సంగీతయోగం - 1 (శ్రీపాద పినాకపాణి గారు - వోలేటి వెంకటేశ్వర్లు గారు)

ఫిబ్రవరి 8 మా పెళ్లిరోజు.

ఈ మధ్యనే నాకు తెలిసింది ఏమంటే, అదే రోజు, ఘజల్ గాయకుడు జగ్ జీత్ సింగ్ పుట్టినరోజని. జగ్ జీత్ సింగ్ అంటే నాకిష్టం గనుక ఆ రోజు స్మూల్ లో రెండు పాటలు పాడాను. ఒకటి - "ఆ మిల్ జాయే హమ్ సుగంద్ ఔర్ సుమన్ కి తర్హా", రెండోది - "బేదోనా మోధుర్ హొయే జాయ్, తుమీ జోడీ దావో'. రెండూ సుమధుర గీతాలే.

నిన్న ఆదివారం యోగసాధన అయిపోయాక, అందరం కూచుని ఉండగా, చక్రపాణిగారు తన శిష్యురాలితో కలసి మా ఇంటికి వచ్చారు. చక్రపాణిగారు ప్రసిద్ధ కర్నాటక సంగీత విద్వాంసుడు మరియు సంగీతకళానిధి శ్రీపాద పినాకపాణి గారి శిష్యుడు. ఈ ఒక్క కితాబు చాలు సంగీతంలో ఆయన స్థాయి ఏమిటో చెప్పడానికి !

అదీ ఇదీ మాట్లాడాక, ఇలా అడిగాను.

'సంగీతం అంటే ఇష్టంతో నేనూ ఏవో 'ఖూనిరాగాలు' అప్పుడప్పుడూ తీస్తూ ఉంటాను. కానీ నాకు సంగీతం రాదు. ఆ రాగాల పేర్లు నాకు తెలియవు. నిన్న ఒక పాట పాడాను. "ఆ మిల్ జాయే హమ్ సుగంద్ ఔర్ సుమన్ కి తర్హా" ఆ పాట పేరు. అది ఏ రాగమో కాస్త చెప్పగలరా?'

చక్రపాణి గారు ఆ ట్యూన్ని ఒకసారి విని, దాని పేరు చెప్పేశారు.

ఇక అక్కడనుంచి సంగీతం మీద టాపిక్ మొదలైంది.

'సంగీతాన్ని సంగీతంగా చూడాలి. దాన్ని వ్యాపారవస్తువును చెయ్యకూడదు. కలుషితం చెయ్యకూడదు. ఆత్మానందం కోసం సంగీతాన్ని ఆలపించాలి గాని ఆత్మను అమ్ముకోకూడదు. అది మనస్సును రంజింపజేసే ఒక కళ మాత్రమే కాదు, భగవంతుని పాదారవిందాల సన్నిధికి మనల్ని చేర్చే ఒక సాధనం కూడా' అంటూ సంగీతాన్ని ఒక తపస్సులాగా ఆరాధించిన శ్రీపాద పినాకపాణిగారి స్కూలే కనుక చక్రపాణిగారు కూడా సంగీతాన్ని అదే కోవలో ఆలోకిస్తారు. ఆరాధిస్తారు. ఆయన్ను కదిలిస్తే వోలేటి వెంకటేశ్వర్లు గారు, నేదునూరి కృష్ణమూర్తి గారు, నూకల చినసత్యనారాయణ గారు, మల్లాది సోదరులు, శ్రీరంగం గోపాలరత్నం మొదలైన దిగ్గజాల గురించే మాట్లాడతారు. ఇక మిగతా గాయకుల గురించి మాట్లాడటం అనవసరం అంటారు. వీరందరూ శ్రీపాద పినాకపాణి గారి శిష్యులనేది జగమెరిగిన సత్యమే.

కర్నాటక, హిందూస్తానీ సంగీతాల గురించి టాపిక్ నడుస్తోంది.

చక్రపాణిగారు ఇలా అన్నారు.

'వోలేటి వెంకటేశ్వర్లు గారికి హిందూస్తానీ కూడా చాలా బాగా వచ్చు. ఇటు కర్ణాటక సంగీతమూ, అటు హిందూస్తానీ సంగీతమూ రెండింటిలో ఆయనకున్న అమోఘమైన ప్రజ్ఞతో, ఆయన బాణీ చాలా విలక్షణంగా ఉండేది. ఖాళీగా ఉన్నపుడు ఏవేవో హిందూస్తానీ రాగాలను ఆలపిస్తూ ఉండేవాడాయన.

వోలేటి వెంకటేశ్వర్లు గారు నిజంగా గానగంధర్వుడే. ఎవరో ఒక గంధర్వుడే అలా భూమ్మీద జన్మ ఎత్తాడు. ఈ మాటను మా గురువుగారైన శ్రీపాద పినాకపాణి గారే స్వయంగా అన్నారు. వెంకటేశ్వర్లు గారి స్థాయి ఎలాంటిదో ఒక ఉదాహరణ వినండి.

'ఒకసారి బాంబేలో ఒక స్టూడియోలో ఓలేటి వెంకటేశ్వర్లు గారి రికార్డింగ్ జరుగుతోంది. పక్కనే ఇంకో రూములో, మహమ్మద్ రఫీ గారి రికార్డింగ్ ఉంది. అక్కడకు పోబోతున్న రఫీ, వోలేటిగారి స్వరం విని, ఆగిపోయారు. తన రికార్డింగ్ రూములోకి పోకుండా ఆగిపోయి, వోలేటి గారి రికార్డింగ్ అంతా శ్రద్దగా విన్నారు. ఆ తర్వాత వోలేటిగారికి నమస్కారం చేసిన రఫీ ఇలా అన్నారట'

'మీరు సినీ ఫీల్డ్ లోకి రాకపోవడం వల్ల మాకు ఇంకా తిండి దొరుకుతోంది' 

వింటున్న నేను 'ఈ సంఘటన ఎప్పుడు జరిగింది?' అనడిగాను.

'1960 ప్రాంతాలలో జరిగింది' అని చక్రపాణి గారు బదులిచ్చారు. ఇలా అంటూ, ఇంకో సంఘటన కూడా వినండి అని ఆయనిలా చెప్పారు.

'ఘజల్ చక్రవర్తి మెహదీ హసన్ ఒకసారి ఇండియా వచ్చి బాంబే లో కచేరి ఇస్తున్నారు. ఆయన కచేరీ వినడానికి లతా మంగేష్కర్ వచ్చింది. అదే సమయంలో వోలేటి వెంకటేశ్వర్లు గారి కచేరీ అక్కడ జరుగుతోందని తెలిసి మెహదీ హసన్ తన కచేరీని కాసేపు ఆపించి, వోలేటి గారి కచేరీలో కూచుని చివరిదాకా శ్రద్ధగా విన్నాడు. ఆయనతో బాటు లతాజీ కూడా కూచుంది. అదీ వోలేటి వెంకటేశ్వర్లు గారి సంగీత స్థాయి !'

వింటున్న నాకు మతిపోయినంత పనైంది.

'వోలేటి గారికి కొన్ని విచిత్ర అలవాట్లుండేవి. శుక్రవారం ఏ ప్రోగ్రామూ ఆయన ఒప్పుకునేవాడు కాడు. ఆరోజు పూర్తిగా సినిమాలకే అంకితం. పొద్దున్న మార్నింగ్ షో, తర్వాత మేటినీ, ఫస్ట్ షో, సెకండ్ షో ఇలా ఒకేరోజున నాలుగు సినిమాలు చూసి అర్ధరాత్రికి ఇంటికి వచ్చేవాడు.

అలాగే, మంచి తిండిపుష్టి ఉన్నవాడాయన. మిరపకాయ బజ్జీలు, దోశెలు బాగా లాగించేవాడు.' అంటూ నవ్వారు చక్రపాణి గారు.

సంభాషణ అన్నమాచార్యుల కీర్తనల మీదకు మళ్ళింది. ఇరవైఏళ్ళ క్రితమే చక్రపాణిగారు, అన్నమాచార్య కీర్తనలను TTD వారికి కేసేట్స్ గా పాడారు. ఆ విషయాలు చెబుతూ ఇలా అన్నారాయన.

'ప్రస్తుతం మనకు దొరుకుతున్న 15000+ అన్నమయ్య కీర్తనలలో 5000 మాత్రమే ఆధ్యాత్మిక కీర్తనలు. మిగతా 10000 పైచిలుకు శృంగార కీర్తనలే. కానీ వాటిని పాడటం మహాపరాధంగా భావిస్తాం మనం.'

వింటున్న నేనిలా అన్నాను.

'అవును. చాలామందికి తెలిసిన అన్నమయ్య కీర్తనలు ఏవంటే - 'బ్రహ్మ కడిగిన పాదము, కొండలలో నెలకొన్న, అదివో అల్లదివో, నారాయణతే నమో నమో' - ఇంతే. అదేంటి చక్రపాణి గారు? ఆయన 60000 కీర్తనలు వ్రాశారని కొందరు, 35000 అని కొందరు అంటున్నారు కదా! '

చక్రపాణిగారు నవ్వారు.

'అవన్నీ, రాగిరేకుల మీదా, బంగారు రేకుల మీదా వ్రాయించారు. కానీ ఆ గది తలుపులు తెరిచి వాటిని మొదటగా చూచినవారు ఆ రేకులను కరిగించి బిందెలు,చెంబులు చేయించుకున్నారు. వారి దృష్టిలో వాటి విలువ అంతే. ఆ విధంగా వేలాది అన్నమాచార్యుని కీర్తనలు మంటల్లో కరిగిపోయాయి. కనీసం ఇప్పుడు మిగిలి ఉన్నవన్నా అందరికీ తెలియాలన్న సంకల్పంతో మళ్ళీ అన్నింటినీ ప్రింట్ చేయిద్దామని నేను సంకల్పిస్తున్నాను.'

'ఇప్పటికే TTD వారు ఆ పని చెయ్యలేదా?' అడిగాను నేను.

'చేశారు. అప్పట్లో వేటూరి ప్రభాకరశాస్త్రిగారు, రాళ్ళపల్లి అనంతకృష్ణ శర్మగారు మొదలైన దిగ్గజాలు పూనుకుని మొత్తం 29 వాల్యూమ్స్ లో దాదాపు 15000+ కీర్తనలను ప్రింట్ చేయించారు. కానీ అవన్నీ నేటి తరానికి తెలియవు. కొన్నింటిని పాడితే పరమబూతు అని నేటి పిచ్చిజనం అనుకుంటున్నారు.' అన్నాడాయన.

'అదెప్పుడూ ఉండేదే. పామరజనానికి అంతా బూతుగానే కనిపిస్తుంది. కానీ వాళ్ళు పగలూ రాత్రీ ఉండేది మాత్రం పచ్చిబూతులోనే. లోకులంతే. వాళ్ళని ఒదిలెయ్యండి. ఏంటవి? ఒకటి ఆలపించండి' అడిగాను నేను.

'కామయాగము జేసె కలికి తన - ప్రేమమే దేవతా ప్రీతిగాను' అనే కీర్తనను ఆలపించారు చక్రపాణిగారు. శుద్ధమైన స్వరాలతో కూడిన ఆయన స్వరంలో ఈ కీర్తన వింటుంటే, అద్భుతంగా అనిపించి, ధ్యానస్తితిలోకి తీసుకుపోయింది.

'ఓహో ! లోకానికి ఇది బూతుగా కనిపించిందా? ప్రేమభక్తినీ తంత్రసాధననూ కలిపి ఎంత అద్భుతమైన కీర్తనను వ్రాశారు ఆచార్యులవారు?' అన్నా నేను.

ఈ కీర్తనను గురించి వివరంగా తరువాతి పోస్ట్ లో వ్రాస్తాను.

వచ్చే వారం జరుగబోతున్న మీ Astro workshop లో, దీక్షితులవారు వ్రాసిన నవగ్రహ కృతులను ఒక medley గా ఆలపిద్దామని అనుకుంటున్నాము నేనూ నా శిష్యురాలూ కలసి.' అన్నారు చక్రపాణి గారు.

అంతటి గొప్ప విద్వాంసుడు అలా అంటుంటే నాకు మాట రాలేదు.

'అంతకంటేనా? అమ్మ అనుగ్రహం !' అన్నాను నేను.

'దీక్షితుల వారు వ్రాసిన నవగ్రహ కృతులలో ఆయా గ్రహమంత్రాలు ఇమిడి ఉంటాయి. ఆయా గ్రహాల దోషపరిహారానికి ఏమేం చెయ్యాలో ఆ కృతులలోనే ఇమిడ్చి చెప్పారాయన. సూర్యుని పైన ఆయన వ్రాసిన ఈ కృతి సౌరాష్ట్రరాగంలో ఉంటుంది.

చాలా రాగాలు ప్రాంతాలను బట్టి దేశాలను బట్టి వచ్చినవే. ఉదాహరణకు యదుకుల కాంబోజి రాగం తీసుకోండి. దాని అసలు పేరు ఎరుకల కాంబోజి. 'యదుకుల' అని తర్వాత మార్చుకున్నారు. అసలు పేరు ఎరుకల కాంబోజి మాత్రమే' అన్నారాయన.

