళ్ళేటప్పుడు కూడా ముహూర్తం చూచే వెళ్ళాలా? దుర్ముహూర్తం ఉందని బిగబట్టుకోవాలా? శాస్త్రప్రకారం వంటల్లో ఎన్ని శ్వీట్లు ఉండాలి, ఎన్ని హాట్లు ఉండాలి? మంగళసూత్రంలో ఎన్ని దారాలుండాలి? వాటికి పసుపు పైనించి కిందికి పుయ్యాలా? లేక కిందినుంచి పైకి పుయ్యాలా? మారేడు చెట్టు ఇంట్లో ఉంటె, అది గుమ్మానికి కుడివైపే ఉండాలా? ఎడమవైపు కూడా ఉండొచ్చా? గులాబీ చెట్టైతే ఇంటి ముందుండాలా, పెరట్లో ఉండాలా? పిల్లి మనకు కుడినుంచి ఎడమవైపు వెళ్ళాలి. రివర్స్ లో వెళితే, మనం వెనక్కు నడుస్తూ ఇంట్లోకి పారిపోవాలి. ఇక ఆరోజున ఏ పనీ చెయ్యకూడదు.' -  ఇలాంటి గోలతో సతమతమౌతూ చాగంటిని, గరికపాటిని పరమప్రమాణంగా తీసుకుంటూ 'చాగపాటి' గా తయారౌతున్న వాళ్ళు మరికొందరు. ఇలాంటి వారిని చూచినా నాకు జాలీ నవ్వూ తెగ పుడుతున్నాయి. వీళ్ళని చూస్తుంటే మరికొన్ని మానసిక రోగాల పేర్లు గుర్తొస్తున్నాయి.

ఫేస్ బుక్ లోనేమో అమ్మాయి చెడ్డీతో ఉన్న ఫోటోలు కనిపిస్తూ ఉంటాయి. పెళ్ళిలోనేమో తొంభై గజాల పట్టు చీరె నిండుగా కప్పుకుని ఫోటోలకు పూజిస్తూ ఉంటుంది. అబ్బాయి ఫేస్ బుక్ లోనేమో పబ్బుల్లో ఫ్రెండ్స్ తో సీసాలు పట్టుకుని ఫోటోలుంటాయి. పెళ్ళిలో పట్టుపంచె, లాల్ఛీ వేసుకుని ముఖాన పదిహేను బొట్లు పెట్టుకుని భక్తిగా ఫోజిస్తాడు. ఎంత డొల్ల బ్రతుకులో మనవి !

మన పెళ్ళిళ్ళల్లో జరిగే తంతులలో 95% శుద్ధ వేస్ట్ తంతులు. అదేమంటే, వేదప్రమాణం అంటారు. ఆ వేదాలలో ఏముందో ఎవడికీ తెలీదు. లోకల్ అలవాట్లన్నీ వేదప్రమాణం అనే ముసుగులో చలామణీ అవుతున్నాయి. వారివారి గోత్రఋషులు ఎందరున్నారో, వారి చరిత్రలేమిటో తెలియని మనుషులు సాంప్రదాయం అంటూ మాట్లాడుతుంటే తన్నాలన్నంత కోపం వస్తోంది నాకు.

మన దేశంలో, ఒక్కొక్క రాష్ట్రంలో ఒక్కొక్క పెళ్లి తంతు ఉంటుంది.  మళ్ళీ అన్నీ హిందూ వివాహాలే. అన్నీ వేదం ప్రకారం జరిగేవే.  మరి, ఇన్ని తేడాలెందుకు? ఒక రాష్ట్రానికీ ఒక రాష్ట్రానికే కాదు. ఒకే రాష్ట్రంలో ఒక ప్రాంతానికీ మరో ప్రాంతానికీ ఈ సాంప్రదాయాలలో ఎంతో భేదం ఉంటుంది. ఈ భేదాలు ఎలా పుట్టాయి? ఈ నానారకాల లోకల్ ఆచారాలకు వేదప్రామాణికత ఎక్కడుంది? ఇది ఎవరి సాంప్రదాయం? అసలు సాంప్రదాయం అంటే ఏమిటి? ఈ ప్రశ్నలకు ఎవడూ జవాబు చెప్పలేడు.

