'Life is a game, it ends one day. Everything is fair in love and war, but not in life'

27, ఆగస్టు 2010, శుక్రవారం

మాటలకు అతీతంగా........

ఓషోగారు ఒకసారన్నారు.

"దేవునికి భాషలు తెలియవు. కనుక భాష యొక్క అవసరం లేదు. మనం దేవుని సమక్షంలో పూర్తిగా మౌనంలో ఉండాలి. మహామౌనమే ప్రార్ధనలోని నిజమైన సౌందర్యం."

మన అష్టోత్తరాలు సహస్రనామాల పూజలు చూస్తున్నపుడు నాకదే అనిపిస్తుంది. పూజారి ఇవి చదువుతూ పూజ చేస్తుంటాడు. మనం పిచ్చాపాటీ మాట్లాడుకుంటూ, పిల్లల్ని ఆడించుకుంటూ, వాళ్ళకు అటు వెళ్లద్దని ఇటు వెళ్లద్దని అప్పుడే చెబుతూ, పడిపోతావని హెచ్చరిస్తూ, ఎప్పుడు పూజ అయిపోతుందా అని ఎదురుచూస్తుంటాము. లేదా జేబులో పర్సు ఉందా లేదా అని చూసుకుంటూ ఉంటాము. లేదా హుండీలో ఎంత వెయ్యాలి అని ఆలోచిస్తూ ఉంటాము. పూజ మన బాధ్యత కాదు. అది పూజారి బాధ్యత. తీర్ధం తీసుకోడమే మన పని అనుకుంటాము. ఇది పూజ ఎలా అవుతుంది? మనం కొట్టే కొబ్బరికాయకు దేవుడు కరిగిపోవడానికి ఆయన అంత టేస్ట్ లేనివాడా?

పూజారులు, మధ్యవర్తులు అవసరం లేకుండా మనంతట మనం దేవునితో సరాసరి అనుసంధానం కావచ్చు. దానికి మనస్సును ఆపాలి. ఆలోచనలను ఆపాలి. భాషను (ఐడియేషన్) ను ఆపాలి. ఇది చెయ్యగలిగితే, మహామౌనంలో ఉండగలిగితే దేవునితో టక్కున అనుసంధానం కలుగుతుంది.

మాస్టర్ సీవీవీ గారు కూడా ఇదే అనేవారు. "సహస్ర నామాలు చదువుతున్నావు. బాగానే ఉంది. ఎందుకు అన్ని నామాలతో పిలుస్తున్నావు. ఆయనకేమైనా చెవుడనుకున్నావా? ఒక్కసారి పిలిచి మౌనంగా ఉండు. చాలు." అనేవారు. మనం మౌనంగా ఉండలేము. అందుకే అన్ని నామాల అవసరం. మౌనంగా ఉండగలిగేవానికి అసలు నామం యొక్క అవసరం లేదు. భావాతీత స్థితి అదే ప్రాప్తిస్తుంది.

మా ఇంటి పక్కనే అయ్యప్ప ఆలయం ఒకటుంది. వాళ్ళ గోల చూస్తుంటే నాకు నవ్వొస్తూ ఉంటుంది. శరణం శరణం అని ఒకటే ఘోష పెడతారు. కాని ఒక్కడూ మనస్సుతో శరణాగతి పాటించడు. అలా పాటించగలిగిన వానికి ఈ దీక్ష అవసరం లేదు. దీక్షాఫలం తత్క్షణమే వానికి దక్కుతుంది. వానికి ఆ వేషం అక్కర్లేదు. ఈ గోలా అక్కర్లేదు. నిజంగా మనస్సుతో శరణాగతి కాగలిగితే వాని మాటలు తత్క్షణమే ఆగిపోతాయి. వాని ఆలోచనలు టక్కున ఆగిపోతాయి. మహామౌనం ఆవహిస్తుంది. ఆ మౌనంలో విశ్వశక్తితో అనుసంధానం కలుగుతుంది.

మన దేవాలయాలలో ఒకటే గోలగా ఉంటుంది. పూజా సమయం లో కూడా ఒకటే గోలగా మాట్లాడుకుంటూ ఉంటారు. దానితో పోలిస్తే మసీదులలోనూ, చర్చిలలోనూ ప్రశాంత వాతావరణం కనిపిస్తుంది. వారి ప్రార్ధన కూడా మౌనంగా దేవునితో సూటిగా ఉంటుంది. అందుకే వారికి ఆధ్యాత్మిక ఔన్నత్యం కలుగుతోంది. షోడశోపచార పూజలకు పరిమితమయిన మనకు ఏ ఔన్నత్యమూ కలగటం లేదు. మొక్కులు మాత్రం తీరుతున్నాయి. మనం మాత్రం ఎప్పటికీ ఎల్‍కేజీ లోనే అఘోరిస్తుంటాము.

నిన్న ఒక పెళ్లికి వెళ్ళాను. అక్కడా ఇదే తంతు. ఎవరు ఎవరితో మాట్లాడుతున్నారో తెలియని మహా గోల. దానికి తోడు బాండు మేళం వాళ్ళ గుండెలదిరే దరువులు. ఆ వేదమంత్రాలు ఎవరికీ వినబడటం లేదు. వాటి అర్ధాలూ ఎవరికీ తెలియవు. అంతరార్ధాలు తెలుసుకుందామని కూడా ఎవరికీ తోచదు. ఇది అసలైన హిందూమతం అంటే నేను ఒప్పుకోలేను. మన ఇష్టప్రకారం చేస్తూ ఇదే మన మతం అంటే నాకు వింతగా అనిపిస్తుంది. ఇలానే మన మతం భ్రష్టు పడుతున్నది.

మౌనంలోని ఔన్నత్యాన్ని మనం ఎప్పుడు గ్రహిస్తామో కదా.