'కాంబోజదేశం అంటే నేటి కాంబోడియా. అక్కడంతా ట్రైబల్ జాతులు ఉండేవి ప్రాచీనకాలంలో. వాళ్ళు పాడుకునే రాగం కనుక ఎరుకల కాంబోజి అయిందన్నమాట' అన్నాను నేను.

'అవును. అలాగే, దిజవంతి, ద్విజావంతి అనే పేరుగల రాగం కూడా అంతే. అవంతీదేశంలో ద్విజులు పాడుకునే రాగం అది. అందుకని దానిపేరు అలా వచ్చింది. అలాగే ఇప్పుడు పాడబోయే సూర్యస్తుతి, సౌరాష్ట్రరాగంలో ఉంటుంది. అంటే గుజరాత్ లో ఈ రాగం పుట్టిందన్నమాట. ప్రస్తుతానికి, ఇవాళ ఆదివారం గనుక, దీక్షితుల వారు వ్రాసిన సూర్యకృతి 'సూర్యమూర్తే నమోస్తుతే' ఆలపిస్తాను వినండి.' అన్నారు చక్రపాణి గారు.

అద్భుతమైన సౌరాష్ట్రరాగంలో ఆ కృతిని ఆలపించారాయన. యధావిధిగా మళ్ళీ ధ్యానస్థితి కలిగింది.

అలా మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా 'సద్గురు శివానందమూర్తిగారు వ్రాసిన 'కఠయోగం' అనే పుస్తకం మీకిస్తాను. చూస్తారా?' అనడిగారు చక్రపాణి గారు. శివానందమూర్తిగారు చక్రపాణిగారికి బాగా తెలుసు.

నవ్వాను.

'ఆయన గుంటూరులో కృష్ణా లాడ్జ్ లో దీనిగురించి ఉపన్యాసం ఇచ్చారు. ఆ ఉపన్యాసం నేను విన్నాను. అంతకు 25 ఏళ్ళ ముందే నేను కఠోపనిషత్తును క్షుణ్ణంగా చదివాను. ఉపనిషత్తులలో అది నా ఫేవరేట్. శివానందమూర్తిగారి భావం నాకర్ధమైంది. ప్రత్యేకంగా చదవనక్కరలేదు. కఠోపనిషత్తులో చెప్పబడినది "పంచాగ్నివిద్య". యమధర్మరాజు నచికేతునికి బోధించినది అదే. దానినే కఠయోగం అన్నారు శివానందమూర్తిగారు. తెలుసు. నా సాధనామార్గంలో అది అంతర్భాగం. నా పుస్తకం 'శ్రీవిద్యారహస్యం'లో కఠోపనిషత్తు అధ్యాయం చూడండి, అక్కడ ప్రస్తావించాను. మీకర్ధమౌతుంది.' అన్నాను.

'పినాకపాణి గారు పోయినప్పుడు శివానందమూర్తిగారు ఇలా అన్నారు 'నాదం ముద్దకట్టి అక్కడ పడుకుని ఉన్నట్టు నాకనిపించింది. ఆయన పాడుతున్నపుడు ఎన్నోసార్లు నేను విన్నాను. ఎంతో ఎత్తులో ఆయనను చూచాను. కానీ ఆయన పోయినప్పుడు మాత్రం, "నాదం ముద్దకట్టి అక్కడ ఉన్నట్టు అనిపించింది" అన్నారాయన" - అన్నారు చక్రపాణిగారు. 

వింటున్న నా కళ్ళు చెమర్చాయి.

ఆయనింకా ఇలా అన్నారు.

'పినాకపాణిగారు చివరిరోజుల్లో - బెడ్ మీద ఉన్నపుడు - ప్రతిరోజూ గాయత్రీమంత్రజపంతో బాటు, ఎన్నో కీర్తనలను గొంతెత్తి పాడుకుంటూ ఉండేవారు, చివరకు మంగళం పాడి, ఆయన శిష్యులమైన మాకందరికీ ఆ ఫలితాన్ని ధారపోసేవారు. 'మీలాంటి శిష్యులవల్లే నాకింత మంచిపేరు వచ్చింది' అనేవారు చాలాసార్లు"

వారి గురువుగారిని ఒక రోజులో ఎన్నిసార్లు తలచుకుంటారో చక్రపాణి గారు ! ఆయన గురుభక్తికి నేను ముగ్దుడనైనాను.

ఇలా చాలాసేపు మాట్లాడి సెలవు తీసుకుని వెళ్ళిపోయారాయన. ఆ విధంగా ఆదివారం యోగసాధనతో బాటు సంగీతసాధన కూడా జరిగింది !

వచ్చే పోస్ట్ లో - అన్నమాచార్యులవారి శృంగార కీర్తన -''కామయాగము జేసె కలికి తన - ప్రేమమే దేవతా ప్రీతిగాను' గురించి వివరంగా చూద్దాం. అందులో బూతే ఉందో, లేక ఆధ్యాత్మికమే ఉందో గమనిద్దాం !

(ఇంకా ఉంది)

read more " సంగీతయోగం - 1 (శ్రీపాద పినాకపాణి గారు - వోలేటి వెంకటేశ్వర్లు గారు) "

యోగులకు వ్యాయామం ఎందుకు?

నిన్న సాయంత్రం రాజు వచ్చేసరికి మా తోటలో వ్యాయామం చేస్తున్నాను. నా దగ్గర నేను వాడే పర్సనల్ మార్షల్ ఆర్ట్స్ ఆయుధాలతో బాటు, ఐరన్ బాడీ కండిషనింగ్ కోసం పనికొచ్చే ఎక్విప్ మెంట్, వెయిట్ ట్రెయినింగ్ కి పనికొచ్చే బార్ బెల్, డంబ్ బెల్స్ ఇతర సాధనాలూ ఉంటాయి. నిన్న రాజు వచ్చేసరికి వాటితో సాధన మొదలవ్వబోతోంది.

వచ్చాడు కదా అని, రాజుని కూడా కొన్ని వ్యాయామాలు నాతోబాటు కలసి చెయ్యమని చెప్పాను.

చేస్తూ ఉండగా  రాజు ఒక ప్రశ్న అడిగాడు.

'యోగులు శరీరాన్ని పెద్దగా లెక్కచెయ్యరు కదా? అదెలా పోయినా వారికి అనవసరం అని నేను చదివాను. వారికి ద్యానమూ, దాని ద్వారా అందుకునే అతీతభూమికలూ మాత్రమే ముఖ్యం గాని, శరీరదృష్టి వారికే మాత్రమూ ఉండదని, ఉండకూడదని చదివాను. మరి మీరేమో ఇలా వ్యాయామాలు చేస్తారు, మాచేత కూడా చేయిస్తారు. ఇదేంటో నాకర్ధం కావడం లేదు' అన్నాడు.

నవ్వి ఇలా చెప్పాను.

'నువ్వు చెబుతున్నది చాలా పాత యుగాలలోని మాట. 2500 ఏళ్ళ క్రితం జైనమతంలో ఇవే చేసేవారు. నెలల తరబడి ఉపవాసాలుండి, శరీరాన్ని శుష్కింపజేసి, అలాగే చనిపోయేవారు. దానిని ప్రాయోపవేశం అనేవారు. జ్ఞానప్రాప్తికి శరీరమే పెద్ద అడ్డంకి అన్న భావన వారికి ఉండేది. కనుక శరీరాన్ని శత్రువుగా చూసేవారు. బుద్ధుడు కూడా ఈ మార్గాన్ని కొన్ని నెలలు అభ్యసించాడు. ఆహారాన్ని పూర్తిగా మానేసి చిక్కిపోయి అస్థిపంజరం అయిపోయాడు. బుద్ధునికి అలాంటి బొమ్మలూ, విగ్రహాలూ కొన్ని ఉంటాయి చూడు. ఆ తర్వాత అది సరియైన మార్గం కాదని గ్రహించి మళ్ళీ తినడం మొదలుపెట్టాడు.

ఇలాంటి అభ్యాసాలు 2500 ఏళ్ళ నాటివి. ఆ తర్వాత చాలా మారింది. నా సాధనామార్గం అది కాదు. శరీరాన్ని నిర్లక్ష్యం చెయ్యమని నేనెప్పుడూ చెప్పను. పూర్తిగా ఒళ్ళు మీదే ఫోకస్ చెయ్యమనీ, అదిచ్చే సుఖాలను జుర్రుకోమనీ చెప్పను. రెండూ తప్పులే. మధ్యేమార్గం మంచిది.

శరీరం అనేది భగవంతుడు మనకిచ్చిన వరం. ఇదొక దేవాలయం. దీనిని శుభ్రంగా, మంచి కండిషన్ లో ఉంచాలి. ఇది లేకుంటే మనం సాధనా చెయ్యలేము, ఇంకేమీ చెయ్యలేము. ఆరోగ్యం బాగా లేకుంటే, ముక్కటమూ మూలగటమే సరిపోతుంది. ఇక సాధనేం చేస్తాం?

నా మార్గంలో సాధన అనేది మాటలు కాదు. కళ్ళు తిరుగుతాయి ! గుడ్లు పైకి పోతాయి ! దానిని తట్టుకోవాలంటే, నీకు భౌతికస్థాయిలో బలమైన పునాది ఉండాలి. అందుకే నేను శరీరవ్యాయామాలు తప్పనిసరిగా నేర్పిస్తాను. ఆరోగ్యకరమైన శరీరం అనే పునాది మీద మాత్రమే, నేను నేర్పించే higher sadhana వీలౌతుంది. వీక్ బాడీతో నువ్వు నా మార్గంలో నడవలేవు. అంతేకాదు. ఏవేవో పుస్తకాలు చదివి, యూట్యూబులు చూసి, ఫేన్సీగా సాధన చెయ్యాలనుకునే అల్లాటప్పాగాళ్ళు నా మార్గంలో రెండడుగులు కూడా వెయ్యలేరు. నాతో కలసి నాలుగడుగులు కూడా నడవలేరు.

నీకు శరీరం మీద అతిమోజు ఉండకూడదు. అలాగని దానిని నిర్లక్ష్యమూ చెయ్యకూడదు. ఉన్నన్నాళ్ళు ఆరోగ్యంగా ఉండాలి. దానికి నిత్యవ్యాయామం అవసరం. అందులోనూ అది యోగవ్యాయామం అయ్యి ఉండాలి. దానిలో మార్షల్ ఆర్ట్స్ పద్ధతులు కలసి ఉండాలి. అంతేగాని, ఉత్త gym exercise లను నేనెప్పుడూ ప్రోత్సహించను. లాంగ్ రన్ లో అవి మంచివి కావు.

షావోలిన్ టెంపుల్ లో బోధిధర్మ ఇవే నేర్పించాడు అక్కడి చైనీస్ భిక్షువులకు. అవే తర్వాత తర్వాత కుంగ్ ఫూ గా రూపుదిద్దుకున్నాయి. వివేకానంద స్వామి కూడా తన చివరి రోజులలో డంబ్ బెల్స్ తొ వ్యాయామాలు చేసేవారు. తలచుకున్న క్షణంలో శరీరస్పృహను దాటి నిర్వికల్ప సమాధిలో లీనమయ్యే శక్తి ఉన్న ఆయనకు వ్యాయామాలు ఎందుకు? ఆలోచించు. విషయం అది కాదు. మనం బ్రతికినన్నాళ్లు ఆరోగ్యంగా ఉండాలి. మనవల్ల ఇతరులు బాధపడకూడదు. మనం ఇతరులకు భారం కాకూడదు, అది ఏ విధంగానైనా సరే! దానికోసం యోగవ్యాయామాలు అత్యుత్తమమైనవి.

'అర్ధమైందా?' అడిగాను.

అర్ధమైనదన్నట్టు తలాడించాడు రాజు.

'మరి ఎత్తుకో బార్ బెల్' అంటూ నేను నా వ్యాయామం కొనసాగించాను.

పునాదిని నిర్లక్ష్యం చేస్తే, బిల్డింగ్ ఎలా నిలబడుతుంది???

read more " యోగులకు వ్యాయామం ఎందుకు? "

పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 6 (గుడ్ బై ఆరోవిల్ - ప్రస్తుతానికి)

తెల్లవారు ఝామునుంచీ రకరకాల పక్షుల కిలకిలారావాలు వినిపించడం మొదలుపెట్టాయి. మెలకువ వచ్చేసింది. కానీ వెంటనే ధ్యానంలోకి జారిపోయి లేవకుండా అలాగే పడుకొని ఉన్నాను. ఎన్నో ఏళ్ళ సాధనతో నేనీ స్థితిని సాధించాను. దాదాపు రెండుగంటల తర్వాత తెల్లవారింది.