సౌత్ లో మంగళ సూత్రానికి విలువ. నార్త్ లో నల్లపూసలకు విలువ. నార్త్ లో మంగళసూత్రమే వేసుకోరు. అక్కడ పాపిట్లో సిందూరం పెట్టుకుంటారు. సౌత్ లో అలా పెట్టుకుంటే కేరెక్టర్ లేని మనిషిగా భావిస్తారు. ఒకే ఆచారం నార్త్ లో మహామంచిది, సౌత్ లో అదే ఆచారం మహా చెడ్డది. ఇదంతా ఏంటసలు? ఏంటీ నాటకాలు? ఇలాంటి ఉదాహరణలు తొంభై ఆరు ఇవ్వగలను నేను.

ఈ గోలంతా చూచి, విసుగు పుట్టిన దయానందసరస్వతి స్వామి, నూట యాభై ఏళ్ల క్రితమే, ఈ చెత్తనంతా తీసిపారేసి, హిందూ వివాహాన్ని వేదాల ప్రకారం స్టాండర్డైజ్ చేసి పెట్టాడు. అదే ఆర్యసమాజపు హిందూ వివాహం. అతి సింపుల్ గా ఉన్న ఈ తంతు మాత్రమే వేదాలలో ఉన్న అసలైన తంతు. ఇక మిగతా చెత్తనంతా మనం పోగేసుకుని, మన చుట్టూ అల్లుకుని, అది సాంప్రదాయం అంటూ, ఆచారం అంటూ చస్తున్నాం. అప్పులు చేసి పెళ్లిళ్లకు తగలేస్తూ నాశనమౌతున్నాం. మనం పాటిస్తున్నది వైదిక సాంప్రదాయం ఏమాత్రమూ కాదు. దానిపేరుతో మనిష్టప్రకారం చేస్తున్న చెత్తతంతు మాత్రమే. ఈ తంతంతా వద్దన్నాడని దయానంద సరస్వతీస్వామినే మనం తిరస్కరించాం. ఆయన చెప్పినవి 'ఆర్యసమాజం' వరకే పరిమితం, మనకు వర్తించదు అని తీర్పిచ్చేశాం. ఇదీ మన హిందూమతపు ఘనత !

మనకున్న 29 రాష్ట్రాలు, 7 కేంద్ర పాలిత ప్రాంతాలలో కొన్ని వందల పద్ధతులలో హిందూ వివాహాలు జరుగుతూ ఉంటాయి. మళ్ళీ అన్నీ హిందూ సాంప్రదాయాలే. అన్నీ వేదప్రమాణం అని చెప్పేవే. ఇదేంటి? వీటిల్లో ఏది కరెక్ట్ సాంప్రదాయం? ఏది తప్పు ఏది ఒప్పు? మనం చేసేవన్నీ కరెక్ట్ ఎలా అవుతాయి? అని ఎవడికీ సందేహం మాత్రం రాదు. ఇదే హిందూమతపు ఆచారాల డొల్లతనం.

ఈ అన్ని హిందూ పెళ్ళిళ్ళలోనూ కామన్ గా ఉండేది ఒక్కటే. అగ్ని చుట్టూ ఏడడుగులు వెయ్యడం ! అదొక్కటే కామన్ తంతు. అదే అసలైన వేదవివాహం. ఆ పైని తంతులన్నీ మన సరదాలకోసం, డబ్బులు ఎక్కువై, కొవ్వెక్కి,  మనం కల్పించుకున్నవే. ఇవన్నీ హిందూ సాంప్రదాయం కాదు. ఈ విషయాన్ని ముందు హిందువులు స్పష్టంగా అర్ధం చేసుకోవాలి.

అగ్ని చుట్టూ ఏడడుగులు వెయ్యడాన్ని సప్తపది అంటారు. ఇదొక్కటే హిందూ వివాహంలో most essential ritual. దయానంద సరస్వతి స్వామి దీనినే స్థిరపరచారు. కానీ మనం వినం కదా !

హిందువులలో ఉన్న పెద్ద రోగం ఏంటంటే - తాము చేస్తున్న ప్రతిదీ సాంప్రదాయం అనుకోవడమే. ప్రతిదీ వైదికం అనుకోవడమే. కానీ నేడు మనం చేస్తున్న అనేక తంతులకు వైదికప్రమాణం లేనేలేదు. ఈ సంగతి మనం చెప్పినా ఎవడూ వినడానికి సిద్ధంగా లేడు. చాగంటీ, గరికపాటీ మొదలైనవారు ఇవి చెప్పకుండా, పిలకలు పెట్టుకోండి, పంచెలు కట్టుకోండి, నమ్మకాలు పెంచుకోండి అంటూ ఇంకా ఇంకా జనాన్ని చీకటి యుగాల చాదస్తాలలోకి తీసుకుపోతున్నారు.