లేచి ఫ్రెష్ అయ్యి, సూట్ కేస్ సర్దేశాను. బయటకొచ్చి చూస్తే, తన రూమ్ లో వజ్రాసనంలో కూచుని శిష్యురాలు ధ్యానంలో కనిపించింది. డిస్టర్బ్ చెయ్యకుండా కాసేపు నా రూంలో వెయిట్ చేశాను. కాసేపటి తర్వాత తను లేచి గుమ్మంలోకి వచ్చి 'టిఫిన్ కి వెళదామా?' అని అడిగింది.

'నాకాకలి కావడం లేదు. నువ్వు చెయ్యి. నేను బయలుదేరుతున్నాను' అన్నాను.

'సరే. నేను ఈరోజు కూడా ఇక్కడే ఉంటాను' అందామె.

'ఓకే. బై' అంటూ నా సూట్ కేస్ తీసుకుని బయటకొచ్చేశాను.

కొంచం దూరం నడచి సోలార్ కిచెన్ సెంటర్ కి వచ్చాను. ఆ అడవిలో అదొక లాండ్ మార్క్ సెంటర్. నాలుగు రోడ్ల కూడలి. దానిపేరు సోలార్ కిచెన్ సెంటర్. అక్కడ చాలామంది తెల్లవాళ్ళు బస్సుకోసం వేచి చూస్తున్నారు. అక్కడ కాసేపు వెయిట్ చేశాను. ఇంతలో ఆరోవిల్ షటిల్ మినీ బస్సొచ్చింది. కానీ అప్పటికే అక్కడ ఉన్న తెల్లవాళ్ళకే అది సరిపోలేదు. వాళ్ళే కిక్కిరిసి ఎక్కారు. నేను ఆగిపోయాను.

అక్కడున్న సెక్యూరిటీ అతన్ని 'టాక్సీ ఏదన్నా దొరుకుతుందా బయటపడటానికి?' అంటూ అడిగాను. ఇక్కడకు రెండు కి.మీ దూరంలో UTS Travels అని ఒక ట్రావెల్ వాళ్ళున్నారు. అక్కడదాకా మీరు నడచి వెళితే, అక్కడ టాక్సీ దొరుకుతుంది. అన్నాడు. సూట్ కేస్ లాక్కుంటూ వెళ్ళడం ఎందుకని నెట్లో వాళ్ళ నంబర్ చూసి రింగ్ చేశాను. అయిదు నిముషాలలో వెర్నా కారు వచ్చి నా ముందాగింది. ఎక్కి కూచుని, 'పాండిచేరి బస్టాండ్ కి పోనియ్ తంబీ' అన్నా. ఇరవై నిముషాలలో కారు బస్టాండ్ లో ఉంది. సింపుల్ గా Rs 500/- తీసుకున్నాడు.

బస్టాండ్ బయట మంచి హోటళ్ళున్నాయి. ఒకదాంట్లో టిఫిన్ తిని, బస్టాండ్ లో కెళ్ళాను. "నాన్ స్టాప్ చెన్నై" అని అరుస్తున్నాడు డ్రైవర్. ఎక్కి కూచున్నా. నాతోబాటు ఒక 25 మంది మాత్రమే ఉన్నారు బస్సులో. టికెట్ Rs 150/-. మూడుగంటల ప్రయాణంతో బస్సు కోయంబేడు బస్టాండ్ కి చేరుకుంది. దారిలో ఒకచోట ఆగి యధావిధిగా Kumbakonam Degree Coffee త్రాగాము. చాలా బాగుంది. బస్సులో ఉన్నప్పుడే మిత్రుడు రవికి ఫోన్ చేసి సాయంత్రం హైదరాబాద్ ఎక్స్ ప్రెస్ లో ఒక ఏసీ బెర్త్ ఈక్యూ లో రిలీజ్ చేయించాను. తను ఏవేవో పనుల్లో ఉండికూడా, చెన్నైలోని తన కౌంటర్ పార్ట్ ఆఫీసర్ తొ మాట్లాడి, పని చేయించి నాకు బెర్త్ నంబర్ చెప్పాడు. ఆ విధంగా రిజర్వేషన్ పని కూడా అయింది.

బస్సులోనే, మూర్తిగారికి ఫోన్ చేసి, 'థాంక్స్' చెప్పాను.

'అప్పుడే వెళ్ళిపోతున్నారా?' అని ఆయన కొంచం నొచ్చుకున్నారు.

"మళ్ళీ వస్తాను. ఈ సారి పెద్ద గుంపుతో వస్తానని" చెప్పాను.

"అయితే, సమ్మర్లో రండి. రష్ తక్కువగా ఉంటుంది. ఏర్పాట్లు చేస్తాను. మరి ఎండలూ ఎక్కువగానే ఉంటాయి. పరవాలేదా"' అని ఆయన అడిగాడు.

'ఎండలు నాకు బాగానే పడతాయి. గుంటూరులో 50 డిగ్రీలు చూసినవాణ్ని. ఆఫ్రికాలో కూడా హాయిగా ఉండగలను' అని ఆయనతో నవ్వుతూ చెప్పాను.

'అయితే సమ్మర్లో ప్లాన్ చేసుకోండి' అన్నారాయన.

సరేనని చెప్పాను.

కోయంబేడు బస్టాండులో దిగేసరికి ఎదురుగా నా చెన్నై శిష్యుడు సునీల్ నవ్వుతూ కనిపించాడు. అరగంట ముందే వచ్చి నాకోసం వెయిట్ చేస్తున్నాడు. తన కార్లో మంచి హోటల్ కెళ్ళి చక్కటి తమిళ్ భోజనం చేసి, అదే కార్లో సెంట్రల్ స్టేషన్ కు చేరుకున్నాం. కాసేపు ఏవేవో మాట్లాడుకుంటూ గడిపి, మళ్ళీ ఒక కాఫీ త్రాగి, చెన్నై - హైదరాబాద్ ఎక్స్ ప్రెస్ ఎక్కాను. TTE గుంటూరు వాడే. ఎదురొచ్చి, 'నమస్తే సార్ ! వస్తున్నారా!' అని అడిగాడు. అవునంటూ నా బెర్త్ నంబర్ చెప్పాను. 'హైదరాబాదులో ఎందుకు సార్? గుంటూర్ రండి మాకు బాస్ గా' అన్నాడు. నవ్వేసి ట్రెయిన్ ఎక్కి, సునీల్ కి బై చెప్పాను. ట్రెయిన్ కదిలింది.

బెర్త్ లో రిలాక్స్ గా పడుకున్న నాలో 1982 నుంచీ అరవిందుల యోగంతో నా పరిచయం, దానిని సమన్వయం చేసుకుంటూ శ్రీ రామకృష్ణుల భక్తునిగా నా సాధన ఎలా సాగింది, ఏయే మార్గాలలో నడచింది, ఎలా మార్పులకు లోనౌతూ వచ్చింది, దారిలో ఏయే అనుభవాలు కలిగాయి అదంతా  సినిమా రీలులాగా తిరిగింది. కొన్ని జన్మలు వెనక్కు వెళ్లి మళ్ళీ ఈ జన్మకు వచ్చినట్టు అనిపించింది. అలా రెండు గంటలు గడిచిపోయాయి.

'అరవిందుల యోగమార్గం చాలాచాలా కష్టమైనది. దానితో పోల్చుకుంటే, మామూలు ఇతర సాంప్రదాయ యోగాలు చాలా తేలిక. కానీ అవే నూటికి కోటికి ఒక్కరు కూడా సాధించలేరు. ఇక అరవిందుల యోగాన్ని సాధించాలంటే ఏ పదికోట్లమందిలో ఒక్కడు చెయ్యగలడో, అది కూడా చెయ్యలేడో? అంత కష్టమైన మార్గం అది. కానీ చివరకు ఎవరైనా దానిలో అడుగుపెట్టవలసిందే. అది ప్రకృతి నియమం. ఆ స్థాయికి చేరాలంటే ఎన్ని వేల జన్మలు ఎత్తాలో ఈ పిచ్చిజనం? ఎంత విచిత్రమైనది ఈ సృష్టి? ఈ భూమిమీద జరుగుతున్న లీల ఎంత విచిత్రమైనది? అసలు దీని గమ్యం ఏమిటి? ఎందుకిదంతా?' ఇలా ఆలోచిస్తూ పడుకున్నాను.

గూడూరులో భోజనం వచ్చింది. తినేసి పడుకున్నాను. ఉదయం 5 కల్లా సికింద్రాబాద్ స్టేషన్లో మెలకువ వచ్చింది. లేచి స్టేషన్ బయటకొచ్చి, ఆటో ఎక్కి 5.30 కల్లా ఇంటికి చేరిపోయాను.

ఆరోవిల్ వాతావరణం నాకు చాలా బాగా నచ్చింది. మినిమం సౌకర్యాలతో, అలాంటి అడవిలో బ్రతకడం నిజమైన సాధకులకు ఎంతో నచ్చుతుంది. అది సాధనకు బాగా అనువైన వాతావరణం. అయితే, మనల్ని సరిగా అర్ధం చేసుకుని, సరిగా మనతో ఉండే మనుషులతో మనం వెళ్ళాలి. లేకపోతే ఉపయోగం లేదు.

మళ్ళీ కొద్ది నెలలలో - నాతో బాగా సింక్ అయ్యే ఇన్నర్ సర్కిల్ శిష్యులతో కలసి మళ్ళీ పాండిచేరి వెళ్ళాలి. ఆరోవిల్ లో ఒక వారం ఉండి, మౌనసాధన చెయ్యాలి. ఇంకా ఉన్నతస్తరాలకు నా సాధనను తీసుకువెళ్ళాలి - అని నిశ్చయించుకున్నాను. ఇదే విషయాన్ని నా శిష్యబృందంతొ చెప్పాను. అందరూ ముక్తకంఠంతో 'ఓకే' అన్నారు.

(అయిపోయింది)

read more " పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 6 (గుడ్ బై ఆరోవిల్ - ప్రస్తుతానికి) "

పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 4 (International community)

సోమవారం ఉదయాన్నే లేచి తయారై 6 గంటల కల్లా బీచ్ కి చేరుకున్నాను. అప్పటికే అక్కడ గోలగోలగా ఉంది. వాకర్స్ వాకింగ్ చేస్తున్నారు. వ్యాయామాలు చేసేవారు అవి చేస్తున్నారు. ధ్యానం చేసేవారు అది చేస్తున్నారు. సముద్రంలో దిగి స్నానాలు చేసేవారు అవి చేస్తున్నారు. ఇలా ఎవరి గోలలో వారున్నారు.

ఒక ఫారెన్ ముసలామె అక్కడ ఇసుకలో చాలా బేసిక్ యాంగ్ స్టైల్ తాయ్ ఛి మూమెంట్స్ చేస్తోంది. ఆమె చేస్తున్న తీరు గమనిస్తే, జనాలు తనను చూడాలని చేస్తోంది గాని, నిజంగా తాయ్ ఛిలో నిమగ్నమై చెయ్యడం లేదు. నాకు నవ్వొచ్చింది. పైగా, ఆమె చేస్తున్న మూమెంట్ తప్పు చేస్తోంది. ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, 'అమ్మా ! ఆ మూమెంట్ అలా కాదు. ఇలా చెయ్యాలి' అని చూపిద్దామని అనుకున్నాను. మళ్ళీ, మనకెందుకులే గోల? అని ఊరుకున్నాను.

ధ్యానాలు చేస్తున్నట్టు కూచున్న కొందరిని గమనించాను. ఊరకే 'షో' కోసం అలా కూచుని ఉన్నారు గాని ఎవడికీ ధ్యానస్థితి లేదు. కొందరు ఆలోచనలతో యుద్ధం చేస్తున్నారు. కొంతమందేమో నిద్రమత్తులో కలలు కంటున్నారు. భలే నవ్వొచ్చింది.

'ఏం మనుషులు? ఏం ప్రపంచంరా దేవుడా? మనిషి జీవితమంతా ఎదుటివారి మెప్పుకోసం చేసే 'షో' లోనే గడిచిపోతోంది కదా !' అనుకున్నా.

పక్కసందులోనే ఉన్న ఆశ్రమం డైనింగ్ హాల్ లో బ్రేక్ ఫాస్ట్ స్వీకరించి మళ్ళీ గెస్ట్ హౌస్ కొచ్చేశా. ఒక ముతఃక బ్రెడ్ ముక్క, పెద్ద గిన్నెలో పాలు, అంతే గిన్నెలో పాయసం, నాలుగు చిటికెన వేలంత చిన్న అరటిపళ్ళు, ఇదీ బ్రేక్ ఫాస్ట్. చాలా హాయిగా, తేలికగా ఉంది. యోగిక్ డైట్ అంటే ఇది !