ఆధారరహితాలైన చాదస్తాలూ, గొప్పకోసం అప్పులు చేసి ఆర్భాటంగా పెళ్లిళ్లు చెయ్యడాలూ - ఈ రెండే నేడు ముఖ్యంగా బ్రాహ్మణులు సర్వనాశనం కావడానికి కారణాలు. హిందూ సమాజంలో ప్రధానంగా ఈ ధోరణి పోవాలి. హిందూవివాహం అనేది సాధ్యమైనంత సింపుల్ గా ఉండాలి.

నా వేదం ప్రకారం హిందూ వివాహం ఇలా జరగాలి.

1. అమ్మాయివైపు వారు, అబ్బాయి వైపు వారు ఒకచోట కూచోవాలి. అమ్మాయీ అబ్బాయీ అక్కడే ఉండాలి. అందరూ కలసి టీనో, కాఫీనో త్రాగాలి.

2. ఒక కాగితం మీద ' మేమిద్దరం ఒకరి మనసును మరొకరు నొప్పించకుండా కలసి బ్రతుకుతాం' అని వ్రాసి అబ్బాయీ అమ్మాయీ సంతకాలు చెయ్యాలి.

3. ఒక గిన్నెలో అగ్నిని వెలిగించి, దానిచుట్టూ అబ్బాయి అమ్మాయి ఏడు ప్రదక్షిణలు చెయ్యాలి.

4. వారి వారి పెద్దలను తలచుకుని నమస్కరించాలి.

5. సింపుల్ గా భోజనాలు ముగించాలి.

పెళ్లి అయిపోయింది. అంతే !

దీనికి పట్టే సమయం అరగంట. అయ్యే ఖర్చు మహా అయితే పదివేలు. ఎవరికీ ఏవీ ఇచ్చేది లేదు, తీసుకునేదీ లేదు. కళ్యాణమంటపాలూ, బట్టలూ, నగలూ, షాపింగూ, నసా, గోలా ఏవీ ఉండవు. ఫినిష్ !

నాకే గనుక అధికారం ఉంటే, హిందూ వివాహాలను ఈ విధంగా మార్చేస్తాను. ప్రస్తుతం జరుగుతున్న చెత్త గోలా, అలుగుళ్ళూ, విసుగులూ, కోపాలూ, తాపాలూ, అలసిపోయి సిక్ అయిపోవడాలూ, అప్పులు చేసి ఆర్భాటంగా పెళ్లి చేయడాలూ, ఆ తర్వాత ఏడాదికే తిట్టుకుని కొట్టుకుని విడిపోవడాలూ, ఏడుస్తూ బ్రతకడాలూ, ఏవీ ఉండవు.

ఒక ఆడా, ఒక మగా కలసి బ్రతకడానికి ఇంత గోల అవసరమా? దానికి సాంప్రదాయం, చట్టుబండలు అని పేర్లు పెట్టడం అవసరమా? అసలెవడు ఇవన్నీ పెట్టింది? వేదాలలో అతి సింపుల్ గా చెప్పబడిన హిందూ వివాహాన్ని ఇంత కాంప్లెక్స్ గా మార్చి, ఇంత గందరగోళాన్ని సృష్టించినవాళ్లెవరు? వాడిని ముందు ఉరి తియ్యాలి. ఆ పని చెయ్యలేం. ఎందుకంటే, ఇలా మార్చుకుంది మనమే గాబట్టి. మనల్ని మనమే ఉరి తీసుకోవాలి. ప్రతి చాదస్తపు బ్రాహ్మణుడూ ముందు వాడిని వాడు ఉరేసుకోవాలి. ఇదే నా తీర్పు.

ఇంత అనవసరమైన చెత్తని మన చుట్టూ పోగేసుకుని ఇదేదో పెద్ద సాంప్రదాయంగా అనుకుంటూ అఘోరిస్తున్న మనకు - నూరేళ్ల క్రితం వివేకానంద స్వామి చెప్పిన  - 'మన మతం వంటింట్లో మాత్రమే ఉంది. వంటపాత్రలలో అంట్లగిన్నెలలో అఘోరిస్తోంది. 'నన్ను ముట్టుకోకు, నేను పవిత్రుడిని. నువ్వు అపవిత్రుడివి' అనేదే దాని మంత్రం. ఈ ధోరణి పోనంతవరకూ హిందూమతానికి నిష్కృతి లేదు' - అన్న ఋషివాక్కులు ఎలా గుర్తుంటాయి? ఎలా అర్ధమౌతాయి? ఎప్పుడు మనం నిజంగా ఎదుగుతాం? మనుషులుగా బ్రతకడం ఎప్పుడు నేర్చుకుంటాం? 

దయానంద సరస్వతి స్వామి, వివేకానందస్వామి, కందుకూరి వీరేశలింగం వంటి వేదపండితులు చెప్పినా మన చెత్త ధోరణులు మనం మార్చుకోము  కదా ! నేటి టీవీ ఉపన్యాసకులు నేర్పించే డొల్ల ఆచారాలే మన మతం అయిపాయె ! ఇదే విధంగా బ్రతుకుతూ ఉంటే, మన హిందూ సమాజానికి, ముఖ్యంగా బ్రాహ్మణజాతికి నిష్కృతి ఎప్పటికి వస్తుంది మరి?
read more " సాంప్రదాయమూ - చట్టుబండలూ - 1 "

7, అక్టోబర్ 2019, సోమవారం

బాసర సరస్వతీ అమ్మవారిని దర్శించాను

ఒకరోజున బాసర స్టేషన్ తనిఖీకి వెళ్లాను. అక్కడి స్టాఫ్ ని అడిగితే ఉదయం నాలుగున్నరకే ఆలయం తెరుస్తారని చెప్పారు. ఉద్యోగానికి సంబంధించిన పని అయిపోయాక తెల్లవారు ఝామున నాలుగున్నరకు బయల్దేరి పది నిముషాలలో ఆలయం దగ్గరకు చేరుకున్నాను. అక్కడ చడీచప్పుడూ ఏమీ లేదు. షాపులూ, ఆలయం కౌంటర్లూ అన్నీ మూసేసి ఉన్నాయి. జోగుతున్న సెక్యూరిటీ వారిని అడిగితే ఆరుగంటలకు మాత్రమే లోనికి వదుల్తామనీ, ఈలోపల అమ్మవారికి అలంకారం చేస్తుంటారనీ అన్నారు.

ఒక గంటసేపు ఆ బజార్లు అన్నీ తనిఖీ చేశాను. ఎక్కడా శుచీ శుభ్రతా లేదు. వానలు బాగా పడుతున్నాయేమో రోడ్లన్నీ తడిగా బురదగా ఉన్నాయి. దానికి తోడు, యాత్రికులు, హోటలు వాళ్ళు రోడ్డుమీదే పారేసిన చెత్త ఎక్కడబడితే అక్కడ కనిపిస్తోంది. దేశమంతా స్వచ్చభారత్ పాటిస్తోంది. ఇక్కడ మాత్రం చెత్త భారత్ కనిపించింది. బాధ కలిగింది.

మన పౌరుల దగ్గరా, అందులోనూ భక్తుల దగ్గరా సివిక్ సెన్స్ ఆశించడం అనేది ఒక పెద్ద పొరపాటనే విషయం నాకు బాగా తెలుసు. అసలు భక్తులనేవాళ్ళే పెద్ద దొంగలు. స్వార్ధపూరితమైన కోరికలతో మాత్రమే వాళ్ళు గుళ్ళూగోపురాలూ తిరుగుతూ ఉంటారు. అలాంటి స్వార్ధపూరిత మనస్తత్వాలు ఉన్నవాళ్ళు పర్యావరణం గురించి, శుభ్రత గురించి, సివిక్ సెన్స్ గురించి ఎందుకు ఆలోచిస్తారు? అందుకే మన యాత్రాస్థలాలన్నీ చెత్త కుప్పలుగా ఉంటుంటాయి. అందుకే, నేను అసహ్యించుకునే వారిలో సోకాల్డ్ భక్తులు మొదటి వరుసలో ఉంటారు.