కాసేపు రెస్ట్ తీసుకుని లేచి ఊళ్ళో సర్వేకి బయలుదేరా. ఎక్కడెక్కడ మంచి హోటళ్ళున్నాయి? హోమ్లీ టిఫిన్ ఎక్కడ దొరుకుతుంది? హోమియోపతి షాపులు ఎక్కడున్నాయి? కూరగాయల మార్కెట్ ఎక్కడుంది? సరుకులు ఎక్కడ దొరుకుతాయి? - అన్నీ సర్వే చేసి గుర్తుపెట్టుకున్నా. ఎందుకంటే మళ్ళీ నా శిష్యబృందంతో ఇక్కడకు వచ్చే ప్లాన్ త్వరలోనే ఉంది గాబట్టి, వాళ్ళకోసం ఇవన్నీ ముందే వెదికి పెట్టుకున్నా. ఈ తిరగడానికి రెండు మూడు గంటలు పట్టింది. నడిచే ఊరంతా తిరిగా. ఇంతలో భోజనం టైం అయింది. మళ్ళీ ఆశ్రమం డైనింగ్ హాల్ కు వెళ్లి, భోజనం చేశాను.

భోజనం కూడా సింపుల్ గా, యోగిక్ డైట్ లాగా ఉంది. సాంబారన్నం, కొంచం తెల్లన్నం, పెరుగు, ముక్కలపులుసు, చిన్న అరటిపళ్ళు - అంతే. కానీ చాలా ఆరోగ్యకరంగా చాలా రుచిగా సింపుల్ గా చాలా బాగుంది. నాకు బాగా నచ్చింది.

కంచం, గ్లాసు, స్పూన్, గిన్నెలూ తీసుకుని వాషింగ్ ఏరియాకు వెళ్లాను.

సమాధి దగ్గర ధ్యానాలు చేస్తున్నవారి కంటే, బీచ్ లో కళ్ళుమూసుకుని షో చేస్తున్న వారికంటే - వాషింగ్ ఏరియాలో కంచాలు కడిగే చోట - మన ఎంగిలి కప్పులు, స్పూన్లు, కంచాలు మన చేతుల్లోంచి తీసుకుని - వాటిని దేనికది వేరుచేసి కడిగేపనిలో ఉన్న ఒక పెద్దవయసు ఫారెనర్, గొప్ప ధ్యానస్థితిలో ఉన్నట్టు నేను గమనించాను. ఆయన ఆధ్యాత్మికంగా ఉన్నతస్థితిలో ఉన్నాడు. ఆయన ఆరా చాలా ఆధ్యాత్మికంగా ఉంది. నేనది గమనించి నవ్వుతూ ఆయనకు అభివాదం చేశాను. ఆయన కూడా నవ్వుతూ నాకు అభివాదం చేశాడు. ఇలా, ఆధ్యాత్మికంగా ఉన్నతమైన స్థాయిలో ఉన్న మనుషులు అక్కడక్కడా నాకు అగుపించారు. కానీ వాళ్ళు, ధ్యానమందిరాలలో కూచుని 'షో' చేస్తూ లేరు. మామూలు పనులలో అతి మామూలుగా బయటపడకుండా ఉన్నారు. అదే అసలైన నిజమైన ఆధ్యాత్మిక ఔన్నత్యం అని నేనెప్పుడూ నా శిష్యులకు చెబుతాను. అలాంటివారిని నేను తేలికగా గుర్తు పట్టగలను.

గెస్ట్ హౌస్ కు వచ్చి, ఖాళీ చేసి, ఆరోవిల్ వెళదామని OLA Cab బుక్ చేసే సమయానికి నా శిష్యురాలు ఒకమ్మాయి అరుణాచలం నుంచి వచ్చి నన్ను కలుసుకుంది. ఆమె నా శిష్యురాలు కాదు. రకరకాల యోగసంప్రదాయాలతో ఆమె ఇంకా ప్రయోగాలు చేస్తోంది. ప్రస్తుతం అరుణాచలంలో జరుగుతున్న SN Goenka గారి 10 రోజుల Vipassana Concentration Camp నుంచి సరాసరి ఇక్కడకు వచ్చింది. సౌలభ్యం కోసం ఈమెను 'శిష్యురాలు' అనే సంబోదిద్దాం, ప్రస్తుతానికి కాకపోయినా సరే !

విపస్సాన ధ్యానం ఎవరు బడితే వారు చెయ్యకూడదు. దానికి కొన్ని foundations ఉండాలి. అవి లేకుండా, డైరెక్ట్ గా 10 రోజుల కోర్సులు, నెలరోజుల కోర్సులు చేస్తే పిచ్చి పుడుతుంది. చెయ్యవద్దు. SN Goenka గారి పధ్ధతి సరైనది కాదని ఈ అమ్మాయికి చెప్పాను. కానీ ఆమె వినలేదు. సరే, వినకపోతే మనమేం చేస్తాం?

ఇద్దరం కలసి క్యాబ్ లో ఆరోవిల్ కి బయల్దేరాం.  

ఆరోవిల్ అనేది ఒక అంతర్జాతీయ టౌన్ షిప్. పాండిచేరికి ఇది 10 కిమీ దూరంలో ఉంటుంది. అన్ని దేశాల ప్రజలూ ఒకే కుటుంబంలాగా కలసిమెలసి ఒకచోట జీవిస్తూ ఆధ్యాత్మిక ఔన్నత్యానికి కృషి చెయ్యాలని అరవిందులు, మదర్ భావించారు. ఆ కలకు ప్రతిరూపమే - ఆరోవిల్. ఇది 1968 లో మొదలైంది. చాలా దేశాల ప్రజలు ఇక్కడ నివసిస్తున్నారు. దాని వివరాలు వారి వెబ్ సైట్ లో ఉంటాయి గనుక నేను మళ్ళీ వ్రాయడం లేదు. కాకపోతే నేను గమనించిన కొన్ని విషయాలు చెబుతాను.

ఆరోవిల్ అనేది 20 చదరపు కి. మీ పరిధిలో ఉన్న ఒక దట్టమైన అడవి. ఈ అడవి మధ్యలో Communities అనేవి ఉంటాయి. అంటే, ఆ చెట్ల మధ్యలో ఇళ్ళు, అపార్ట్ మెంట్లు కట్టుకుని విదేశీయులు ఉంటూ ఉంటారు. ఇల్లు కొనుక్కుని అక్కడ ఉన్నప్పటికీ, ఆ ఇంటిమీద వాళ్లకు రైట్స్ ఉండవు. బయటకు వెళితే, ఆ ఇల్లు ఆరోవిల్ సంస్థకు చెందుతుంది. అక్కడ సౌకర్యాలు చాలా మినిమంగా ఉంటాయి. తారు రోడ్లు తక్కువ. మట్టి రోడ్లు ఎక్కువ. ముఖ్యమైన ఏరియాలలో మాత్రమే కరెంట్ ఉంటుంది. చీకటి పడితే  కరెంట్ లేని అడివిలో బిక్కుబిక్కుమంటూ ఉన్నట్లే. కనీసం కాఫీ త్రాగాలంటే కూడా ఒక అయిదారు కి.మీ దూరం అడవిలో పడి నడుచుకుంటూ పోతే గాని దొరకదు. హోటళ్ళు ఒకటో రెండో తప్ప ఉండవు. ఉన్నా, అక్కడ రేట్లు మోగిపోతుంటాయి. రవాణా సౌకర్యాలు ఉండవు. ఆరోవిల్ పోయె దారిలో ఉన్న చిన్నచిన్న ఊర్లలో సైకిళ్ళు, బైకులు అద్దెకిస్తారు. అవి తీసుకుని ఆ అడివిలో ప్రయాణం చెయ్యాలి. బస్సులు కార్లు ఉండవు. అలాంటి పరిస్థితిలో ఉన్న అడవీగ్రామం పేరే ఆరోవిల్. కానీ అక్కడి మనుషులు దానిని 'సిటీ' అంటారు.

ఆరోవిల్ సిటిజెన్ కావాలంటే అదొక పెద్ద ప్రాసెస్. దాదాపు అయిదేళ్ళు పడుతుంది. డబ్బులు బాగా ఉండాలి. అరవిందులు మదర్ల ఫిలాసఫీ తెలిసి ఉండాలి. వారి సాధనా మార్గంలో తపన ఉండాలి. కమ్యూనిటీ కోసం కష్టపడి పని చెయ్యాలి. ముఖ్యంగా, ఆరోవిల్ గవర్నింగ్ బాడీ చేసే ఇంటర్వ్యూలో సెలక్ట్ కావాలి. ఆ తర్వాత మనిషికింత అని ప్రతినెలా సిటీ టాక్స్ కట్టాలి. రోజుకు ఎనిమిది గంటలు ఫ్రీ సర్వీస్ చెయ్యాలి. ఇంత తతంగం ఉంటుందక్కడ.

ఆరోవిల్ లో చూడదగ్గ ప్రదేశాలు రెండు. ఒకటి - మాతృమందిర్. ఒక బ్రహ్మాండమైన టెన్నిస్ బాల్ ఆకారంలో కట్టబడిన ఒక కట్టడం ఇది. చుట్టూ దాదాపు 50 ఎకరాల ఖాళీ స్థలం ఉంటుంది. మధ్యలో ఇది ఉంటుంది. దానిలోకి వెళ్ళడానికి దారులున్నాయి. పై అంతస్తులో ఒక పెద్ద Crystal ఉంటుంది. దానిమీద సూర్యకాంతి పడుతూ ఉంటుంది. ఆ చేంబర్ లో కూచుని ఆ Crystal ball మీద Concentrate చేస్తారు. ఇలా చెయ్యడానికి టైమింగ్స్ ఉన్నాయి. ఎవరిని బడితే వారిని అనుమతించరు. ముందుగా రిజిస్టర్ చేసుకోవాలి, పర్మిషన్ తీసుకోవాలి.

రెండోది సావిత్రి భవన్. అరవిందులు వ్రాసిన అద్భుతమైన గ్రంధమే 'సావిత్రి'. ఇందులో ఆయన సాధనామార్గం, అందులో ఆయనకు కలిగిన అనుభవాలు ఇంగ్లీషు పద్యాల రూపంలో వ్రాయబడి ఉన్నాయి. ఇది చాలామందికి అర్ధంకాని మార్మికమైన చిక్కటి విక్టోరియన్ ఇంగ్లీషులో వ్రాయబడిన పద్యసమాహారం. దీనిమీద చాలామంది Ph.D లు చేశారు. సావిత్రీ భవన్ లో 'సావిత్రి' గురించిన వివరాలు, ఆడియో విజువల్ ప్రదర్శనలు, పెయింటింగ్స్ ఉంటాయి. లైబ్రరీ ఉంటుంది.

ఆరోవిల్ లో ఎరువులు లేకుండా పంటలు పండిస్తారు, సోలార్ కరెంట్ ను వారే ఉత్పత్తి చేసుకుంటారు. నీటి సంరక్షణ చేస్తారు. చుట్టూ దట్టమైన అడవి. ప్రకృతిని పాడు చెయ్యకుండా బ్రతుకుతూ, అరవిందుల మార్గంలో సాధన చేసుకుంటూ ఉంటారు. ఇదీ ఆరోవిల్ స్థూల చరిత్ర. మిగతా వివరాలకు దాని వెబ్ సైట్ చూడండి.

చూస్తూ ఉండగానే మా కారు, పాండిచేరి లిమిట్స్ దాటి, దారిలోని పల్లెలను దాటుకుంటూ ఆరోవిల్ లో ప్రవేశించి, సెక్యూరిటీ గేట్ దాటి, మాకిచ్చిన 'మైత్రేయ - 2' గెస్ట్ హౌస్ దగ్గర ఆగింది. సామాన్లు మా ఫ్లాట్లో పెట్టుకుని కొంచం రిలాక్స్ అయ్యాం.

సమయం మధ్యాన్నం మూడౌతోంది. 'నాక్కొంచం రెస్ట్ కావాలి. నేనిప్పుడు బయటకు రాను' అంది శిష్యురాలు. నాకేమో అలా నీరసంగా పడుకోవడం నచ్చదు. 'సరే, నువ్వు రెస్ట్ తీసుకో. నేను మూర్తిగారిని కలసి వస్తా' అంటూ బయలుదేరాను.

'ఇది అడవి. ఇక్కడ దారి తెలీకపోతే కష్టం. సిగ్నల్స్ కూడా ఉండవిక్కడ. ఎలా వెళతారు? ఆయన ఉండే ఆఫీస్ ఇక్కడకు ఆరు కి.మీ దూరంలో దట్టమైన అడవిలో ఉంటుంది' అందామె.

నవ్వాను.

'రిస్క్ తీసుకోవడం నా అలవాటు.  నా లైఫు మొత్తం రిస్కులతో, చాలెంజ్ లతోనే గడిచింది. ఒక సంగతి చెబుతా విను. మా ఫ్రెండ్ రవి తరచూ అంటుంటాడు. ' నువ్వెలాంటివాడివో చెప్పనా? నువ్వు బస్టాప్ లో నిలబడి ఉన్నావు. బస్సొచ్చింది. కానీ నువ్వెక్కవు. దాని వెనుక నెక్స్ట్ స్టాప్ దాకా పరిగెత్తి మధ్యలో దానిని అందుకుని రన్నింగ్ లో ఎక్కే రకం నువ్వు' అని. అదీ నా పద్దతి ! తేలికగా దొరికితే ఏదీ నాకు నచ్చదు. కష్టపడి సాధిస్తేనే నాకు బాగుంటుంది. అందుకని అడివిలో నేనే వెతుక్కుంటూ వెళతా. నాకెవరి గైడెన్సూ అవసరం లేదు. అమెరికా రెండుసార్లు వెళ్లివచ్చా. ఇండియా అంతా ఒక్కడినే తిరిగా. ఇక్కడ తిరగలేనా? నేనేం వయసులో ఉన్న ఆడపిల్లను కాను. ఏదైనా ఎదురైతే నా మార్షల్ ఆర్ట్స్ నాకు తోడుంటాయి. భయంలేదు. నువ్వు పడుకో' అంటూ బయలుదేరా.