దాదాపు ముప్పైఏళ్ళ క్రితం ఒకసారి బాసర వచ్చాను. కానీ నేను వెళ్ళిన సమయంలో ఆలయం మూసేసి ఉంది. తలుపులు వేసున్నా తీసున్నా మనకు పెద్ద తేడా ఉండదు గనుక, బయటనుంచే దణ్ణం పెట్టుకుని తిరిగి వచ్చేశాను. తర్వాత మళ్ళీ ఇన్నేళ్ళకు కుదురుతోంది.

బాసరలో అప్పటికీ ఇప్పటికీ చాలా మార్పు ఉంది. అప్పట్లో దేవాలయం చాలా చిన్నగా ఉండేది. వాతావరణం ఒక కుగ్రామంలా ఉండేది. షాపులు ఇన్ని ఉండేవి కావు. ఇప్పుడు చుట్టూ చాలా హంగులు వచ్చాయి. వ్యాపారం పెరిగింది. మనుషుల సందడితో, వ్యాపారాలతో వచ్చే దరిద్రపు 'ఆరా' ఎక్కువైంది. ప్రకృతి సహజమైన ఆధ్యాత్మిక ఆరా తగ్గింది. ఈ ఆలయాన్ని కూడా ఒక పర్యాటకస్థలంగా వృద్ధి చేద్దామనే ప్రభుత్వతపన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఈ క్రమంలో అసలైన ఆధ్యాత్మికత గంగలో కలుస్తోంది. అప్పటికీ ఇప్పటికీ, ఇదే నాకు కనిపించిన పెద్ద తేడా.

బయట ఉన్న వ్యాసుని ఆలయం వద్ద కాసేపు కూచున్నాను. 'ఇక్కడ గోదావరి నది ఉన్నది గనుక ఆయన కొన్నాళ్ళు ఈ కొండమీది గుహలో ఉంటూ తపస్సు చేశాడన్నమాట. ఏం చెయ్యాలన్నా తిండీ నీరూ ఉండాలి. అవి లేకుంటే తపస్సు కూడా సాగదు! కనీసం వ్యాసమహర్షి ఎందుకు ఇక్కడ తపస్సు చేశాడు? అని కూడా ఎవరూ ఆలోచించడం లేదు! అయితే అక్షరాభ్యాసం, లేకపోతే పర్యాటకం. ఇదీ జనానికి అర్ధమైన విషయం !' అనుకున్నాను.

టైం ఆరయింది. కౌంటర్లు తెరిచారు. దర్శనానికి కదిలాను. అప్పటికే లోపల ఒక పదిమంది ఉన్నారు. పెద్ద సందడి లేదు. అమ్మ దర్శనం చేసుకుని, కొండపైన ఉన్న వ్యాసగుహకు వెళ్లాను. అక్కడైతే, నేను తప్ప ఎవరూ లేరు. అక్కడికి వెళ్ళే దారిలో షాపులన్నీ మూసేసి ఉన్నాయి. గుహకు అడ్డంగా ఇనుప రెయిలింగ్ ఉన్నది. గుహకు వెళ్ళే దారిలో భక్తులూ షాపుల వాళ్ళూ పారేసిన గార్బేజ్ చూస్తె రెండోసారి అక్కడకు రావాలనిపించలేదు. అంతగా వాడేసిన పూజాసామగ్రీ, దండలూ, చెత్తా చెదారమూ ఎక్కడ బడితే అక్కడ గుట్టలుగా వేసి ఉన్నాయి.

గుహనుంచి తిరిగి వస్తుంటే అప్పుడే షాపులు తెరుస్తున్నారు. ఏం చెబుతాడో చూద్దామని, 'ఆ గుహలో ఏముంటుంది?' అని ఒకాయన్ని అడిగాను. 'అమ్మవారు ఆక్కడే మొదటగా పుట్టింది' అన్నాడు. చచ్చే నవ్వొచ్చింది. ' మీ వ్యాపారాల కోసం ఎన్నెన్ని అబద్దాలు చెబుతార్రా మీరు? అమ్మవారు ఇక్కడ పుట్టిందని నిజంగా మీరనుకుంటే ఈ ప్రదేశాన్ని ఇంత దరిద్రంగా ఎలా ఉంచుతారు?' అనుకున్నా.

మన దేవాలయాల కంటే, చర్చిలూ మసీదులూ చాలా శుభ్రంగా, పద్దతిగా ఉంటాయి. దేవుడు అక్కడ ఉన్నాడని వాళ్ళు నమ్ముతారు గనుక వాటిని ఎంతో శుభ్రంగా ఉంచుతారు. మనకేమో ఆ స్పృహే ఉండదు. మన దేవాలయాలన్నీ మురికికూపాలు. అక్కడ దేవుడున్నాడని మనం అనుకుంటే అక్కడ చెత్తా చెదారం ఎలా పారేస్తాం? అక్కడే నానా రాజకీయాలూ మాట్లాడుకుంటూ అరుచుకుంటూ ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ ఎలా ఉంటాం? అందుకే పాపులర్ హిందూమతమంతా పెద్ద డొల్ల అని నేనెప్పుడూ అంటాను. 

బయటకొచ్చాను. ఆటోలు లేవు. ఉన్న ఒకడూ 'ఒక్కరికైతే నేను రాను' అన్నాడు. 'సరే, మార్నింగ్ వాక్ చేసినట్లు ఉంటుంది' అనుకుంటూ రెండు కి.మీ. దూరంలో ఉన్న స్టేషన్ కు నడక సాగించాను. దారిలో అన్ని కులాల సత్రాలూ దండిగా దర్శనమిచ్చాయి. 'అకులా సమయాంతస్థా సమయాచార తత్పరా' అనే లలితానామం గుర్తొచ్చింది. నవ్వుకున్నాను. 

ప్రభుత్వమూ, ప్రజలూ కలసి ఈ క్షేత్రంలో పిల్లల అక్షరాభ్యాసానికి ఎక్కువగా ప్రాధాన్యతను పెంచుతున్నారు. మిగతా వాళ్ళు, ఏవేవో గొంతెమ్మ కోరికలతో ఇక్కడకు వస్తున్నారు. కులసత్రాలు కడుతున్నారు. పూజారులేమో వాళ్ళ ఉద్యోగాలు వాళ్ళు చేస్తున్నారు. అంతేగాని, సరస్వతీదేవి అసలైన తత్వాన్ని ఎవరూ గమనిస్తున్నట్లు నాకు అనిపించలేదు. ఉపాసకులనేవాళ్ళు ఎక్కడా లేరు. ఇది తపోభూమి అన్న విషయం కూడా ఎవరికీ గుర్తు లేదు. 'తారాస్తోత్రం' లో అమ్మవారిమీద నేను వ్రాసిన కొన్ని శ్లోకాలూ పద్యాలూ గుర్తొచ్చాయి. ప్రపంచమంతా ఇంతే ! చక్రవర్తి దర్బార్ లో నిలబడి పుచ్చు వంకాయలు కోరుతున్నారు మనుషులు ! తపోభూమిని షాపింగ్ కాంప్లెక్స్ గా మారుస్తున్నారు. ఛీ ! అని అసహ్యం వేసింది.

'ఈ చౌకబారు మనుషులని ఎలా భరిస్తున్నావమ్మా?' అని మనసులో అనుకుంటూ స్టేషన్ కు నడక సాగించాను.
read more " బాసర సరస్వతీ అమ్మవారిని దర్శించాను "

6, అక్టోబర్ 2019, ఆదివారం

లంబస్తనీం వికృతాక్షీం.....

'లంబస్తనీం వికృతాక్షీం
ఘోరరూపాం మహాబలాం
ప్రేతాసన సమారూడాం
జోగులాంబాం నమామ్యహమ్'

(పెద్ద పాలిండ్లు కలిగి, వికృతమైన కన్నులతో, ఘోరమైన రూపంతో, మహాబలశాలియై, శవంమీద కూర్చొని ఉన్న జోగులాంబను ధ్యానిస్తున్నాను)

ఆలంపురం జోగులాంబ ధ్యానశ్లోకం ఇది.

మొన్న ఒకరోజున కర్నూల్ టౌన్ ఆలంపురం మధ్యలో అర్ధరాత్రి తనిఖీకి వెళ్ళవలసి వచ్చింది. అది కూడా నవరాత్రుల మధ్యలో.