'వీడెవడ్రా బాబూ? కదిలిస్తే కధలు చెబుతున్నాడు?' అన్నట్టు ఆమె వింతగా చూచింది.

అదేమీ పట్టించుకోకుండా, ఆ గెస్ట్ హౌస్ లో ఆమెనొదిలేసి అడివిలోకి నా నడక సాగించాను.

(ఇంకా ఉంది)

read more " పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 4 (International community) "

పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 3 (నాకోసం వంగిన ఆకాశం)

సాయంత్రం ఏడు ప్రాంతంలో బయలుదేరి బీచ్ కి వెళ్లాను. ఆశ్రమానికి రెండు లైన్ల అవతలే బీచ్ ఉంటుంది. బీచ్ లోనే పాండిచేరి సెక్రటేరియట్ ఉంది. బీచ్ పెద్ద గొప్పగా ఏమీ లేదుగాని, సెక్రటేరియట్ ముందే ఉండటంతో, కొంచం బాగానే దాని బాగోగులు చూస్తున్నారు. యధావిధిగా అక్కడక్కడా గుంపులు గుంపులుగా జనమూ లవర్లూ కూచుని ఏదేదో మాట్లాడుకుంటూ కనిపించారు. వాళ్ళలో కొన్ని గుంపులు తెలుగువారివి కూడా ఉన్నాయి. ఎందుకంటే పెద్దపెద్దగా తెలుగులో మాట్లాడుకుంటున్నారు గనుక.

చీకటి పడింది. కానీ బీచ్ ఒడ్డునే ఉన్న ఇళ్ళ లైట్లు పడి కొంచం కాంతీ కొంచం చీకటీ కలగలిసి సంధ్యాసమయాన్ని గుర్తుకు తెస్తున్నాయి. అక్కడే ఒకవైపుగా ఇసుకలో కూచున్నాను.

అరవిందులు 1910 లో ఇక్కడకు వచ్చారు. అప్పటికే ఆలీపూరు బాంబు కేసులో ఆయన జైలు శిక్ష అనుభవించి ఉన్నారు. అరవిందులు తీవ్రవాది. స్వాతంత్ర్యం కోసం ఆయుధాలు చేతబట్టి బ్రిటిషు వారితో పోరాడాలని భావించిన తీవ్రవాదులకు ఆయన నాయకుడు. చిన్నప్పటినుంచీ ఇంగ్లండు లో ఉంటూ చదువుకున్నవాడు. ఆలీపూరు బాంబు కేసులో శిక్ష అనుభవిస్తున్న సమయంలోనే, జైలులోనే, ఆయనకు ఆధ్యాత్మిక ద్వారాలు తెరుచుకున్నాయి. వివేకానందస్వామి స్వరాన్ని ఆయన జైలులో విన్నారు. ఆ స్వరం - యోగసాదనలో మెట్లను ఆయనకు నేర్పించింది. Overmind అనే స్థాయికి ఎలా చేరాలో వివేకానందస్వామి స్వరమే తనకు బోధించిందని అరవిందులు చాలాసార్లు అనేవారు. ఆలీపూర్ జైల్లోనే అరవిందులకు కృష్ణదర్శనం కలిగింది.

వివేకానందులు 1902 లో దేహాన్ని వదిలేశారు. వైస్రాయిని చంపాలని ప్రయత్నించిన ఆలీపూర్ బాంబ్ కేసులో 1909 లో అరవిందులు జైల్లో ఉన్నారు. అంటే, తను చనిపోయిన ఏడేళ్ళ తర్వాత వివేకానందస్వామి తన సూక్ష్మస్వరంతో అరవిందులకు మార్గదర్శనం చేశారు. జైల్లోంచి బయటకొచ్చిన అరవిందులు మళ్ళీ తీవ్రవాద కార్యక్రమాలలో మునిగారు. ఇది బ్రిటిషు ప్రభుత్వానికి నచ్చలేదు. మళ్ళీ అరెస్టునుంచి తప్పించుకోవడం కోసం అరవిందులు పారిపోయి, ఫ్రెంచ్ పాలనలో ఉన్న పాండిచేరికి ఓడలో వచ్చేశారు. అక్కడ తలదాచుకున్నారు. 1910 నుంచి 1950 వరకూ అక్కడే ఉన్నారు. 1950 లో ఆయన చనిపోయారు.

బీచ్ లో కూచుని ఉన్న నాకు - 'అరవిందులు కలకత్తానుంచి ఓడలో పారిపోయి ఇక్కడకు వచ్చినపుడు ఇదే బీచ్ లో దిగారేమో? లేదా ఇక్కడ దగ్గరలో ఉన్న ఏదో రేవులో దిగారేమో?' అనిపించింది. సముద్రంలోకి చూచాను. దూరంగా ఏదో ఓడ ఆగి ఉన్నట్లు లైట్ కనిపించింది. అది ఓడో లేక లైట్ హౌసో అర్ధం కాలేదు.

రకరకాల ఆలోచనలతో కాసేపు ఆ బీచ్ లో అలా కూచున్నాను. క్రమేణా ఆలోచనలు ఆగిపోయాయి.

చీకట్లో ఆకాశంలోకి చూస్తున్న నాకు - మేఘాలతో నిండిన ఆకాశం ఒక్కసారిగా వంగి నా తలను స్ప్రుశించినట్లు అనిపించింది. అది నా ఊహ కాదు. ఎందుకంటే నేనే ఊహనూ ఆసమయంలో చెయ్యడం లేదు. సడన్ గా ఈ విచిత్రమైన అనుభూతి కలిగింది. ఎవరైనా పెద్దవారి పాదాలను తాకాలని మనం వంగినప్పుడు, వారు కూడా వంగి మనల్ని లేవనెత్తుతారు కదా ! ఆకాశం మొత్తం ఒక మనిషిలా క్రిందకు వంగి నా తలను తాకిన ఫీలింగ్ ఒక్కసారిగా కలిగి ఒళ్ళు జలదరించింది.

చుట్టూ చూచాను. చుట్టూ గుంపులు గుంపులుగా చేరి మాట్లాడుకుంటున్న జనాల ఆరాలు పరమ దరిద్రంగా అనిపించాయి. అందరూ ఏదేదో లౌకిక విషయాల గురించే మాట్లాడుకుంటున్నారు గాని ఒక్కడి మనస్సూ ఉన్నతమైన స్థాయిలో లేదు. ఏ ఒక్కడూ ధ్యానస్థితిలో లేడు.

ఎక్కడైనా మనుషులింతే ! గుళ్ళోకి కూడా చేపల మార్కెట్ ని తోడు తీసికెళతారు. ఇలాంటి ప్రదేశంలో కూడా ఇలాంటి చెత్త వాగుడులో కాలం గడుపుతున్న మనుషుల మధ్యన కూచోవాలని అనిపించలేదు.

లేచి గెస్ట్ హౌస్ కి దారి తీశాను. ఎదురుగా ఉన్న ఒక చిన్న హోటల్లో రెండు ఇడ్లీ తిని, రూమ్ కి చేరి బెడ్ పైన వాలాను.

బీచ్ లో కలిగిన అనుభవం తలచుకుంటే సంతోషం వేసింది. పూర్ణయోగంలో ఇలాంటి అనుభవాలు కలగడం సహజమేనని నాకు తెలుసు. ఈ అనుభవం అర్ధం ఏమిటో కూడా నాకు తెలుసు. దానిని తలచుకుంటే చాలు మళ్ళీ అదే అనుభూతి కలుగుతోంది. అరవిందుల అనుగ్రహంగా దీనిని భావించాను.

అదెప్పటికీ నా గుండెలలో భద్రంగా ఉంటుంది.

'రేపు ఆరోవిల్ కి వెళ్ళాలి' - అనుకుంటూ నిద్రకు ఉపక్రమించాను.

(ఇంకా ఉంది)

read more " పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 3 (నాకోసం వంగిన ఆకాశం) "

పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 2 (అనుకోని కనెక్షన్)

నేను సరిగ్గా 02-02-2020 తేదీన పాండిచేరిలో అడుగు పెట్టాను. గత 38 ఏళ్ళుగా అక్కడకు వెళ్లాలని అనుకుంటూనే కాలం గడచిపోయింది. కానీ చివరకు ఈ తేదీన అక్కడకు అడుగుపెట్టగలిగాను. ఈ రోజుకు ఒక ప్రత్యేకత ఉంది. ఇలాంటి తేదీని Palindrome day అంటారు. అంటే, వెనక్కూ ముందుకూ ఎలా చూచినా ఒకే తేదీ వస్తుంది. ఇలాంటి తేదీ ఈ వెయ్యి సంవత్సరాలలో ఇదే మొదటిసారి వచ్చింది. క్రిందటిసారి ఇలాంటి Palindrome date 909 సంవత్సరాల క్రితం 11-11-1111 తేదీన వచ్చింది.

ఇలాంటి తేదీలకు ఒక ప్రత్యేక అర్ధం ఉంటుంది. ఎందుకంటే - అంకెలన్నీ గ్రహాలనే సూచిస్తాయి. కనుక ఒక తేదీని మనం తీసుకుంటే అందులో గ్రహాలే ఉంటాయి. ప్రస్తుతం నేను పాండిచేరిలో అడుగుపెట్టిన 02-02-2020 తేదీలో రాహుకేతువుల ప్రభావం చాలా బలంగా ఉంది. ఆ గ్రహాలు నా జాతకంలో చాలా బలంగా ఉన్నాయి. అన్నీ కూడితే 8 వస్తుంది. శనిభగవానుని సూచిస్తుంది. ఆయన కూడా నా జాతకంలో బలంగానే ఉన్నాడు. కనుకనే ఇన్నేళ్ళనుంచీ అనుకుంటున్నా కూడా ఇదే రోజున ఇక్కడకు రాగలిగాను. అంతేకాదు, 38 అనే అంకెని కూడా కుదిస్తే, 38 =11=2 అవుతుంది. అంటే మళ్ళీ రాహువును సూచిస్తోంది. కనుక ఈ రోజుని రాహువు పరిపాలిస్తోందని అర్ధమైంది. యోగసాధనకు కూడా రాహువే అధిపతి. ఎందుకంటే, రాహువూ, కుండలినీశక్తీ రెండూ సర్పాకారంలోనే ఉంటాయి మరి ! కనుక ఈరోజు నుంచీ నా జీవితం ఏదో ఒక పెద్దమలుపు తిరగబోతోందని అర్ధమైంది.

ఇలా ఆలోచిస్తూ బెడ్ మీదనించి లేచి, కుర్చీలో కూచున్నాను. ఇదే ఆలోచన కొనసాగుతూ ఉండగా, గుమ్మంలో మూర్తిగారు ప్రత్యక్షమైనారు.

పరిచయాలూ గట్రాలూ అయ్యాక ఇద్దరం కూర్చుని మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాం.

'మావాడు మీ గురించి చాలా చెప్పాడు. ఈ రోజు ఇక్కడ ఉండండి. అరవిందుల సమాధిని, మదర్ సమాధినీ దర్శించుకోండి. రేపటినుంచీ మీకు ఆరోవిల్ లో బస ఏర్పాటు చేశాను. ఈ ట్రిప్ లో మీకు ఏం కావాలన్నా నాతో చెప్పండి. నేను సంతోషంగా ఏర్పాటు చేస్తాను. ఎందుకంటే నేను గత 25 ఏళ్ళుగా ఇక్కడే ఉన్నాను, ఇక్కడన్నీ నాకు బాగా తెలుసు' అన్నారాయన.

గవర్నర్లతో, చీఫ్ సెక్రటరీలతో తరచుగా మాట్లాడేంత హై పొజిషన్ లో ఉండి కూడా ఏమాత్రం గర్వం లేకుండా సాదాసీదాగా ఉన్న ఆయన్ను చూస్తూనే నాకు చాలా మంచి అభిప్రాయం కలిగింది. 'మనిషంటే ఇలా ఉండాలి' అనుకున్నా లోలోపల.

'పెద్దగా ప్రదేశాలు చూడాలని నాకేమీ లేదండి. మీరు చెప్పినట్లే అరవిందులు, మదర్ల సమాధులు దర్శిస్తాను. ఆ తర్వాత రెండు ప్రదేశాలు మాత్రం చూడాలని ఉంది. ఒకటి, శ్రీనివాస అయ్యంగార్ గారున్న ఇల్లు, రెండు M.P. Pandit గారున్న ఇల్లు' అన్నాను.

M.P.Pandit గారి పేరు వింటూనే ఆయన ముఖం వెలిగిపోయింది.

'ఆయన మా గురువుగారండి. నేను చిన్న పిల్లవాడిగా ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళేవాడిని' అంటూ ఆ ఇంటి అడ్రస్ చెప్పాడాయన.

'ఆశ్రమం వెనుకవైపుగా ఉన్న వీధిలో పండిట్ గారున్న ఇల్లు ఉంటుంది. మదర్స్ బాల్కనీ కి కొంచం మూలగా కుడివైపున ఉంటుంది. చూడండి.' అంటూ 'ఆయన మీకెలా తెలుసు?' అడిగారు. 

'1986 ప్రాంతాలలో ఆయన బుక్స్ చదివాను. తంత్రం మీద ఆయన వ్రాసిన పుస్తకాలు బాగుంటాయి' అన్నాను.

'అవునండి. పండిట్ గారి గురువుగారు. కపాలిశాస్త్రిగారు. వారి గురువుగారు వాశిష్టగణపతి మునిగారు' అని ఆయన అంటూ ఉండగానే నేనందుకుని - 'ఆయనను రమణ మహర్షి 'నాయన' అని పిలిచేవారు. నాయన శిష్యుడైన కపాలిశాస్త్రిగారు రమణాశ్రమం వదలిపెట్టి అరవిందుల మార్గంలోకి వచ్చారు. ఆయన శిష్యుడైన పండిట్ గారూ అదే పంధాలో నడిచారు' అన్నాను.

'ఓ ! మీకు బాగానే తెలుసు ఈ విషయాలు' అన్నారు మూర్తిగారు.

నేనేమీ సమాధానం చెప్పకుండా ఒక నవ్వు నవ్వాను.

'పండిట్ గారితో నేనేదో తెలియని affinity ని ఎప్పుడూ feel అవుతాను. నేనాయనను చూడలేకపోయాను. కనీసం ఆయన ఉన్న ఇల్లైనా చూద్దామని అనుకున్నాను' అన్నాను.

'ఆయన దగ్గరే పెరిగిన 'శ్రద్ధాళు' అనే ఒకాయన ఇంకా ఉన్నాడు. ఆయన అదే ఇంట్లో ఉంటాడు. ఈ రోజు సాయంత్రం ఆ ఇంట్లో సత్సంగం ఉంటుంది. పండిట్ గారి ఉపన్యాసం టేప్ ప్లే చేసి, విని, అందరూ ధ్యానం చేస్తారు. వెళ్లి చూడండి.' అన్నారు మూర్తిగారు.

ఎందుకో గాని, అది జరిగేపని కాదని నాకనిపించింది. ఆ ఆలోచనను గమనిస్తూ - 'శ్రీనివాస అయ్యంగార్ గారెక్కడ ఉండేవారు?' అడిగాను.

'ఆయన ఇక్కడ ఉండేవారు కారు. మద్రాస్ లో ఉండేవారు. ఆయన అరవిందులకు చాలా పెద్ద శిష్యుడు. వీళ్ళిద్దరూ అరవిందులనూ, మదర్నీ చూచి వారితో చాలాకాలం గడిపిన గొప్ప వ్యక్తులు' అన్నారాయన.

'శ్రీనివాస అయ్యంగార్ గారి గురించి ఒక సంఘటన చెప్పనా?' అడిగాను.

'చెప్పండి' అన్నాడాయన.

'జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మగారు జీవించి ఉన్న రోజుల్లోనే ఆయనొకసారి జిల్లెళ్ళమూడి వచ్చారు. అమ్మ ఇంటిలోని హాల్లో కూచుని ధ్యానంలో మునిగిపోయారు. ఆ రోజున ఇల్లంతా బూజులు దులుపుతున్నారు. ఆయనేమో నట్టింట్లో కూచుని ధ్యానంలో ఉన్నారు. ఎంతకూ లేవడం లేదు.

'ఏం చెయ్యాలమ్మా?' అని పనివాళ్ళు అమ్మను అడిగారు.

అమ్మ నవ్వి ' ఆయనమీద ఒక దుప్పటి కప్పి బూజులు దులపండి' అన్నది.

అదే విధంగా ఆయన మీద ఒక తెల్లని దుప్పటి కప్పి, ఇల్లంతా బూజులు దులిపి, చిమ్మి, ఒక రెండు గంటల తర్వాత దుప్పటి తొలగించారు. ఆయనలో మాత్రం చలనం లేదు. దుప్పటి ఎప్పుడు కప్పారో, ఎప్పుడు తీశారో కూడా ఆయనకు స్పృహ లేదు. అలాగే నిశ్చల ధ్యానంలో ఉన్నాడు. తర్వాత ఎప్పటికో లేచాడు.' అన్నాను.

మూర్తిగారు నవ్వారు. 'వాళ్ళంతా చాలా గొప్పవాళ్ళండీ' అని మాత్రం అన్నారు.

ఇలా చెప్పి, 'సరేనండి. ఉంటాను. మీకేం కావాలన్నా నాకు ఫోన్ చెయ్యండి' అంటూ మూర్తిగారు వెళ్ళిపోయారు.

ఇక ఆ పూటకు భోజనం చెయ్యాలని అనిపించలేదు. ఎందుకంటే ఆశ్రమం 12 కి మూసేస్తారు. మళ్ళీ మధ్యాన్నం 2.30 కి తెరుస్తారు. భోజనం చేసి అక్కడకు వెళితే ధ్యానం కుదరదు. అందుకని లంచ్ చెయ్యకూడదని నిశ్చయించుకున్నాను. పొద్దున్న త్రాగిన టీ మాత్రమే ఆధారం. అలా ఖాళీ పొట్టతో ఉంటేనే ధ్యానం చక్కగా కుదురుతుంది మరి !

కొద్ది సేపు రూమ్ లోనే ఉండి, 3 గంటలకు బయలుదేరి ఆశ్రమానికి వెళ్లాను. 

ఆ ఏరియా అంతా సముద్రతీరంలో ఉంది. విశాలమైన ఇళ్ళూ, విశాలమైన రోడ్లతో, ఫ్రెంచ్ పేర్లతో, నిజంగా ఒక ఫ్రెంచ్ కాలనీలాగే ఉంది. చాలామంది విదేశీయులు అక్కడ తిరుగుతూ కనిపించారు.

ఆశ్రమంలో అరవిందుల సమాధీ, మదర్ సమాధీ పక్కపక్కనే ఉన్నాయి. అదాటుగా చూస్తె, ఒకే సమాదిలా అనిపిస్తుంది. కానీ రెండు సమాధులూ ఒకే సమాధిలో విడివిడిగానే ఉన్నాయి. లోపల ఆవరణలో ఒక చెట్టు క్రింద ఈ సమాధులున్నాయి. చుట్టూ విశాలమైన ప్రాంగణం ఉంది. అందులో చాలామంది చిన్నా పెద్దా కూచుని ధ్యానంలో కనిపించారు. అందరివైపూ ఒకసారి గాలివాటుగా చూచాను. ఒక్కరంటే ఒక్కరు కూడా సరైన ధ్యానస్థితిలో కనిపించలేదు. నవ్వొచ్చింది.

'పోనీలే ప్రయత్నం అంటూ చేస్తున్నారు కదా ! ఏదో ఒకనాటికి నిలకడ వస్తుంది' అనుకున్నాను.

కొంతమంది సమాధి మీద తలలు పెట్టి కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నారు. సమాధులు తాకకూడదని అక్కడ వ్రాసి ఉంది. కానీ వాళ్ళు పట్టించుకోవడం లేదు. వాళ్ళవైపు ఒక్క క్షణం చూసిన నాకు, వాళ్ళ మనసులో చదువుతున్న కోరికల చిట్టా కనిపించింది. 'ఛీ వెధవల్లారా ! లేవండి అక్కణ్ణించి. తాకకండి ఆ సమాధులను' అని వాళ్ళను ఒక్క తన్ను తందామని అనిపించింది. ఎక్కడకు వచ్చినా మనుషుల నీచమైన కోరికల గోల మాత్రం పోదుకదా అని బాధేసింది. 

ఒక పక్కగా బాగా పెద్దాయన ఒకరు కుర్చీలో కూచుని కళ్ళు తెరిచే ధ్యానంలో కనిపించాడు. ఆయనొక్కడే ధ్యానస్థితిని అందుకున్నట్లు నేను గమనించాను. కళ్ళు తెరిచి ధ్యానం చెయ్యడాన్ని మదర్ ఇష్టపడేవారు. నాకూ ఇది చిన్నప్పటినుంచీ అలవాటే. ఆయన పక్కనే నేలమీద కూచుని నేనూ ఒక గంటసేపు ధ్యానంలో కాలం గడిపాను. ధ్యానం ముగించి వస్తుంటే ఆయన ఇంకా అదే కుర్చీలో కూచునే ఉన్నాడు. మా ఇద్దరి చూపులూ కలిశాయి. ఆయన కనిపించీ కనిపించనంత చిరునవ్వు ఒకటి లిప్తకాలం పాటు నవ్వాడు. నేనూ అలాగే నవ్వి బయటకు వచ్చేశాను.

ఆశ్రమం బుక్ స్టాల్ ఒక గదిలో ఉంది. దానిలోకి దారితీశాను. అన్నీ చదివిన పుస్తకాలే కనిపించాయి. చూసుకుంటూ అక్కడ కౌంటర్లో ఉన్న వారిని గమనించాను. ముగ్గురు అక్కడ కూచుని ఉన్నారు. ఒకాయన మొబైల్లో ఎదో చూసుకుంటూ ఉన్నారు. ఇంకో ఆయన ఎటో గాలిలోకి చూస్తున్నాడు. ఇంకో ఆయన ఏదో విసుగ్గా కనిపించాడు. మొత్తం మీద వాళ్ళు కూడా సరైన మానసిక స్తితిలో కనిపించలేదు. 'అయ్యో పాపం ఇక్కడ ఉంటూ కూడా వీళ్ళు ఇలా ఉన్నారే?' అని మళ్ళీ బాధేసింది.

'అతుక్కుంటేనూ, అంటించుకుంటేనూ వస్తుందా ఆధ్యాత్మిక ఔన్నత్యం?' అనుకున్నా లోలోపల.

పక్క వీధిలో ఉన్న ఆనందభవన్ అనే హోటల్లో రవ్వదోశ ఒకటి తిని, ఏమాత్రం బాలేని 'టీ' ఒకటి సగం త్రాగి గెస్ట్ హౌస్ కి వచ్చేశాను.

(ఇంకా ఉంది)

read more " పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 2 (అనుకోని కనెక్షన్) "

పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 1 (భక్తులు - బండ మనస్తత్వాలు)

గత మూడు రోజులుగా జరిగిన పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర ముగిసింది.

అరవిందుల సాహిత్యం నాకు  1983 లోనే పరిచయం ఉంది. కానీ ఆయన యోగాన్ని గురించి, ఆయన మార్గాన్ని గురించి నేను వివరంగా 1987 లో 'Bases of Yoga' అనే పుస్తకంలో చదివాను. అప్పట్లో నేను ఆదోనిలో ఉండేవాడిని. రాఘవేంద్రరావని ఒక TTE రైల్వేలో ఉండేవాడు. తర్వాత అతను చిన్నవయసులోనే చనిపోయాడు. అతను నాకా పుస్తకాన్నిచ్చాడు. అప్పటి నుంచి 1995 లోపు అరవిందులు, మదర్ ఇద్దరి సాహిత్యమూ ఆమూలాగ్రం చదివాను, 'సావిత్రి'తో సహా !

అదృష్టవశాత్తూ నేను వారు వ్రాసిన ఇంగ్లీష్ పుస్తకాలే డైరెక్ట్ గా చదివాను, కామెడీ తెలుగు అనువాదాలు చదవలేదు గనుక బ్రతికిపోయాను !

అరవిందుల భాష చాలా చిక్కటి ఇంగ్లీష్ లో ఉంటుంది. దానికి తోడు ఆయన వాడే Overmind, Supermind, Oversoul, subconscient, hostile forces, Superman, Supramental descent, Titans, Transformation of the psychic being మొదలైన మార్మికపదాలు అంత సులువుగా అర్ధం కావు. కానీ నా చిన్నప్పటి నుంచీ చేసిన అధ్యయనం వల్లా, సాధన వల్లా, ఆ మార్మిక టెక్నికల్ పదాలు నాకు సులువుగా అర్ధమయ్యేవి. అందుకని దిండ్ల లాంటి ఆయా పుస్తకాలను కూడా నేను చకచకా చదవగలిగే వాడిని.