ముప్పై ఏళ్ల క్రితం నేను ఆదోనిలో ఉన్నప్పుడే తంత్రసాధన చేస్తూ ఉండేవాడిని. అక్కణ్ణించి వయా కర్నూల్ రూట్లో వస్తే అలంపురం దగ్గరే గనుక, అలంపురం వెళదామని అనుకున్నాను. కానీ అవలేదు. ఇప్పటికి ఆ అవకాశం వచ్చింది. ఖడ్గమాలలో చెప్పబడిన యోగినుల ఆలయాలు ఇక్కడ ఉండేవని నేను విన్నాను.

కర్నూల్ లో దిగి ఆలంపురం దగ్గరకు చేరేసరికి సరిగ్గా రాత్రి పన్నెండున్నర అయింది. వచ్చిన పని ముగించుకుని తిరుగు ప్రయాణంలో ఉండగా, 'సార్. గుడికి పోనిమ్మంటారా' అని డ్రైవర్ అడిగాడు.

'ఒద్దు. ఈ టైం లో గుడి మూసేసి ఉంటుంది కదా ! ఇంకోసారి వద్దాం. కానీ ఇక్కడే కాసేపు ఆపు' అన్నాను.

కారాగింది.

బయటకు దిగి, ఆలయం ఉన్న దిక్కుగా చూస్తూ అక్కడే చీకట్లో కాసేపు నిలుచున్నాను. చుట్టూ చీకటి, పొలాలు, వర్షపునీటికి కప్పల బెకబెకలు తప్ప ఇంకేమీ వినిపించడం లేదు. 'సార్ చీకట్లో అలా నిలబడకండి. పాములుంటాయి'. అన్నాడు డ్రైవర్.

నవ్వాను.

కాసేపు అక్కడ ఉన్న తర్వాత కారెక్కి 'పోనీ' అన్నా. కారు కర్నూల్ చేరింది.

నవరాత్రులలో అర్ధరాత్రి పూట అక్కడకు వచ్చిన పని పూర్తయింది.

ఈ ఆలయం ఏడో శతాబ్దం నాటిది. అంటే తంత్రయుగానికి చెందినది. ఇక్కడ అమ్మవారి అసలు విగ్రహం భయంకరంగా ఉంటుంది. జోగులాంబ అంటే యోగుల అమ్మ అని అర్ధం. అంటే జగన్మాత అన్నమాట. ఇది జమదగ్ని మహర్షి, రేణుకాదేవులు నివసించిన ప్రదేశం అని ఒక స్థలపురాణం చెబుతున్నది. శివుని కోసం బ్రహ్మ తపస్సు చేసిన ప్రదేశం అని ఇంకో పురాణం అంటుంది. ఈ కధలు నిజమైనా కాకపోయినా, దాదాపు పన్నెండు వందల ఏళ్ళ క్రితమే ఇది ప్రసిద్ధి చెందిన తాంత్రికక్షేత్రం అన్నది వాస్తవం. అక్కడ నాకు కలిగిన అనుభవం దీనినే రూడి చేస్తున్నది. తంత్రం పుట్టుక గురించి నా పాత వ్యాసాలు 'ఛిన్నమస్తా సాధన' అనే సీరీస్ లో చదవండి.

బెంగాల్ ప్రాంతంలో ఎనిమిదో శతాబ్దంలో పుట్టిన తంత్రం అక్కణ్ణించి హిందూమతంలోనూ, బౌద్ధంలోనూ ప్రవేశించింది. శైవ, శాక్త, వైష్ణవ సాంప్రదాయాలలో అది వేళ్ళూనుకున్నప్పటికీ, శైవం లోనూ, శాక్తమ్ లోనూ బాగా నిలదొక్కుకున్నది. వజ్రయానంగా టిబెటన్ బౌద్ధంలో ప్రవేశించింది. మహాయానాన్ని ప్రభావితం చేసింది. కాలక్రమేణా అసలు తంత్రం కనుమరుగై, పనులు కావడం కోసం పూజలు చేసే క్షుద్రతంత్రం అక్కడక్కడా మిగిలి పోయింది.  ఆ ఆలయాలన్నీ తమతమ రూపురేఖలు మార్చుకుని, వైదిక సాంప్రదాయం ప్రకారం మార్చబడి, ప్రాంతీయంగా ఉన్న అమ్మతల్లుల పూజలతో కలసిపోయి, నేడు ఈ రూపంలో మనకు కనిపిస్తున్నాయి. ముస్లిం దండయాత్రలలో ఈ ఆలయం పూర్తిగా నేలమట్టం చెయ్యబడింది. ఆ తర్వాత కొన్ని వందల ఏళ్లకు దీనిని మళ్ళీ కట్టారు. ఇప్పుడు ఆలయం ఉన్న స్థలం అసలైన స్థలం కాదు.