ఆ రోజులలో ఇంటర్ నెట్ లేదు. లైబ్రరీలే గతి. ఆదోని నుంచి గుంటూరు విజయవాడలకు మకాం మార్చాను. గుంటూరు రీజినల్ లైబ్రరీలో కూచుని కొన్ని వారాలలో Complete works of Mother (16 or 17 volumes) చదివాను.  ఆ తరువాత, విజయవాడకు మారినప్పుడు, 1990 - 1995 మధ్యలో అక్కడ టాగూర్ లైబ్రరీకి ప్రతిరోజూ వెళ్లి, Complete works of Sri Aurobindo (37 volumes) చదివాను. వీటిల్లోనే వారిద్దరి మిగతా పుస్తకాలన్నీ, ఉదాహరణకి, Synthesis of Yoga, Lectures on the Gita,  The Life Divine, Evening talks with Sri Aurobindo, Talks with the Mother, మొదలైన అనేక చిన్నా పెద్దా పుస్తకాలు అంతర్భాగాలుగా ఉన్నాయి.

గుంటూరు రీజినల్ లైబ్రరీలోనూ, విజయవాడ టాగూర్ లైబ్రరీలోనూ, ఆ పుస్తకాలను అంత దీక్షగా పొద్దుటినుంచీ సాయంత్రం దాకా ఓపికగా కూచుని చదివి పూర్తి చేసింది నేనొక్కడినే అని గర్వంగా చెప్పగలను. ఎందుకంటే, రీడర్స్ కార్డ్ ను బట్టి చూస్తె, నేను తప్ప ఇంకెవరూ వాటి దుమ్ముకూడా ఏళ్ళ తరబడి దులపలేదు గనుక. అక్కడి లైబ్రేరియన్స్ కూడా నన్ను వింతగా చూసేవాళ్ళు ఆ రోజులలో. ఎందుకంటే కొన్ని రోజులు లంచ్ కూడా చెయ్యకుండా సాయంత్రం వరకూ అలా కూచుని పుస్తకం తర్వాత పుస్తకం చదువుతూనే ఉండేవాణ్ని !

ఈ అధ్యయనం వల్లా, దానికితోడు అప్పట్లోనే నేను చేస్తున్న సాధనవల్లా, అరవిందుల పూర్ణయోగం ఏమిటో నేను సరిగ్గా పరిపూర్ణంగా అనుభవపూర్వకంగా అర్ధం చేసుకోగలిగాను. అప్పటినుంచీ, పాండిచేరి వెళదామని చాలాసార్లు అనుకున్నప్పటికీ, కారణాంతరాల వల్ల వీలు కాలేదు. ఇదిగో, ఇన్నేళ్ళకి ఆ అవకాశం వచ్చింది.

Auroville Administration లో ఉన్నతస్థాయిలో ఉన్న మూర్తిగారు, మా స్నేహితుడు రవిగారి కజిన్ కావడంతో, ఆయన పరిచయం ద్వారా అన్ని ఏర్పాట్లు ముందుగానే జరిగిపోయాయి.

శనివారం సాయంత్రం హైదరాబాద్ లో బయల్దేరి ఉదయం చెన్నైలో దిగాను. డైరెక్ట్ గా చెన్నై సెంట్రల్ నుంచి టాక్సీ మాట్లాడుకుని పాండిచేరిలో నేను బస చెయ్యబోతున్న International Guest House కు 10 గంటలకల్లా  చేరుకున్నాను. దారిలో టీ త్రాగడానికి ఒకచోట ఆగడంతో ఒక అరగంట ఆలస్యం అయింది.

చెన్నై నుంచి పాండిచేరికి, నాన్ స్టాప్ బస్ అయితే Rs 150/- అవుతుంది. అదే డైరెక్ట్ Ola or Uber అయితే Rs 1500/, ప్రైవేట్ టాక్సీ అయితే Rs 2500 to Rs 3000 మధ్యలో ఎంతైనా అవుతుంది. ప్రయాణం అంతా East coast వెంట, బీచ్ పక్కగా సాగుతుంది. అక్కడి చెట్లూ చేమలూ, కొబ్బరి తోటలూ, మధ్యలో వచ్చే చెరువులూ, నదులూ చూస్తూ ప్రయాణం చాలా ఆహ్లాదకరంగా సాగుతుంది.

మధ్య మధ్యలో రోడ్డుపక్కనే మంచి మంచి కాఫీ షాపులున్నాయి. Only Coffee అనే చైన్ రెస్టారెంట్లు చాలా కనిపిస్తాయి. అలాగే Kumbakonam Degree Coffee అనే రెస్టారెంట్స్ కూడా కనిపిస్తాయి. అక్కడి కాఫీ త్రాగాక, కాఫీ త్రాగితే అక్కడే త్రాగాలని నాకు అనిపించింది. నేను కాఫీ ప్రియుడిని కాను, కాఫీ మీద రీసెర్చి కూడా చెయ్యలేదు. కానీ మంచి కాఫీని ఇష్టపడతాను. నాకున్న స్వల్ప అనుభవంలో ఈ కాఫీ చాలా బాగా ఉన్నట్టు తోచింది.

అసలు కాఫీ గాని, టీ గాని చెయ్యడం ఒక ఆర్ట్. ఎవరు బడితే వారు వాటిని కరెక్ట్ గా చెయ్యలేరు. ఒక ధ్యాని మాత్రమే వాటిని సరిగ్గా చెయ్యగలడు. వాటిని సరిగ్గా ఆస్వాదించగలడు కూడా. అందుకే నా శిష్యులకు నేనెప్పుడూ చెబుతూ ఉంటాను " టీ సరిగ్గా చెయ్యడం వస్తే మీకు ధ్యానం వచ్చినట్లే" అని. ఎందుకంటే మనస్సుని పూర్తిగా లగ్నం చేసి చెయ్యకపోతే టీ పాడౌతుంది. కాఫీ అయినా అంతే. అదే విధంగా ధ్యానం కూడా అంతే !

Typical Tamil Culture నీ, ఆ గుడులనీ, తోటలనీ, మనుషులనీ, వాళ్ళ అలవాట్లనీ, కట్టు బొట్లనీ గమనిస్తూ ఉంటే, ఎప్పుడు పాండిచేరి వచ్చిందో కూడా తెలియలేదు. ఆ ప్రయాణంలోనే నేను ధ్యానస్థితిని ఆస్వాదించడం మొదలుపెట్టాను. చుట్టూ ప్రకృతీ, మౌనం, ఏకాంతం నన్ను తేలికగా ధ్యానస్థితిలోకి తీసుకుపోతాయి. దానికి పెద్ద ప్రయత్నం ఏమీ అవసరం ఉండదు. చూస్తుండగానే పాండిచేరి యూనివర్సిటీ, పాండిచేరి ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలు దాటుకుంటూ ఊళ్లోకి ప్రవేశించి International Guest House ముందు కారాగింది. దిగి నా సూట్ కేస్ తీసుకుని లోపలకు అడుగుపెట్టాను.

కౌంటర్లో విచారిస్తే, మీ పేరుతో రూమ్ ఉందిగాని, "ఇంతకు ముందున్న వాళ్ళు ఇంకా ఖాళీ చెయ్యలేదు గనుక లాంజ్ లో కొంచంసేపు కూర్చొని వేచి ఉండండి. వాళ్ళు ఖాళీ చేశాక మీకిస్తాం" అన్నారు. సరేనని అక్కడే ఒక కుర్చీలో కూచున్నాను.

అప్పటికే అక్కడ ఇద్దరు బెంగాలీ ఫామిలీలు వెయింటింగ్ లో ఉన్నారు. అంతా మధ్యవయసు వాళ్ళే. నోరుముయ్యకుండా లొడలోడా ఏదేదో వాగుతూనే ఉన్నారు ఆడాళ్ళూ మొగాళ్ళూ కూడా. ఇంతలో ఇంకో గుంపు బయటనుంచి వచ్చి వాళ్ళను కలిశారు. ఇక చాపల మార్కెట్ లాగా అందరూ అరవడం మొదలుపెట్టారు. నాకు భలే నవ్వొచ్చింది. ఎందుకంటే, ఇలాంటి ప్రవర్తన అరవిందుల తత్వానికి విరుద్ధం గనుక ! ఆయన భక్తులే ఆయన సిద్ధాంతాలను పాటించడం లేదు గనుక !

మౌనంగా వారిని గమనిస్తూ కూచుని ఉన్న నాకు మదర్ జీవితంలోనుంచి ఒక సంఘటన గుర్తొచ్చింది.

1970 ప్రాంతాలలో ఒకసారి స్కూల్లో ఒక ఫంక్షన్ జరుగుతోంది. ఆశ్రమవాసులూ, విద్యార్ధులూ అందరూ కలసి అక్కడ ఒక జెండాకర్రను పాతడం లాంటి పని ఎదో చేస్తున్నారు. అందరూ కలసి గోలగోలగా అరుస్తూ typical Indian mob mentality తొ ఆ పనిని పూర్తిచేశారు. అదంతా అయిపోయాక, బాల్కనీ నుంచి మౌనంగా గమనిస్తున్న మదర్ ఇలా అన్నారు.

'వాళ్ళు ఆ విధంగా చెయ్యకుండా ఉంటె బాగుండేది. వాళ్ళ పనిలో పొందిక లేదు. క్రమశిక్షణ లేదు. ఒక ఐక్యతాభావం లేదు. అది Yogic action కాదు. తొందరపాటుతో, అందరూ ఒకేసారి మాట్లాడుతూ, చంచలమైన మనస్సులతో, గందరగోళంగా వాళ్ళా పనిని పూర్తిచేశారు. ఒక పని పూర్తికావడం కాదు ప్రధానం ! దానిని చేస్తున్నపుడు మనం ఏ మానసిక స్థితిలో ఉన్నాము? దానిని ఎలా చేశాము? అన్నదే ప్రధానం. అది అరవిందులు చెప్పిన Yogic action అనిపించుకుంటుంది. వీళ్ళ పనితీరు నన్ను చాలా అసంతృప్తికి గురిచేసింది'

ఎప్పుడో చదివిన ఈ మాట నాకు హటాత్తుగా గుర్తొచ్చింది. ఆ బెంగాలీ గుంపు మీద జాలీ, నవ్వూ ఒకేసారి నాలో కలిగాయి. "వీళ్ళు అంతదూరం నుంచి ఎందుకొచ్చారు? అసలు వీళ్ళు అరవిందుల మార్గాన్ని ఏం అర్ధం చేసుకున్నారు?" అని జాలి కలిగింది.

మౌనంగా కుర్చీలో రిలాక్స్ అవుతూ కళ్ళు మూసుకున్నాను. కార్లో కలిగిన ధ్యానస్థితి కంటిన్యూ అవుతోంది. అదే ధ్యానంలో రెండు గంటలు సునాయాసంగా గడిచిపోయాయి. "సార్ ! లేవండి ! మీ రూమ్ రెడీ" అంటూ భుజాన్ని ఎవరో తట్టినట్లు అనిపిస్తే కళ్ళు తెరిచి చూచాను. టైం చూస్తె, పన్నెండుం బావు అయింది. అంటే, దాదాపు రెండుగంటలు ఆ లాంజ్ లోని కుర్చీలోనే ధ్యానంలో ఉన్నాను.

చుట్టూ చూశాను. ఆ బెంగాలీ ఫామిలీలు లేవు. వాళ్ళ కుర్చీలలో ఇంకెవరో కూచుని నావైపు వింతగా చూస్తున్నారు. నేను వాళ్ళ చూపులను పట్టించుకోకుండా, కౌంటర్ దగ్గరకు నడిచాను. అందులోని వాళ్ళు కూడా నన్ను అదోరకమైన గౌరవంతో చూచారు. వారి చూపుల లోని సంభ్రమాన్ని నేను గుర్తించాను. ఎందుకంటే, ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడకుండా, మౌనంగా రెండుగంటలు వెయిట్ చేసిన ఒక వ్యక్తిని వాళ్ళ జీవితంలో బహుశా వాళ్ళు చూసి ఉండరు. వారి చూపులను కూడా పట్టించుకోకుండా, కౌంటర్లోని పుస్తకంలో నా వివరాలు నింపి లగేజి తీసుకుని ఫస్ట్ ఫ్లోర్ లో ఉన్న రూమ్ నంబర్ 15 కి దారితీశాను.

ఆగస్ట్ 15 అరవిందుల జన్మతేదీ. నాకు అలాట్ అయిన రూమ్ కూడా 15 నంబరే. దీనిని గమనించి నవ్వుకుంటూ రూమ్ ఓపన్ చేసి ఆ గదిలో ఉన్న రెండు మంచాలలో ఒక మంచం మీద సెటిలయ్యాను.

"గురువులు చెప్పినది పాటించకపోవడం, మళ్ళీ ఆ గురువులను వదలకపోవడం" - ఈ రెండు చెడు లక్షణాలూ ఇప్పటివి కావేమో? అందరు సద్గురువులూ ఈ సమస్యను వారివారి భక్తులనుంచి, అనుచరులనుంచి ఎదుర్కోవలసిందేనేమో? లేకపోతే ఇక్కడ కూడా భక్తులలో ఏంటీ చవకబారు ప్రవర్తనలు? కాసేపు మౌనంగా ఉండలేని వాళ్ళు ధ్యానం ఎలా చేస్తారు? 'మనం ఎక్కడకు వచ్చాం? ఎలా ఉండాలి? మనవల్ల పక్కవారికి ఇబ్బంది కలుగుతోంది కదా ! మనం అలా ఎందుకు ఉండాలి?' అన్న కామన్ సెన్స్ కూడా లేనివాడికి ఆధ్యాత్మికత ఎలా అందుతుంది? వీళ్ళకు అరవిందుల మార్గం అసలెలా ఎక్కుతుంది? ఇలాంటి గుదిబండలను వీరు ఎలా ఉద్ధరిస్తారో? బహుశా ఆయా భక్తులకు కావలసింది కూడా ఉద్ధరింపబడటం కాదేమో? కోరికలు తీరడం మాత్రమేనేమో?" అనుకుంటూ బెడ్ మీద వాలి కళ్ళు మూసుకున్నాను.

(ఇంకా ఉంది)

read more " పాండిచేరి, ఆరోవిల్ యాత్ర - 1 (భక్తులు - బండ మనస్తత్వాలు) "

కరోనా వైరస్ కు ఆర్సెనికం ఆల్బం వాడకూడదు !!

'వెర్రివెర్రి అంటే వేలంవెర్రి' అనే మాట మన భారతీయులకు సరిపోయినంతగా ఇంకెవ్వరికీ సరిపోదు. ఎవరైనా రోడ్డుమీద వాళ్ళ గుడ్డలు చించుకుంటుంటే, 'వాళ్ళెందుకు అలా చేస్తున్నారు?' అన్న ఆలోచన ఏ మాత్రం లేకుండా మన గుడ్డలు వెంటనే చించేసుకోవడంలో ప్రపంచదేశాలన్నింటిలో మనం ఫస్ట్ ఉంటాం. అందుకే 'ఇండియా ఒక తెలివిలేని దద్దమ్మలాంటి పెద్ద మార్కెట్. ఏ ప్రాడక్ట్ అయినా అక్కడ తేలికగా మార్కెట్ అవుతుంది' అని అంతర్జాతీయ వ్యాపారస్తులలో ప్రచారంలో ఉన్న ఒక మాట !

భయం అనేది మనకు ఎంత ఎక్కువంటే - సమాజంలో ఏదైనా ఒక కొత్త రోగం వస్తే, ఇక ఎవరేది చెబితే అది గుడ్డిగా చేసేస్తూ ఉంటాం ! మన దేశంలో ఇంకా ఆ రోగం అడుగుపెట్టకపోయినా సరే, 'ఫలానా మందు వాడండి' అని మీడియాలో వస్తే చాలు, గొర్రెల్లాగా పొలోమంటూ ఎగబడి ఆ మందు వాడేస్తాం ! వాడుతున్నాం !

గతంలో వచ్చిన మెదడువాపు వ్యాధి విషయంలో అయితే ఎంత ఫార్స్ చూచామో? స్వచ్చందసంస్థలనుంచీ మొదలుపెట్టి అన్ని వ్యవస్థలనూ వాడేసి, 'బెల్లడోనా-200' అనే మందును విచ్చలవిడిగా పంచిపెట్టి, ప్రసాదంలాగా అందరిచేతా మింగించారు. నిజానికి అదొక తెలివిలేని అనవసర, అర్ధరహిత చర్య !!

ప్రస్తుతం కరోనా వైరస్ విషయంలో కూడా అదే జరుగుతోంది. 24 దేశాలలో పాకినప్ప్తటికీ, ఇంకా ఈ వ్యాధికి Pandemic లక్షణాలు రాలేదని World Health Organisation స్వయంగా చెబుతోంది. కానీ మన దేశంలో అప్పుడే Arsenicum Album - 30 అనే మందు టన్నులు టన్నులు మింగేస్తున్నారు చిన్నా పెద్దా అందరూనూ ! గొర్రెల మంద !!

నిజమేంటంటే - ఈ మందును అలా అందరూ పప్పుబెల్లాలలాగా మింగవలసిన పని ఏ మాత్రం లేదని Homoeopathic Principles చెబుతున్నాయి.

కానీ ఎవడు వింటాడు గనుక?

అసలు - కరోనావైరస్ కు ఈ మందు preventive గా ఏ మాత్రమూ పనిచెయ్యదు. కానీ జనం చేత వాడిస్తున్నారు. స్వయానా ఆయుష్ శాఖ ప్రకటనలు జారీ చేస్తోంది. జనం వాడుతున్నారు. కలిమాయ అంటే ఇదేనేమో?

నేను చెప్పేది మీకు అర్ధం కావాలంటే, మీకు హోమియోపతి చరిత్ర కొంచం తెలియాలి. ఓపికగా చదవండి మరి !

1831 లో యూరోప్ అంతటా, 'ఆసియాటిక్ కలరా' అనే వ్యాధి ప్రబలింది. జనాలు గుట్టలు గుట్టలుగా చనిపోతున్నారు. హోమియోపతి సృష్టికర్త అయిన డా|| హన్నేమాన్ అప్పటికి బ్రతికి ఉన్నాడు. ఆ రోగపు Epidemic లక్షణాలను గమనించి ఆయన మూడు మందులను సూచించాడు. అవే - Camphor, Cuprum Metallicum. Viratrum Album. ఆసియాటిక్ కలరా మొదటి దశలో Camphor, రెండవదశలో Cuprum, మూడవ దశలో Viretrum Album వాడమని ఆయన చెప్పాడు. ఎందుకంటే ఆయా దశలలో రోగిలో కనిపించే లక్షణాలకు ఆయా మందులు సరిగ్గా సరిపోతాయి గనుక ! అలా వాడి, వేలాదిమంది ఆ వ్యాధినుంచి బయటపడ్డారు. బ్రతికి బట్ట కట్టారు ! ఇది medical history లో రికార్డ్ అయిన నిజం !!

ఇకపోతే, Asiatic Cholera రోగం అనేది ఇంకా మనకు రాకముందే, preventive గా Cuprum Metallicum అనే మందును 15 రోజులకు ఒక డోస్ చొప్పున వాడమని ఆయన సూచించాడని కొందరు అంటారు. Genus Epidemicus అనే సిద్దాంతాన్ని బట్టి ఆయన అలా చెప్పాడు. కానీ నేడు కరోనావైరస్ అనేది ఇంకా Epidemic లక్షణాలను సంతరించుకోలేదు. కానీ మనం భయభ్రాంతులకు గురైపోతున్నాం ! ఎవడేది చేబితే అది నమ్మేస్తున్నాం ! ఎక్కడో కేరళలో ఒక కేసు నమోదు అయిందంటే, ఆంధ్రా, తెలంగాణా అంతటా ఆర్సెనిక్ ఆల్బం మందును పిచ్చిగా మింగేస్తున్నారు జనమంతా ! ఓరి దేవుడో ! ఈ పిచ్చి జనాన్ని నువ్వే రక్షించాలి !

Preventive గా వాడుతున్నపుడు, 15 రోజులకు ఒక డోస్ వాడితే చాలని డా || హన్నేమాన్ అన్నాడు. కానీ నేడు, ఏ రోగం కనిపించబోయినా - అదింకా పూర్తిగా కనిపించకముందే - పదిరోజులపాటు - ప్రతిరోజూ - పప్పుబెల్లాల మాదిరి - రకరకాల మందులను - ఒక్కొక్కటి పదిపది మాత్రల చొప్పున - వాడిస్తున్నారు హోమియో డాక్టర్లు. అది కూడా indicate కాని మందులను వాడిస్తున్నారు!

మన సొసైటీని ఎవడూ కాపాడలేడు !!

హోమియోపతిలో అత్యంత దురుపయోగం చేయబడిన మందులు (most abused medicines) కొన్నున్నాయి. వాటిల్లో ప్రధమస్థానాన్ని Pulsatilla, Arsenic Album ఆక్రమిస్తాయి. ప్రస్తుతం కూడా అయిదు రోజులు Arsenic Album -30 వాడి, ఆరో రోజున Phosphorus - 30 వాడమని ఒక మెసేజి చక్కర్లు కొడుతోంది. జనాలు కొని వాడుతున్నారు.

ఇది శుద్ధ తప్పని నేను చెబుతున్నాను !

దీనికి తోడు, తులసి ఆకు రసం వాడమని, ధనియాలు, అల్లం, మిరియాలు వాడమని, తిప్పతీగ రసం వాడమని మరికొన్ని మెసేజీలు చక్కర్లు కొడుతున్నాయి. హోమియో మందులు వాడుతూ ఇవి కూడా వాడమని చెబుతున్నారు. ఇది పచారీకొట్టు వైద్యమా లేక అసలైన హోమియోపతి వైద్యమా?

ఇలాంటి మెసేజి పదిరోజుల క్రితం నాకు ఒకటి వస్తే, ఆ పంపించిన ఆయనకు కొన్ని ప్రశ్నలు సంధించాను. జవాబు ఈ రోజువరకూ రాలేదు.

1. కరోనా వైరస్ లక్షణాలకు Arsenic Album సరిపోతుందని ఎవరు నిర్ణయించారు? హోమియోపతిలో జలుబుకు నూరు మందులున్నాయి. వాటిల్లోంచి ఇదే మందును ఎలా సెలెక్ట్ చేశారు?

2. 30 potency ని ఎవరు నిర్ణయించారు? ఎలా నిర్ణయించారు? 6 potency గాని 200 potency గాని ఎందుకు వాడకూడదు?

3. ఇది చాలదన్నట్లు, Phosphorous - 30 తో follow up చెయ్యమని ఎలా నిర్ణయించారు? ఇది హోమియోపతి సిద్ధాంతాలకు విరుద్ధం కాదా? ఉన్న లక్షణాలకు సరిపోయే మందు వాడాలిగాని, రెండు మూడు మందులు కలగలిపో, ఒకదాని వెంట ఒకటో ఎలా వాడతారు\?

4. నాలుగుమాత్రలు ఒక డోసుగా వేసుకోమని చెబుతున్నారు. మరికొంతమంది 6 అని, ఇంకొంతమంది 10 అని చెబుతున్నారు. Dr. Hannemann ఎక్కడా అలా చెప్పలేదు. ఆయన minimum dose అన్నాడు. మరి "ఇన్ని మాత్రలు" minimum dose అని ఎవరు నిర్ణయించారు? దానికేం పద్ధతీ పాడూ లేదా? ఎవడిష్టం వచ్చినట్లు వాడు చెప్పడమేనా? ఇదేనా హోమియో వైద్యం అంటే?

నా ఈ ప్రశ్నలకు ఇంతవరకూ జవాబులు రాలేదు. ఇక రావనీ నాకు తెలుసు. ఎందుకంటే హోమియోపతి శుద్ధంగా తెలిసినవారు నేను చెప్పేదే చెబుతారు గనుక !

'సరే - విమర్శించడం బానే ఉంది. మరి మీరేం చెబుతారు?' అని మీకు సందేహం రావచ్చు.

నేను సత్యాన్నే చెబుతాను.

హోమియోపతిని హోమియో సిద్ధాంతాల ప్రకారం వాడాలి. అంతేగాని, పచారీషాపులోనో, కిరాణాషాపులోనో సరుకులు కొని వాడినట్లు ఆ మందులను వాడకూడదు. హోమియో సిద్ధాంతాల ప్రకారం అయితే నేనిలా చెబుతాను.

ప్రస్తుతం బూచిగా కనిపిస్తున్న కరోనావైరస్ వ్యాధికి Arsenicum Album అనే మందును వాడకూడదు ! అంతేకాదు, అనవసరంగా అసలే మందునూ వాడకూడదు. మరేం చెయ్యాలి?

ఆరోగ్యపరమైన జాగ్రత్తలు మాత్రమే పాటించాలి. నలుగురిలో తిరిగేటప్పుడు ముక్కుకు గుడ్డ ధరించడం, చేతులు సబ్బుతోనో, హ్యాండ్ వాష్ తోనో శుభ్రంగా కడుక్కోవడం. దుమ్మూధూళీ పడిన ఆహారం తినకపోవడం, రోడ్ సైడ్ హోటళ్ళలో కాఫీ టీలు త్రాగకుండా ఉండటం, తిరునాళ్ళు జాతరలకు దూరంగా ఉండటం, పబ్లిక్ ప్లేసులకు సాధ్యమైనంత దూరంగా ఉండటం, మొదలైన జాగ్రత్తలు పాటిస్తే చాలు. అనవసరంగా ఏ మందూ వాడనక్కరలేదు. ఒకవేళ లక్షణాలు కనిపిస్తే మాత్రం, ఆయా లక్షణాలకు సరిపోయిన హోమియో మందు వాడాలి. అంతేగాని, ఎవరో చెప్పారని Arsenicum Album - 30 వాడరాదు. అలా వాడటం హోమియో సిద్ధాంతాలకు విరుద్ధం !!

కానీ మనం చెబితే ఎవడు వింటాడు? కలిమాయలో పడి లోకం అలా ముందుకు పోవలసిందే.

వాడుకోండి, మీమీ ఖర్మ అనుభవించండి.

నేనుంటా మరి !

read more " కరోనా వైరస్ కు ఆర్సెనికం ఆల్బం వాడకూడదు !! "