జోగులాంబ అమ్మవారి జుట్టులో బల్లి, గుడ్లగూబ, తేలు ఉంటాయి. ధ్యానశ్లోకం ప్రకారం ఆమె మూర్తి చాలా భయంకరం. కాళీమాతకు ఒక రూపం ఈమె. శ్మశానకాళిక అని ఈమెను అనుకోవచ్చు. పిచ్చిలోకులు ఈమెను గృహదోషాలు పోగొట్టే దేవతగా ఆరాధిస్తున్నారు. కానీ, మార్మిక సంకేతాలతో కూడిన ఈమె రూపం అత్యంత ఉన్నతమైన పరిపూర్ణ యోగసిద్ధిని కలిగించే దేవతారూపం అన్న సంగతి తాంత్రికయోగులు మాత్రమే గ్రహించగలరు. లోకులకు భయాన్ని కలిగించే తల్లి రూపం, వారికి అత్యంత ప్రేమను పుట్టిస్తుంది.

'లంబస్తని' అనేది జీవులకు పాలిచ్చి పోషించాలనే అత్యంత ప్రేమకు, మెత్తని హృదయానికి సంకేతపదం. 'వికృతాక్షి' అంటే, ఇంద్రియలోలత పైన అమితమైన కోపానికి, జాగృతమైన మూడవకంటికి సూచన. విరూపాక్ష అనే పదమూ, వికృతాక్షి అనే పదమూ సమానార్థకాలే. వికసించిన ఆజ్ఞాచక్రానికి ఇవి సూచికలు. 'ఘోరరూపా' అంటే, ప్రపంచపు డొల్ల కట్టుబాట్లను లెక్కచెయ్యని విశృంఖలత్వమూ, ఆత్మచైతన్యమూ అని అర్ధాలు. 'మహాబలా' అనేది అమితమైన వీర్యశక్తికి, ప్రాణశక్తికి సూచిక. 'ప్రేతాసన సమారూడా' అనేపదం సమాధిస్థితిలో జాగృతమైజడత్వాన్ని అధిరోహించిన దివ్యచైతన్యశక్తికి మార్మిక సూచన. ఈ మార్మికకోణాలలో దర్శిస్తే ఆమె భయంకరరూపం అత్యంత సౌమ్యంగా, ప్రేమమయంగా కనిపిస్తుంది.  

దేహమే ఆత్మకు గృహం. గృహదోషాలంటే మనం ఉండే ఇంటిదోషాలు కావు. జన్మజన్మాన్తరాలలో దేహాన్ని పట్టుకుని ఉన్న సంస్కార దోషాలు. వాటిని పోగొట్టడం అంటే, సంస్కార నాశనం చేసి కర్మపరంపర అనబడే పొలిమేరను దాటించడం. ఎల్లలను దాటిస్తుంది గనుక ఎల్లమ్మ అయింది. కుండలినీ శక్తికి ఈమె ప్రతిరూపం. పొలిమేరలు దాటించే దేవతను, పొలిమేరల లోపల ఉండే సుఖాల కోసం పూజిస్తున్నారు పిచ్చి లోకులు !

ఛిన్నమస్త, రేణుక, భైరవి, ఎల్లమ్మ - ఇవన్నీ ఈమె పేర్లు. తెలంగాణా ప్రాంతానికి ఈమె అధిష్టానదేవతగా అనేక వేల ఏళ్ళనుంచి కొలువై ఉంది. శ్రీవత్సగోత్రం వారికి ఈమె కులదేవత అవుతుంది. వారిలో ఆమె రక్తమే ప్రవహిస్తున్నది. సరియైన సిద్ధుల వద్ద గ్రహించి ఈమె ఉపాసన గావిస్తే, మహత్తరమైన యోగసిద్ధిని అచిరకాలంలో కలిగించి, మానవజీవితపు పొలిమేరలు దాటిస్తుంది.

ఈ విధంగా, నవరాత్రులలో, అర్ధరాత్రిపూట చీకట్లో, అలంపురం దగ్గర పొలాలలో, ఈ దేవతను దర్శించాను.
read more " లంబస్తనీం వికృతాక్షీం..... "